zaburzenie nabłonka rogówki

Zaburzenie nabłonka rogówki to stan patologiczny, w którym dochodzi do nieprawidłowości w strukturze lub funkcji powierzchownej warstwy rogówki. Nabłonek rogówki stanowi barierę ochronną oka i odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu prawidłowego widzenia oraz integralności przedniej powierzchni gałki ocznej.

Etiologia zaburzeń nabłonka rogówki jest złożona i obejmuje stany takie jak nawracająca erozyjna dystrofia rogówki, zespół suchego oka, uszkodzenia pourazowe, powikłania po zabiegach refrakcyjnych (np. LASIK), infekcje czy nieprawidłowości w procesie gojenia po uszkodzeniach mechanicznych. Istotną rolę w patogenezie odgrywa również osłabienie połączeń między nabłonkiem a warstwą Bowmana.

Objawy kliniczne zaburzeń nabłonka rogówki to przede wszystkim ból oka, uczucie ciała obcego, światłowstręt, łzawienie, niewyraźne widzenie oraz przekrwienie spojówki. Diagnostyka obejmuje badanie w lampie szczelinowej z użyciem barwników fluoresceinowych, które uwidaczniają uszkodzenia nabłonka, ocenę filmu łzowego oraz badanie czucia rogówki.

Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować stosowanie sztucznych łez, opatrunków ochronnych, soczewek kontaktowych terapeutycznych, autologicznej surowicy, leków przeciwzapalnych oraz przeciwbakteryjnych. W przypadkach nawracających zaburzeń nabłonka stosuje się niekiedy procedury zabiegowe jak punktowa keratoplastyka, keratektomia fotorefrakcyjna lub wszczepienie błony owodniowej. Profilaktyka obejmuje ochronę oczu przed urazami oraz odpowiednie nawilżanie powierzchni oka.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl