zespół Tersona
Zespół Tersona to rzadkie, lecz potencjalnie poważne powikłanie krwotoku podpajęczynówkowego (SAH), charakteryzujące się obecnością krwi w przestrzeni pod siatkówką, w ciele szklistym lub w obu tych miejscach. Po raz pierwszy został opisany przez szwajcarskiego okulistę Alberta Tersona w 1900 roku.
Patofizjologia zespołu Tersona wiąże się z nagłym wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego podczas krwotoku podpajęczynówkowego, co prowadzi do obrzęku tarczy nerwu wzrokowego i pęknięcia naczyń siatkówki lub naczyniówki. Najczęstszą przyczyną SAH, prowadzącą do tego zespołu, jest pęknięcie tętniaka wewnątrzczaszkowego.
Diagnoza zespołu Tersona opiera się na badaniu dna oka, które może wykazać krwotoki przedsiatkówkowe, podsiatkówkowe lub do ciała szklistego. Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa głowy są niezbędne do potwierdzenia krwotoku podpajęczynówkowego. Obecność zespołu Tersona jest związana z większą śmiertelnością w przebiegu SAH i może wskazywać na cięższy przebieg choroby podstawowej.
Leczenie zespołu Tersona jest zazwyczaj zachowawcze, ponieważ większość krwawień wewnątrzgałkowych ulega samoistnej resorpcji w ciągu kilku miesięcy. W przypadkach utrzymujących się krwawień do ciała szklistego, które nie ustępują po 6-12 miesiącach i powodują znaczne upośledzenie widzenia, może być konieczna witrektomia tylna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wylew podspojówkowy – Etiologia i przyczyny
Wylew podspojówkowy (subconjunctival hemorrhage) to pęknięcie drobnych naczyń krwionośnych pod spojówką, prowadzące do nagromadzenia krwi i powstania jaskrawoczerwonej plamy na białku oka. Etiologia dzieli się na traumatyczną, związaną z urazami mechanicznymi (np. uderzenia, pocieranie oczu, używanie soczewek kontaktowych, zabiegi chirurgiczne), oraz spontaniczną, wynikającą z nagłego wzrostu ciśnienia żylnego (kaszel, kichanie, parcie, manewr Valsalvy) lub chorób ogólnoustrojowych takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, miażdżyca, zaburzenia krzepnięcia (np. choroba von Willebranda) i niedobór witaminy K. Leki przeciwzakrzepowe (warfaryna, klopidogrel, dabigatran, apiksaban, rywaroksaban, ASA) oraz NLPZ (ibuprofen) zwiększają ryzyko krwawień. Wiek powyżej 65 lat, infekcje oka, zespół suchego oka, noszenie soczewek kontaktowych oraz nagłe zmiany ciśnienia atmosferycznego to dodatkowe czynniki predysponujące.
apiksaban, białkówka oka, choroba von Willebranda, conjunctivochalasis, cukrzyca, dabigatran, hemochromatoza, hemofilia, ibuprofen, inhibitor trombiny, kapilary, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwzakrzepowe, manewr Valsalvy, miażdżyca naczyń, mięsak Kaposiego, nadciśnienie tętnicze, niedobór witaminy K, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pęknięcie naczynia krwionośnego, rywaroksaban, spojówka, szpiczak mnogi, warfaryna, wylew podspojówkowy, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie spojówek, zespół suchego oka, zespół Tersona - Leksykon chorób i schorzeń
Retinopatia cukrzycowa – Diagnostyka i diagnoza
Retinopatia cukrzycowa (RC) jest powikłaniem cukrzycy wynikającym z uszkodzenia mikroangiopatii siatkówki, stanowiąc główną przyczynę utraty wzroku u osób w wieku produkcyjnym. Diagnostyka opiera się na kompleksowym badaniu okulistycznym z rozszerzeniem źrenic, oceniającym obecność mikroaneuryzmatów, krwawień, wysięków twardych, obrzęku plamki żółtej, „paciorkowatości” żył, IRMA oraz neowaskularyzacji. Zaawansowane metody obrazowania, takie jak fotografia dna oka (w tym ultra-wide field), OCT, angiografia fluoresceinowa oraz nowoczesna angiografia optycznej koherencyjnej tomografii (OCTA), umożliwiają dokładną ocenę stopnia zaawansowania choroby i monitorowanie progresji. Klasyfikacja RC obejmuje stadia od łagodnej nieproliferacyjnej (NPDR) do proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej (PDR), z osobnym uwzględnieniem obrzęku plamki żółtej, który może mieć charakter łagodny, umiarkowany lub ciężki, zależnie od lokalizacji i nasilenia zmian. Zalecenia ADA i ICO podkreślają konieczność regularnych badań okulistycznych: u chorych z cukrzycą typu 1 pierwsze badanie po 3-5 latach od rozpoznania, a u typu 2 – w momencie diagnozy, z coroczną kontrolą lub częstszą w przypadku progresji.
angiografia fluoresceinowa, badanie dna oka, badanie okulistyczne, bezdech senny, choroba sierpowatokrwinkowa, fotografia dna oka, hemoglobina glikowana, krwawienie wewnątrzsiatkówkowe, krwotok do ciała szklistego, mikroaneuryzmat, neowaskularyzacja, NPDR, obrzęk plamki żółtej, OCT, OCTA, PDR, plamka żółta, retinopatia cukrzycowa, siatkówka, sztuczna inteligencja w okulistyce, teleoftalmologia, ultrasonografia B-scan, zespół Tersona