przewód tętniczy Botala

Przewód tętniczy Botala (łac. ductus arteriosus) to naczynie płodowe łączące pień płucny z aortą zstępującą, które pozwala krwi omijać nierozwinięte płuca płodu podczas życia wewnątrzmacicznego. Fizjologicznie zamyka się w ciągu pierwszych dni życia noworodka, przekształcając się w więzadło tętnicze (ligamentum arteriosum).

Przetrwały przewód tętniczy Botala (PDA – Patent Ductus Arteriosus) to wada wrodzona serca, w której przewód tętniczy pozostaje otwarty po urodzeniu. Prowadzi to do przepływu krwi z aorty do tętnicy płucnej (przeciek lewo-prawy), powodując przeciążenie objętościowe lewego przedsionka i lewej komory oraz zwiększony przepływ krwi przez płuca.

Klinicznie PDA może objawiać się szmerem maszynowym (ciągłym skurczowo-rozkurczowym) słyszalnym w drugim międzyżebrzu po lewej stronie mostka, powiększeniem sylwetki serca, tętnem Corrigana oraz różnicą w saturacji krwi między górnymi i dolnymi kończynami. U wcześniaków może prowadzić do niewydolności oddechowej i krążeniowej.

Diagnostyka PDA obejmuje badanie echokardiograficzne, które potwierdza obecność i określa wielkość przewodu oraz kierunek i objętość przecieku. Leczenie zależy od wieku pacjenta, wielkości przewodu i objawów klinicznych. Obejmuje farmakoterapię (inhibitory cyklooksygenazy, np. indometacyna), zamknięcie przezskórne (przy użyciu okluderów) lub chirurgiczne podwiązanie przewodu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl