zaburzenie przewodnictwa elektrycznego serca

Zaburzenie przewodnictwa elektrycznego serca to nieprawidłowości w rozprzestrzenianiu się impulsu elektrycznego w obrębie układu bodźcoprzewodzącego serca, które mogą prowadzić do różnych form arytmii. Mechanizm ten jest kluczowy dla prawidłowej koordynacji skurczów przedsionków i komór, zapewniającej optymalną pracę serca jako pompy.

Zaburzenia przewodnictwa mogą występować na różnych poziomach układu bodźcoprzewodzącego: w węźle zatokowym, przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym, pęczku Hisa lub jego odnogach. Klasyfikacja obejmuje bloki zatokowo-przedsionkowe, przedsionkowo-komorowe (I, II i III stopnia) oraz bloki odnóg pęczka Hisa (prawej, lewej lub dwupęczkowe).

Etiologia zaburzeń przewodnictwa jest zróżnicowana i obejmuje chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatie, wady wrodzone, zapalenie mięśnia sercowego, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia elektrolitowe, działania niepożądane leków oraz procesy degeneracyjne związane z wiekiem. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala precyzyjnie określić rodzaj i stopień bloku.

Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia, jego nasilenia i objawów klinicznych. W przypadkach ciężkich bloków przedsionkowo-komorowych (II stopnia typu Mobitz II lub III stopnia) często konieczna jest implantacja stymulatora serca. W łagodniejszych postaciach może wystarczyć leczenie przyczynowe i monitorowanie pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl