antygen pneumokokowy
Antygen pneumokokowy to specyficzny czynnik powierzchniowy bakterii Streptococcus pneumoniae, który pełni istotną rolę w diagnostyce i profilaktyce zakażeń pneumokokowych. Bakterie te posiadają otoczkę polisacharydową, której składniki stanowią główne antygeny wykorzystywane w testach diagnostycznych oraz w opracowywaniu szczepionek.
W praktyce klinicznej istotne znaczenie mają szczególnie polisacharydy otoczkowe, których zidentyfikowano ponad 90 serotypów. Na ich podstawie tworzone są szczepionki pneumokokowe: skoniugowane (PCV) łączące antygeny z białkiem nośnikowym dla zwiększenia immunogenności oraz polisacharydowe (PPSV) zawierające oczyszczone antygeny otoczkowe. Różne serotypy wykazują odmienną zjadliwość i występowanie geograficzne.
Wykrywanie antygenów pneumokokowych ma zastosowanie w szybkiej diagnostyce zakażeń, zwłaszcza w przypadku zapalenia płuc, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych czy sepsy. Testy wykrywające antygen pneumokokowy w moczu charakteryzują się wysoką swoistością i są pomocne w ustalaniu etiologii zakażeń dolnych dróg oddechowych, szczególnie gdy nie można uzyskać odpowiednich próbek do posiewu lub gdy pacjent wcześniej otrzymał antybiotyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pneumovax 23
PNEUMOVAX 23 to polisacharydowa szczepionka przeciwko 23 serotypom Streptococcus pneumoniae, zawierająca po 25 μg polisacharydu otoczkowego na każdy serotyp w dawce 0,5 ml. Szczepienie należy odroczyć u pacjentów z aktywną infekcją lub gorączką oraz w sytuacjach, gdy odpowiedź układowa może stanowić zagrożenie, chyba że ryzyko odroczenia jest większe. Preparatu nie wolno podawać dożylnie ani śródskórnie ze względu na ryzyko poważnych reakcji miejscowych i systemowych. U pacjentów poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu, w tym chemioterapii i radioterapii, obserwuje się obniżoną odpowiedź immunologiczną, która może się poprawić dopiero po upływie nawet dwóch lat od zakończenia terapii. Podczas podawania szczepionki należy mieć dostęp do leków przeciwwstrząsowych, w tym adrenaliny, na wypadek reakcji anafilaktycznych.
antygen pneumokokowy, chemioterapia, epinefryna, leczenie immunosupresyjne, odpowiedź immunologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, podanie śródskórne, polisacharyd otoczkowy, profilaktyka antybiotykowa, radioterapia, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, serotyp pneumokoka, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa, zakażenie pneumokokowe, złamanie podstawy czaszki - Leksykon substancji czynnych
Paciorkowiec zapalenia płuc – Właściwości farmakodynamiczne
Streptococcus pneumoniae stanowi kluczowy składnik nieswoistych szczepionek bakteryjnych Polyvaccinum, występując w trzech formułach o różnym stężeniu: Polyvaccinum submite (1 mln komórek/ml), Polyvaccinum mite (10 mln komórek/ml) oraz Polyvaccinum forte (100 mln komórek/ml). Bakteria ta, inaktywowana termicznie, zachowuje właściwości antygenowe, co umożliwia stymulację zarówno nieswoistej, jak i swoistej odpowiedzi immunologicznej. Mechanizm działania obejmuje aktywację wrodzonych mechanizmów odporności oraz indukcję produkcji specyficznych przeciwciał, co przekłada się na zmniejszenie częstości nawracających infekcji dróg oddechowych oraz ograniczenie powikłań zapalnych o podłożu niebakteryjnym z wtórnym zakażeniem pneumokokowym.
antygen pneumokokowy, cytokina prozapalna, droga oddechowa, etiologia infekcji, immunoterapia, klasyfikacja farmakoterapeutyczna, komórka fagocytarna, komórka prezentująca antygen, nieswoista odporność, nieswoista szczepionka bakteryjna, paciorkowiec zapalenia płuc, Polyvaccinum, powikłanie stanu zapalnego, Streptococcus pneumoniae, stymulacja immunologiczna, swoista odpowiedź immunologiczna, właściwość antygenowa, właściwość farmakodynamiczna, wrodzona odpowiedź immunologiczna, zakażenie pneumokokowe