pęknięcie mięśnia sercowego
Pęknięcie mięśnia sercowego (ruptura cordis) to ciężkie powikłanie zawału mięśnia sercowego, które występuje, gdy martwica obejmuje pełną grubość ściany serca. Dochodzi wówczas do przerwania ciągłości miokardium, co prowadzi do nagłego przerwania mechanicznej funkcji serca.
Do pęknięcia mięśnia sercowego najczęściej dochodzi w 3-5 dobie po zawale, choć może wystąpić także w późniejszym okresie. Czynnikami ryzyka są: zawał ściany przedniej, pierwszy zawał serca, nadciśnienie tętnicze, wiek powyżej 70 lat, płeć żeńska oraz brak wcześniejszej choroby wieńcowej, która mogłaby spowodować rozwój krążenia obocznego.
Wyróżnia się trzy rodzaje pęknięcia mięśnia sercowego: wolnej ściany serca (najczęstsze), przegrody międzykomorowej oraz mięśnia brodawkowatego. Pęknięcie wolnej ściany prowadzi do tamponady serca i zazwyczaj kończy się zgonem, jeśli nie zostanie natychmiast rozpoznane i leczone. Śmiertelność w przypadku pęknięcia mięśnia sercowego jest bardzo wysoka i sięga 80-90%.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym (nagły ból w klatce piersiowej, wstrząs kardiogenny), badaniu echokardiograficznym oraz obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego. Leczenie polega na natychmiastowej interwencji kardiochirurgicznej z zaopatrzeniem miejsca pęknięcia, choć rokowanie pozostaje poważne nawet przy szybkiej interwencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Deksametazon – Działania niepożądane
Deksametazon, jako silny syntetyczny glikokortykosteroid, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących niemal wszystkie układy organizmu. Najpoważniejsze z nich to zaburzenia endokrynologiczne, takie jak zespół Cushinga oraz hamowanie osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej, prowadzące do długotrwałej niewydolności nadnerczy i zwiększonego ryzyka zgonu w sytuacjach stresowych. Ponadto, lek wpływa na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów, powodując m.in. hiperglikemię, retencję sodu i wody, hipokaliemię, hipercholesterolemię oraz osteoporozę. Deksametazon może wywoływać poważne zaburzenia psychiczne (euforia, depresja, psychoza), neurologiczne (rzekomy guz mózgu, nasilenie padaczki) oraz okulistyczne (jaskra, zaćma podtorebkowa tylna, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego). Ryzyko powikłań jest szczególnie wysokie u osób starszych, dzieci, pacjentów z cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym, jaskrą oraz po niedawno przebytym zawale serca.
arytmia, aseptyczna martwica kości, atrofia, bezsenność, cukrzyca, deksametazon, depresja, euforia, glikokortykosteroid, hipercholesterolemia, hipertrichoza, hipertriglicerydemia, hirsutyzm, impotencja, jaskra, krwawienie z przewodu pokarmowego, miażdżyca i zakrzepica, miopatia posteroidowa, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, padaczka ukryta, parestezja, pęknięcie mięśnia sercowego, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retencja płynów, rozstęp, rzekomy guz mózgu, ścieńczenie rogówki, stan lękowy, strongyloidoza, supresja układu immunologicznego, teleangiektazja, trądzik steroidowy, ujemny bilans białkowy, wrzód żołądka i dwunastnicy, zaburzenie wydzielania hormonów płciowych, zaćma podtorebkowa tylna, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie oportunistyczne, zapalenie naczyń, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexamethasone Krka 4 mg
Deksametazon, jako glikokortykosteroid, wywołuje liczne działania niepożądane, których częstość i nasilenie zależą od dawki, czasu trwania terapii oraz pory podania. Krótkotrwałe stosowanie (dni/tygodnie) może powodować przyrost masy ciała, zaburzenia psychiczne, nietolerancję glukozy oraz przejściową niedoczynność kory nadnerczy. Długotrwała terapia (miesiące/lata) wiąże się z otyłością brzuszną, atrofią mięśni, osteoporozą, zahamowaniem wzrostu u dzieci, zespołem Cushinga, wtórną niewydolnością nadnerczy i przysadki, a także zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej (zatrzymanie sodu i wody, utrata potasu, alkaloza hipokaliemiczna). Deksametazon może również indukować zaburzenia metaboliczne (hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia), psychiczne (euforia, depresja, psychoza), neurologiczne (zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, napady padaczkowe), okulistyczne (jaskra, zaćma podtorebkowa tylna, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego) oraz sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, ryzyko pęknięcia mięśnia sercowego, zakrzepica). Występują także poważne powikłania żołądkowo-jelitowe, skórne, mięśniowo-szkieletowe i immunologiczne, w tym zwiększona podatność na infekcje oportunistyczne i maskowanie ich objawów klinicznych.
