zaćma biegunowa tylna

Zaćma biegunowa tylna (cataracta polaris posterior) to specyficzny rodzaj zaćmy wrodzonej, charakteryzujący się zmętnieniem soczewki oka w jej tylnym biegunie. Zmętnienie to zazwyczaj ma kształt okrągłej, dobrze odgraniczonej, białawej plamy położonej centralnie w stosunku do osi optycznej oka.

Zaćma biegunowa tylna najczęściej jest konsekwencją nieprawidłowego rozwoju embrionalnego, gdy tętnica szklista przetrwała (arteria hyaloidea persistens) nie zanika prawidłowo, pozostawiając ślad w postaci zmętnienia. Może występować jako izolowana wada lub towarzyszyć innym wadom oka, takim jak mikroftalmus, koloboma czy anomalie ciała szklistego.

W zależności od wielkości i gęstości zmętnienia, zaćma biegunowa tylna może powodować różnego stopnia zaburzenia widzenia. Niewielkie zmętnienia mogą być bezobjawowe, podczas gdy większe mogą prowadzić do znacznego obniżenia ostrości wzroku, a u dzieci do rozwoju niedowidzenia (amblyopii). Leczenie zależy od stopnia upośledzenia widzenia i obejmuje korekcję okularową, leczenie niedowidzenia lub, w przypadkach znacznego upośledzenia widzenia, zabieg operacyjny usunięcia zaćmy z wszczepieniem sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl