późna utrata słuchu
Późna utrata słuchu to stopniowe pogarszanie się zdolności słyszenia, które rozwija się w okresie dorosłości lub starości. W przeciwieństwie do wrodzonych lub wczesnodziecięcych ubytków słuchu, późna utrata słuchu pojawia się po całkowitym rozwinięciu mowy i języka.
Najczęstszą przyczyną późnej utraty słuchu jest presbyacusis, czyli starcze niedosłyszenie, wynikające z naturalnych procesów degeneracyjnych w uchu wewnętrznym. Inne przyczyny obejmują ekspozycję na hałas, choroby układowe (np. cukrzyca, nadciśnienie), stosowanie leków ototoksycznych, choroby ucha środkowego i wewnętrznego oraz urazy akustyczne.
Diagnostyka późnej utraty słuchu obejmuje badanie audiometryczne, które określa stopień i typ niedosłuchu, oraz dodatkowe badania, takie jak audiometria impedancyjna, otoemisje akustyczne czy potencjały wywołane pnia mózgu. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować aparaty słuchowe, implanty ślimakowe, leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne.
Późna utrata słuchu ma istotny wpływ na jakość życia pacjentów, prowadząc do trudności w komunikacji, izolacji społecznej, a nawet depresji. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia interwencja mogą znacząco poprawić funkcjonowanie pacjentów i zapobiec dalszym komplikacjom.