alergiczne zapalenie skóry, alkaloza hipokaliemiczna, atrofia mięśni, atrofia rogówki, centralna retinopatia surowicza, deksametazon, drożdżyca przełyku, eozynopenia, glikokortykosteroid, guz rzekomy mózgu, hiperlipidemia, hipertrichoza, hirsutyzm, infekcja oportunistyczna, jaskra, leukocytoza, limfopenia, martwica aseptyczna, nadkrwistość, niedociśnienie, niedoczynność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, osteoporoza, ostre zapalenie trzustki, pęknięcie mięśnia sercowego, podrażnienie otrzewnej, posocznica, teleangiektazja, trądzik steroidowy, twarz księżycowata, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zapalenie naczyń, zapalenie uchyłków jelita, zastoinowa niewydolność serca, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Reig Jofre
Lewozymendan (Levosimendan Reig Jofre, 2,5 mg/ml) wykazuje istotne działanie inotropowe i wazodylatacyjne, które może prowadzić do początkowego spadku skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Wskazane jest szczególne monitorowanie pacjentów z niskim ciśnieniem wyjściowym oraz korekta ciężkiej hipowolemii przed rozpoczęciem terapii. Efekty hemodynamiczne utrzymują się do 7-10 dni po infuzji, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających szczyt stężenia około 48 godzin po zakończeniu podawania. Zaleca się nieinwazyjne monitorowanie przez co najmniej 4-5 dni, z możliwością wydłużenia okresu obserwacji w przypadku dalszego spadku ciśnienia. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczna jest ostrożność ze względu na ryzyko kumulacji metabolitów i przedłużenia działania leku.
anemia, arytmia, choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, czynny metabolit, dysfunkcja nerek, dysfunkcja wątroby, etanol, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lek inotropowy, lek wazodylatacyjny, lek wydłużający QTc, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedomykalność mitralna, niewydolność serca, padaczka, pęknięcie mięśnia sercowego, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QTc, zawał prawej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Kabi
Lewozymendan, substancja aktywna preparatu Levosimendan Kabi, wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, polegające na obniżeniu skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym oraz zagrożonych niedociśnieniem. Przed rozpoczęciem infuzji należy skorygować ciężką hipowolemię, a dawkowanie i czas terapii powinny być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta. Działanie hemodynamiczne utrzymuje się zwykle przez 7-10 dni po zakończeniu infuzji, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia w osoczu około 48 godzin po podaniu. Zalecane jest nieinwazyjne monitorowanie pacjenta przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu terapii, z uwzględnieniem możliwości wydłużenia obserwacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, czynny metabolit, działanie hemodynamiczne, hematokryt, hipowolemnia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, odstęp QTc, padaczka, pęknięcie mięśnia sercowego, próg drgawkowy, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, tachykardia, tamponada serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Kalceks
Lewozymendan, stosowany w leczeniu ostrej niewydolności serca, wykazuje działanie inotropowe dodatnie, jednak jego podawanie wymaga ścisłego monitorowania hemodynamicznego, zwłaszcza ciśnienia tętniczego, które może ulec obniżeniu na początku terapii. Zaleca się ostrożność u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym oraz korektę ciężkiej hipowolemii przed rozpoczęciem infuzji. Efekty hemodynamiczne utrzymują się przez 7-10 dni po zakończeniu podawania, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po infuzji. Monitorowanie pacjenta powinno trwać co najmniej 4-5 dni, a w przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby okres ten może wymagać wydłużenia. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerek i wątroby istnieje ryzyko kumulacji metabolitów, co może nasilać i przedłużać działanie leku.
aktywny metabolit, arytmia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, dysfagia, działanie inotropowe dodatnie, efekt hemodynamiczny, hematokryt, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, monitorowanie nieinwazyjne, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, odstęp QTc, ostra niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, pęknięcie mięśnia sercowego, przeszczep serca, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, tachykardia, tamponada serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory - Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lewozymendan jest lekiem o działaniu inotropowym dodatnim, stosowanym w terapii ostrej niewydolności serca, charakteryzującym się początkowym spadkiem skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Z tego względu wymaga ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym oraz ryzykiem niedociśnienia, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego i odpowiedzi pacjenta. Przed infuzją konieczna jest korekta ciężkiej hipowolemii. Efekty hemodynamiczne utrzymują się zwykle 7-10 dni, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po zakończeniu podawania. Zalecane jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, EKG, stężenia potasu, parametrów hematologicznych oraz funkcji nerek i wątroby przez co najmniej 4-5 dni po infuzji, z możliwością wydłużenia tego okresu u pacjentów z zaburzeniami czynności tych narządów.
choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, digoksyna, działanie inotropowe dodatnie, efekt hemodynamiczny, EKG, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemii, infuzja, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, metabolit czynny, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, ostra niewydolność serca, padaczka, parametry hematologiczne, pęknięcie mięśnia sercowego, przeszczep serca, tachykardia, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Mercapharm
Lewozymendan Mercapharm (2,5 mg/ml) wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, które wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz ryzykiem niedociśnienia. Infuzja lewozymendanu może powodować spadek ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować ciężką hipowolemię, a w trakcie terapii dostosowywać dawkę i szybkość infuzji w zależności od reakcji pacjenta. Działanie hemodynamiczne utrzymuje się do 7-10 dni po zakończeniu infuzji, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenie około 48 godzin po podaniu. Zalecane jest nieinwazyjne monitorowanie pacjentów przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu infuzji, z możliwością wydłużenia tego okresu u osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
arytmia komorowa, choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, czynny metabolit, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, padaczka, pęknięcie mięśnia sercowego, potas w surowicy, stężenie hemoglobiny, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, wydłużony odstęp QTc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał prawej komory