zespół obsesyjno-kompulsyjny

Zespół obsesyjno-kompulsyjny (ZOK, OCD – obsessive-compulsive disorder) to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się występowaniem obsesji (nawracających, uporczywych myśli, wyobrażeń lub impulsów) oraz kompulsji (powtarzalnych zachowań lub czynności umysłowych), które pacjent odczuwa jako nieprzyjemne i niechciane. Wykonywanie czynności natrętnych ma na celu zmniejszenie lęku wywołanego przez myśli obsesyjne.

W patofizjologii ZOK istotną rolę odgrywa dysfunkcja układu korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowego oraz zaburzenia neuroprzekaźnictwa serotoninergicznego. Badania obrazowe wskazują na nieprawidłowości w obrębie kory przedczołowej, jąder podstawy oraz przedniego zakrętu obręczy. Czynniki genetyczne odgrywają znaczącą rolę w etiologii zaburzenia, z szacowaną dziedzicznością na poziomie 40-65%.

Diagnostyka ZOK opiera się na kryteriach ICD-11 lub DSM-5, przy czym kluczowe jest ustalenie, że obsesje i kompulsje zajmują znaczną ilość czasu (ponad godzinę dziennie) i powodują istotne cierpienie lub upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub innych ważnych obszarów życia. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić inne zaburzenia lękowe, zaburzenia tikowe, zaburzenia ze spektrum autyzmu oraz niektóre choroby neurologiczne.

Leczenie ZOK ma charakter multimodalny. Podstawę stanowi terapia poznawczo-behawioralna (CBT) z ekspozycją i powstrzymaniem reakcji (ERP) oraz farmakoterapia inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), które wykazują skuteczność u 60-70% pacjentów. W przypadkach lekoopornych stosuje się augmentację lekami przeciwpsychotycznymi II generacji, klomipraminą lub rozważa się zastosowanie metod neuromodulacyjnych (głęboka stymulacja mózgu, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna).

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl