hiperurkemia
Hiperurykemia to stan podwyższonego stężenia kwasu moczowego we krwi powyżej wartości referencyjnych (zazwyczaj >7 mg/dl u mężczyzn i >6 mg/dl u kobiet). Jest to zaburzenie metaboliczne, które może być bezobjawowe lub prowadzić do rozwoju dny moczanowej, nefropatii moczanowej czy kamicy nerkowej.
Przyczyny hiperurykemii obejmują zwiększoną produkcję kwasu moczowego (np. w chorobach rozrostowych układu krwiotwórczego, zespole rozpadu guza, chorobach metabolicznych) lub zmniejszone wydalanie przez nerki (niewydolność nerek, stosowanie diuretyków, kwasica ketonowa). Czynniki ryzyka to: dieta bogata w puryny, otyłość, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, spożywanie alkoholu oraz predyspozycje genetyczne.
Diagnostyka hiperurykemii obejmuje oznaczenie stężenia kwasu moczowego w surowicy oraz badania oceniające funkcję nerek. W przypadku utrzymującej się hiperurykemii, zwłaszcza z towarzyszącymi objawami klinicznymi, należy wdrożyć leczenie farmakologiczne (allopurinol, febuksostat, leki urykozuryczne) oraz zalecić modyfikację stylu życia i diety.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Inozyno pranobeks, składnik aktywny Neosine, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), ze względu na ryzyko zaburzeń metabolizmu puryn i hiperurykemii. Podobnie, kojarzenie z diuretykami tiazydowymi (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz pętlowymi (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy) może prowadzić do zaburzeń homeostazy kwasu moczowego i wymaga monitorowania poziomu kwasu moczowego oraz funkcji nerek. Neosine jest przeciwwskazany do stosowania z lekami immunosupresyjnymi (glikokortykosteroidy, cyklosporyna, takrolimus) ze względu na potencjalne zmiany farmakokinetyczne i osłabienie działania immunostymulującego, dlatego powinien być podawany dopiero po zakończeniu terapii immunosupresyjnej.
allopurynol, azydotymidyna, biodostępność leku, chlortalidon, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie immunostymulujące, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, furosemid, glikokortykosteroid, hiperurkemia, homeostaza kwasu moczowego, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, kwas etakrynowy, kwas moczowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, metabolizm puryn, monocyt, nukleotyd, takrolimus, torasemid -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Eloprine Forte zawiera inozynę pranobeks w stężeniu 500 mg/5 ml syropu i wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić podczas terapii skojarzonej. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie z inhibitorami oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), co może prowadzić do zaburzeń metabolizmu kwasu moczowego i zwiększenia ryzyka hiperurkemii. Również diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy) mogą zaburzać homeostazę kwasu moczowego, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i stężenia kwasu moczowego w surowicy. Ze względu na immunomodulujące właściwości inozyny pranobeksu, Eloprine Forte nie powinien być stosowany równocześnie z lekami immunosupresyjnymi (np. cyklosporyna, takrolimus, kortykosteroidy), aby uniknąć antagonizmu farmakodynamicznego i obniżenia skuteczności terapii.
allopurynol, azydotymidyna, chlortalidon, cyklosporyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, furosemid, glikol propylenowy, hiperurkemia, homeostaza kwasu moczowego, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, kortykosteroid systemowy, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, metabolizm puryn, synergizm, takrolimus, torasemid, wirus HIV, właściwość immunomodulująca
