promieniotwórczość
Promieniotwórczość to zjawisko samorzutnej emisji promieniowania przez jądra atomowe niestabilnych izotopów. Procesy promieniotwórcze obejmują rozpad alfa (emisja jąder helu), rozpad beta (emisja elektronów lub pozytonów) oraz rozpad gamma (emisja fotonów wysokoenergetycznych).
W medycynie promieniotwórczość znajduje zastosowanie w diagnostyce (medycyna nuklearna, tomografia emisyjna) oraz w terapii (radioterapia). Izotopy promieniotwórcze (radiofarmaceutyki) wprowadzane do organizmu pacjenta umożliwiają obrazowanie procesów fizjologicznych i patologicznych, natomiast w radioterapii wykorzystuje się promieniowanie jonizujące do niszczenia komórek nowotworowych.
Jednocześnie promieniowanie jonizujące może wywierać szkodliwy wpływ na organizm człowieka, powodując uszkodzenia DNA, mutacje, chorobę popromienną oraz zwiększając ryzyko rozwoju nowotworów. Ochrona radiologiczna w medycynie opiera się na zasadach uzasadnienia, optymalizacji i limitowania dawek, co ma na celu maksymalizację korzyści terapeutycznych przy minimalizacji narażenia pacjentów i personelu medycznego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu abirateronu, inhibitora biosyntezy androgenów, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 2 godzin po podaniu doustnym na czczo. Biodostępność leku jest silnie zależna od przyjmowania z posiłkiem, co może zwiększyć AUC nawet 10-krotnie oraz Cmax do 17-krotnie, zwłaszcza przy posiłkach bogatych w tłuszcze, co powoduje znaczną zmienność ekspozycji i jest przeciwwskazane. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a okres półtrwania wynosi około 15 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (88%), z czego 55% stanowi niezmieniony octan abirateronu, a 22% abirateron, natomiast wydalanie z moczem jest minimalne (5%).
biodostępność, biosynteza androgenów, ekspozycja na lek, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, krańcowe stadium choroby nerek, narażenie organizmu, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do białek osocza, proces metaboliczny, promieniotwórczość, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, wolna frakcja leku, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Jodek potasu (65 mg) charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym, z opóźnieniem 10-15 minut w obecności pokarmu. Fizjologiczne stężenia jodu w surowicy wynoszą 1-5 μg/L przy dziennym spożyciu 150-250 μg. Jod ulega szybkiemu rozkładowi i wymianie między erytrocytami a płynem zewnątrzkomórkowym, a jego całkowita pula nieorganiczna wynosi około 250 μg. Wychwyt jodu przez tarczycę zależy od objętości gruczołu, jego funkcji, stężenia jodku w osoczu oraz wieku pacjenta, z większym wychwytem u dzieci i młodzieży oraz zmniejszonym u osób starszych. Po podaniu na czczo połowa maksymalnego wychwytu w tarczycy osiągana jest po około 4 godzinach (zakres 2,5-6,5 godziny).
bariera łożyskowa, dijodotyrozyna, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, gruczoł tarczowy, jodek nieorganiczny, jodek potasu, klirens nerkowy, monojodotyrozyna, niedobór jodu, organifikacja jodu, pinocytoza, podanie doustne, promieniotwórczość, proteoliza, stężenie w surowicy, tarczyca płodu, trijodotyronina, tyreoglobulina, tyroksyna, właściwości farmakokinetyczne, wychwyt jodu
