włóknienie tkanki płucnej
Włóknienie tkanki płucnej to proces patologiczny charakteryzujący się nadmiernym odkładaniem się białek macierzy pozakomórkowej (głównie kolagenu) w miąższu płuc. Prowadzi to do stopniowego zastępowania prawidłowej architektury płuc przez tkankę łączną włóknistą, co skutkuje utratą elastyczności płuc i upośledzeniem wymiany gazowej.
W patogenezie włóknienia płuc kluczową rolę odgrywają powtarzające się mikrourazy nabłonka pęcherzyków płucnych, aktywacja miofibroblastów oraz zaburzenia mechanizmów naprawczych. Proces ten może być następstwem różnych chorób śródmiąższowych płuc, ekspozycji na czynniki szkodliwe (np. azbest, krzemionka, niektóre leki), infekcji, chorób autoimmunologicznych lub radiacji. Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) stanowi najczęstszą postać idiopatycznych śródmiąższowych zapaleń płuc.
Klinicznie włóknienie płuc objawia się postępującą dusznością wysiłkową, suchym kaszlem oraz stopniowym pogorszeniem tolerancji wysiłku. W badaniu przedmiotowym charakterystyczne są trzeszczenia typu „velcro” u podstawy płuc. Diagnostyka obejmuje badania czynnościowe płuc (restrykcyjny wzorzec zaburzeń wentylacji), badania obrazowe (HRCT – obraz „plastra miodu”), badania laboratoryjne oraz w niektórych przypadkach biopsję płuca.
Leczenie włóknienia płuc zależy od jego etiologii. W idiopatycznym włóknieniu płuc stosuje się leki przeciwfibrotyczne (nintedanib, pirfenidon), które spowalniają progresję choroby. W innych postaciach włóknienia mogą być skuteczne leki immunosupresyjne. W zaawansowanych stadiach choroby należy rozważyć tlenoterapię domową oraz kwalifikację do przeszczepu płuc, który pozostaje jedyną metodą leczenia przyczynowego w terminalnym stadium choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pirfenidone Aurovitas 801 mg
Pirfenidone Aurovitas, dostępny w tabletkach o dawkach 267 mg i 801 mg, jest wskazany do leczenia idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) u pacjentów dorosłych. Substancją czynną jest pirfenidon, wykazujący działanie przeciwzwłóknieniowe, przeciwzapalne i antyoksydacyjne, co pozwala na spowolnienie progresji choroby. Tabletki zawierają odpowiednio 267 mg lub 801 mg pirfenidonu oraz laktozę jednowodną w ilości 18,85 mg i 56,55 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek może być stosowany niezależnie od stopnia zaawansowania IPF i powinien być przepisywany przez specjalistów z doświadczeniem w chorobach śródmiąższowych płuc.
choroba śródmiąższowa płuc, duszność, działanie antyoksydacyjne, działanie przeciwzapalne, działanie przeciwzwłóknieniowe, funkcja płuc, idiopatyczne włóknienie płuc, laktoza jednowodna, monitorowanie funkcji wątroby, nietolerancja laktozy, pirfenidon, włóknienie tkanki płucnej, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Pirfenidone Aurovitas w dawce 267 mg w postaci twardych kapsułek jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z idiopatycznym zwłóknieniem płuc (IPF). Lek wykazuje działanie przeciwzwłóknieniowe, przeciwzapalne oraz antyoksydacyjne, co jest kluczowe w hamowaniu progresji włóknienia tkanki płucnej i nieodwracalnego upośledzenia funkcji oddechowej. Preparat zawiera 267 mg pirfenidonu oraz 35,837 mg laktozy jednowodnej jako substancję pomocniczą, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Kapsułki są dostępne w formie białych, twardych kapsułek żelatynowych z nadrukiem „P 267”.
badania czynnościowe płuc, biopsja płuca, choroba śródmiąższowa płuc, działanie antyoksydacyjne, działanie przeciwzapalne, działanie przeciwzwłóknieniowe, idiopatyczne zwłóknienie płuc, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, pirfenidon, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, upośledzenie funkcji płuc, włóknienie tkanki płucnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertraline Medreg 100 mg
Sertralina, dostępna w dawkach 50 mg i 100 mg jako tabletki powlekane, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu różnych zaburzeń psychicznych, w tym zespołu lęku społecznego, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, lęku napadowego, PTSD oraz depresji. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są nudności, a u mężczyzn z zespołem lęku społecznego istotne jest występowanie zaburzeń seksualnych, w tym niezdolności do ejakulacji u 14% pacjentów (0% w grupie placebo). Profil działań niepożądanych jest zbliżony niezależnie od leczonego zaburzenia i obejmuje objawy o różnej częstości, od bardzo częstych (≥ 1/10) do rzadkich (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), z możliwością zmniejszenia nasilenia podczas kontynuacji terapii. Wśród działań niepożądanych wymienia się m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, lęk, depresja), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka), a także rzadkie, ale poważne reakcje skórne i zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. wydłużenie QTc, zawał mięśnia sercowego).
bradykardia, choreoatetoza, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hiponatremia, jaskra, krwotok poporodowy, lęk napadowy, leukopenia, makulopatia, małopłytkowość, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niedoczynność tarczycy, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, powiększenie węzłów chłonnych, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktoidalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, szczękościsk, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, włóknienie tkanki płucnej, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie psychotyczne, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków jelita, zawał mięśnia sercowego, zespół lęku społecznego, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pirfenidon Medical Valley 267 mg
Pirfenidon Medical Valley, lek immunosupresyjny z grupy L04AX05, jest stosowany w terapii idiopatycznego włóknienia płuc (IPF), choroby charakteryzującej się postępującym włóknieniem tkanki płucnej. Mechanizm działania pirfenidonu obejmuje właściwości antyfibrotyczne i przeciwzapalne, potwierdzone w badaniach in vitro oraz na modelach zwierzęcych. Lek hamuje proliferację fibroblastów, produkcję białek i cytokin związanych z włóknieniem oraz ogranicza biosyntezę macierzy zewnątrzkomórkowej indukowaną przez TGF-β i PDGF. W badaniach klinicznych fazy 3 (PIPF-004, PIPF-006, PIPF-016, SP3) pirfenidon w dawce 2403 mg/dobę (w badaniu SP3 1800 mg/dobę) wykazał istotne statystycznie zmniejszenie spadku wartości należnej natężonej pojemności życiowej (FVC) oraz poprawę wyników testu 6-minutowego marszu (6MWT) w porównaniu z placebo. W populacji 692 pacjentów mediana początkowej FVC wynosiła około 73%, a DLCO około 45%. W tygodniu 72. spadek FVC ≥10% (progowy wskaźnik ryzyka zgonu) wystąpił u 20-23% pacjentów leczonych pirfenidonem vs. 27-35% w grupie placebo. W badaniu PIPF-016 (n=555) zmniejszenie FVC było istotnie mniejsze w grupie pirfenidonu (p<0,000001), a spadek o ≥10% lub zgon wystąpił u 17% vs. 32% placebo. Analiza zbiorcza wykazała redukcję całkowitej śmiertelności o 48% w ciągu 12 miesięcy (HR 0,52; 95% CI 0,31-0,87; p=0,0107).
6-minutowy test marszu, bleomycyna, choroba zapalna płuc, czynnik martwicy nowotworów alfa, dawkowanie leku, działanie antyfibrotyczne, działanie przeciwzapalne, fibrogeneza, idiopatyczne włóknienie płuc, interleukina 1 beta, lek immunosupresyjny, macierz zewnątrzkomórkowa, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, niewydolność płuc, pirfenidon, płytkopochodny czynnik wzrostu, pojemność dyfuzyjna płuc, pojemność życiowa, proliferacja fibroblastów, transformujący czynnik wzrostu beta, włóknienie tkanki płucnej - Leksykon substancji czynnych
Pirfenidon – Wskazania do stosowania
Pirfenidon jest lekiem przeciwzwłóknieniowym, przeciwzapalnym i antyoksydacyjnym, stosowanym wyłącznie u dorosłych pacjentów z potwierdzonym idiopatycznym włóknieniem płuc (IPF). Preparaty zawierające pirfenidon dostępne są w dawkach 267 mg, 534 mg i 801 mg w formie tabletek powlekanych lub kapsułek twardych, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Leczenie pirfenidonem spowalnia progresję choroby, zmniejsza tempo pogorszenia funkcji płuc mierzonej natężoną pojemnością życiową (FVC), wydłuża czas przeżycia bez progresji oraz poprawia jakość życia pacjentów. Terapia powinna być prowadzona przez specjalistów pulmonologów, z regularnym monitorowaniem funkcji płuc, enzymów wątrobowych oraz objawów niepożądanych, takich jak fotowrażliwość i zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.
biopsja płuca, choroba śródmiąższowa płuc, czynnik wzrostu fibroblastów, działanie antyoksydacyjne, działanie przeciwzwłóknieniowe, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, idiopatyczne włóknienie płuc, kapsułka twarda, natężona pojemność życiowa, niewydolność oddechowa, pirfenidon, postać farmaceutyczna, proliferacja fibroblastów, rehabilitacja oddechowa, spirometria, substancja czynna, tabletka powlekana, transformujący czynnik wzrostu beta, włóknienie płuc, włóknienie tkanki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Śródmiąższowa choroba płuc – Objawy
Śródmiąższowa choroba płuc (ILD) to grupa schorzeń charakteryzujących się zapaleniem i włóknieniem tkanki płucnej, prowadzącym do upośledzenia wymiany gazowej. Klinicznie dominują duszność, początkowo wysiłkowa, oraz suchy kaszel, a w zaawansowanych stadiach mogą pojawić się palce pałeczkowate, sinica i objawy niewydolności oddechowej. Progresja ILD jest zmienna – u około 50% pacjentów obserwuje się pogorszenie funkcji płuc, mierzone m.in. spadkiem natężonej pojemności życiowej (FVC), gdzie spadek o ≥10% jest kryterium progresji. Względny spadek FVC 5-10% w połączeniu z pogorszeniem objawów lub nasileniem włóknienia w HRCT również wskazuje na progresję. Zaostrzenia ostre, z wysoką śmiertelnością (do 50% wewnątrzszpitalnej), znacząco pogarszają rokowanie, które w idiopatycznym włóknieniu płuc (IPF) wynosi średnio 3-3,5 roku. Monitorowanie funkcji płuc (FVC, DLCO), saturacji oraz obrazowania HRCT jest kluczowe dla oceny przebiegu choroby.
badanie spirometryczne, cor pulmonale, duszność, idiopatyczne włóknienie płuc, infekcja płucna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwwłóknieniowy, lek przeciwzapalny, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, niewydolność oddechowa, odma opłucnowa, palce pałeczkowate, progresja choroby, przeszczep płuca, pulsoksymetria, refluks żołądkowo-przełykowy, rehabilitacja pulmonologiczna, saturacja krwi tlenem, sinica, śródmiąższowa choroba płuc, tlenoterapia wysokoprzepływowa, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, włóknienie tkanki płucnej, zaostrzenie choroby, zdolność dyfuzyjna płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płucne – Epidemiologia
Idiopatyczne włóknienie płucne (IPF) stanowi najczęstszą formę idiopatycznych śródmiąższowych zapaleń płuc (ILD), odpowiadającą za 20-50% przypadków ILD. Choroba charakteryzuje się przewlekłym, postępującym włóknieniem tkanki płucnej, głównie u osób powyżej 60. roku życia, z medianą przeżycia 2-5 lat bez leczenia. Globalna zapadalność IPF wynosi około 10 przypadków na 100 000 osobolat, z wyraźnymi różnicami geograficznymi: od 0,09 do 1,30 na 10 000 mieszkańców w różnych regionach świata. Chorobowość waha się od 0,33 do 4,51 na 10 000 mieszkańców, z najwyższymi wskaźnikami w Korei Południowej (zapadalność do 7,91 na 100 000 osobolat, chorobowość do 23,20 na 100 000 mieszkańców). W USA IPF dotyka około 100 000 osób, z 30 000-40 000 nowych przypadków rocznie, a w Europie diagnozuje się około 40 000 nowych przypadków rocznie. Choroba występuje częściej u mężczyzn i osób starszych, a czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne, narażenia zawodowe, palenie tytoniu, refluks żołądkowo-przełykowy oraz choroby współistniejące. IPF generuje wysokie koszty leczenia, szacowane na około 25 000 USD rocznie na pacjenta, a śmiertelność stale rośnie, z około 28 000-65 000 zgonów rocznie w Europie i 13 000-17 000 w USA.
choroba śródmiąższowa płuc, choroba współistniejąca, kryptogenne organizujące się zapalenie płuc, mediana przeżycia, nadzór epidemiologiczny, narażenie zawodowe, natężona pojemność życiowa, nieswoiste śródmiąższowe zapalenie płuc, nintedanib, ostre zaostrzenie, pirfenidon, postępujące włóknienie płuc, predyspozycja genetyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, refluks żołądkowo-przełykowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, włóknienie płucne, włóknienie tkanki płucnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pirfenidon Medical Valley 801 mg
Pirfenidon Medical Valley jest lekiem wskazanym wyłącznie do leczenia idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) u pacjentów dorosłych, potwierdzonych klinicznie i radiologicznie. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 267 mg (żółte tabletki o wymiarach około 13,2 x 6,2 mm), 534 mg (pomarańczowe tabletki o wymiarach około 16,3 x 8,5 mm) oraz 801 mg (brązowe tabletki o wymiarach około 20,2 x 9,5 mm), wszystkie w formie powlekanych tabletek ułatwiających podanie i maskujących smak substancji czynnej. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży. Terapia powinna być prowadzona przez specjalistów z doświadczeniem w diagnostyce i leczeniu IPF, zgodnie z aktualnymi wytycznymi oraz po wykluczeniu innych przyczyn śródmiąższowych chorób płuc.
choroba śródmiąższowa płuc, diagnostyka i terapia, działanie antyoksydacyjne, działanie przeciwzapalne, działanie przeciwzwłóknieniowe, funkcja oddechowa, idiopatyczne włóknienie płuc, pirfenidon, progresja choroby, śródmiąższowa choroba płuc, substancja czynna, tabletka powlekana, włóknienie tkanki płucnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Pirfenidone Aurovitas jest lekiem wskazanym do leczenia idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) u dorosłych pacjentów. Preparat dostępny jest w postaci tabletek o dawkach 267 mg i 801 mg pirfenidonu, odpowiednio żółtych i różowych, niepowlekanych, z oznaczeniami „P 267” oraz „P 801”. Substancją pomocniczą istotną z klinicznego punktu widzenia jest laktoza jednowodna, której zawartość wynosi 18,85 mg w tabletce 267 mg oraz 56,55 mg w tabletce 801 mg. IPF to przewlekła, postępująca choroba charakteryzująca się włóknieniem tkanki płucnej i stopniowym pogarszaniem funkcji oddechowej, co znacząco wpływa na jakość życia pacjentów.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nintedanib STADA 150 mg
Produkt leczniczy Nintedanib STADA, dostępny w kapsułkach o dawkach 100 mg i 150 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z idiopatycznym włóknieniem płuc (IPF), innymi przewlekłymi śródmiąższowymi chorobami płuc (ILD) o fenotypie postępującym oraz chorobą śródmiąższową płuc związaną z twardziną układową (SSc-ILD). Diagnostyka powinna opierać się na aktualnych wytycznych, w tym badaniach HRCT oraz biopsji płuca w razie potrzeby, a rozpoznanie SSc-ILD wymaga potwierdzenia twardziny układowej zgodnie z kryteriami ACR/EULAR. Leczenie powinno być prowadzone przez specjalistów z zakresu pneumonologii lub reumatologii z doświadczeniem w chorobach śródmiąższowych płuc.
- Leksykon chorób i schorzeń
Śródmiąższowa choroba płuc – Etiologia i przyczyny
Śródmiąższowa choroba płuc (ILD) to heterogenna grupa ponad 200 schorzeń charakteryzujących się zapaleniem i/lub włóknieniem tkanki śródmiąższowej płuc, prowadzącym do upośledzenia wymiany gazowej i progresji niewydolności oddechowej. Etiologia ILD jest wieloczynnikowa: około 35% przypadków ma znane przyczyny, w tym ekspozycję na pyły nieorganiczne (np. azbest, krzemionka), pyły organiczne (alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych), toksyczne gazy, dym tytoniowy, choroby tkanki łącznej (np. reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina układowa), polekowe uszkodzenia płuc (np. bleomycyna, amiodaron) oraz czynniki genetyczne (mutacje TERC, TERT). Pozostałe 65% to postacie idiopatyczne, z IPF jako najczęstszą formą, charakteryzującą się postępującym włóknieniem i pogorszeniem funkcji płuc, szczególnie u mężczyzn powyżej 70 roku życia.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, azbestoza, bleomycyna, fibroblastyczny czynnik wzrostu, idiopatyczne włóknienie płuc, kryptogenne organizujące się zapalenie płuc, krzemica, limfangioleiomiomatoza, limfocytowe śródmiąższowe zapalenie płuc, ostre śródmiąższowe zapalenie płuc, płytkowy czynnik wzrostu, przewlekła obturacyjna choroba płuc, refluks żołądkowo-przełykowy, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinne włóknienie płuc, sarkoidoza, sekwencjonowanie RNA pojedynczych komórek, sklerodermia, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, transformujący czynnik wzrostu beta, twardzina układowa, włóknienie, włóknienie tkanki płucnej, wymiana gazowa, zapalenie wielomięśniowe, zespół Sjögrena, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Pirfenidon Zentiva jest lekiem wskazanym do leczenia idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) u dorosłych pacjentów. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 267 mg i 801 mg pirfenidonu, odpowiednio w tabletkach żółtych (13,2 x 6,5 mm) i brązowych (20,1 x 9,3 mm). Substancja czynna wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwwłóknieniowe, co jest kluczowe w hamowaniu progresji włóknienia tkanki płucnej charakterystycznego dla IPF. Warto zwrócić uwagę na zawartość laktozy w tabletkach: 40 mg w dawce 267 mg oraz 120 mg w dawce 801 mg, co ma znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy.
- Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płuc idiopatyczne – Diagnostyka i diagnoza
Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) to przewlekła, postępująca śródmiąższowa choroba płuc o nieznanej etiologii, charakteryzująca się narastającym włóknieniem i stwardnieniem miąższu płuc, co prowadzi do ograniczenia wymiany gazowej. Diagnostyka IPF opiera się na wykluczeniu innych przyczyn śródmiąższowych chorób płuc oraz potwierdzeniu charakterystycznego wzorca UIP w HRCT, który obejmuje zmiany siateczkowate, obraz plastra miodu i rozstrzenie oskrzeli z pociągania, głównie w dolnych i podopłucnowych partiach płuc. Typowy lub prawdopodobny wzorzec UIP w HRCT pozwala na rozpoznanie IPF bez konieczności biopsji. Badania czynnościowe płuc wykazują restrykcyjny wzorzec wentylacyjny (zmniejszona TLC, VC) oraz obniżoną zdolność dyfuzyjną (DLCO). Test 6-minutowego marszu (6MWT) służy do oceny wydolności wysiłkowej i desaturacji tlenowej. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić choroby tkanki łącznej, alergiczne zapalenie pęcherzyków, choroby zawodowe i polekowe śródmiąższowe choroby płuc.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, badania czynnościowe płuc, bronchoskopia, choroba śródmiąższowa płuc, desaturacja, gazometria krwi tętniczej, idiopatyczne włóknienie płuc, lek przeciwfibrotyczny, morfologia krwi, niewydolność prawokomorowa serca, nintedanib, pałeczkowatość palców, pirfenidon, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pylica krzemowa, restrykcyjny wzorzec wentylacyjny, reumatoidalne zapalenie stawów, rozstrzenie oskrzeli z pociągania, sarkoidoza, sinica, śródmiąższowa choroba płuc, test 6-minutowego marszu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, twardzina układowa, wideotorakoskopia, włóknienie tkanki płucnej, wzorzec histopatologiczny, zdolność dyfuzyjna płuc, zwykłe śródmiąższowe zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Śródmiąższowa choroba płuc – Zapobieganie i profilaktyka
Śródmiąższowa choroba płuc (ILD) to grupa schorzeń charakteryzujących się zapaleniem, pogrubieniem i włóknieniem tkanki płucnej. Profilaktyka ILD opiera się na eliminacji czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, narażenie na toksyny środowiskowe (np. azbest, pył krzemionkowy) oraz substancje wywołujące reakcje alergiczne (siano, pleśń, odchody ptasie). Kluczowe jest zaprzestanie palenia, które znacząco wpływa na progresję ILD, a także stosowanie odpowiednich środków ochrony dróg oddechowych w środowisku zawodowym. Leczenie chorób współistniejących, takich jak choroby tkanki łącznej czy GERD, oraz regularne szczepienia przeciwko pneumokokom, grypie, COVID-19 i RSV, są istotne w zapobieganiu pogorszeniu stanu płuc. Wczesna identyfikacja subklinicznej ILD, m.in. za pomocą HRCT, oraz szybka interwencja terapeutyczna mogą spowolnić progresję włóknienia i poprawić rokowanie pacjentów.
bliznowacenie płuc, choroba autoimmunologiczna, choroba refluksowa przełyku, choroba tkanki łącznej, dym tytoniowy, GERD, infekcja płuc, pierwotna prewencja, pneumokonioza, profilaktyka pierwotna, przewlekła niestrawność, pył krzemionkowy, pył węglowy, refluks kwasu, rehabilitacja pulmonologiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rodzinne włóknienie płuc, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, szczepionka przeciwko grypie, szczepionka przeciwko pneumokokom, tlenoterapia, toczeń, tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości, wirus syncytialny dróg oddechowych, włóknienie płuc, włóknienie tkanki płucnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sastium 100 mg
Sertralina (Sastium 50 mg, 100 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych zarówno w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo (n=2542 pacjentów leczonych sertraliną vs. n=2145 placebo), jak i w praktyce po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwanym działaniem niepożądanym są nudności, a u mężczyzn z zespołem lęku społecznego zaburzenia seksualne, zwłaszcza niezdolność do ejakulacji (14%). Profil działań niepożądanych jest zbliżony niezależnie od leczonego zaburzenia (OCD, lęk napadowy, PTSD, zespół lęku społecznego, depresja). U pacjentów geriatrycznych istnieje zwiększone ryzyko hiponatremii, co wymaga monitorowania elektrolitów. W populacji pediatrycznej (n=281) najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (22%), bezsenność (21%), nudności (15%) i biegunka (11%), z częstszym występowaniem labilności emocjonalnej, agresji, pobudzenia i zaburzeń uwagi niż u dorosłych. Nagłe odstawienie sertraliny może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, pobudzenie, nudności, drżenia i bóle głowy, które zwykle mają łagodne lub umiarkowane nasilenie, lecz zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
agresja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfonia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkinezja, hiponatremia, krwotok poporodowy, labilność emocjonalna, lęk napadowy, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, sertralina, SSRI, TCA, włóknienie tkanki płucnej, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia czynności płytek krwi, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia wytrysku, zaburzenia wzwodu, zanikowe zapalenie sromu i pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołędzi i napletka, zespół lęku społecznego, zespół obsesyjno-kompulsyjny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, żółtaczka