umiarkowana do ciężkiej stabilna niewydolność serca
Wskazanie

Umiarkowana do ciężkiej stabilna niewydolność serca to stan chorobowy charakteryzujący się niewydolnością serca w klasie funkcjonalnej NYHA II-IV z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) zazwyczaj poniżej 40%. W obrazie klinicznym dominują objawy takie jak duszność wysiłkowa, duszność spoczynkowa, zmniejszona tolerancja wysiłku, przewlekłe zmęczenie oraz obrzęki obwodowe. Stan ten rozwija się stopniowo i może być wynikiem choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienia tętniczego, kardiomiopatii, wad zastawkowych czy innych schorzeń sercowo-naczyniowych.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się połączenie kilku grup leków. Podstawę terapii stanowią inhibitory konwertazy angiotensyny (np. Prestarium, Enarenal, Tritace) lub antagoniści receptora angiotensyny II (np. Valsacor, Lorista, Telmark) w przypadku nietolerancji ACE-I. Standardem jest także stosowanie beta-adrenolityków (np. Bisocard, Concor, Nebilet), które poprawiają rokowanie. W cięższych postaciach dodaje się antagonistów aldosteronu (np. Spironol, Eplerenone). Nowszym lekiem zalecanym w niewydolności serca jest sakubitryl/walsartan (Entresto), który wykazuje wyższą skuteczność niż tradycyjne ACE-I.

W przypadku objawów retencji płynów stosuje się diuretyki pętlowe (np. Furosemid, Trifas) oraz tiazydowe (np. Indapamid, Hydrochlorotiazyd). U pacjentów z rytmem zatokowym i częstością akcji serca ≥70/min można zastosować iwabradynę (Procoralan). W przypadku współistnienia migotania przedsionków często włącza się leki przeciwkrzepliwe (np. Xarelto, Pradaxa, Eliquis).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej stabilną niewydolnością serca obejmują optymalizację terapii farmakologicznej przy jednoczesnym unikaniu działań niepożądanych, jak hipotonia, pogorszenie funkcji nerek czy hiperkaliemia. Istotnym wyzwaniem jest również leczenie chorób współistniejących, które mogą zaostrzać niewydolność serca, takich jak cukrzyca, przewlekła choroba nerek czy obturacyjny bezdech senny. Problemem klinicznym bywa również konieczność częstych hospitalizacji z powodu dekompensacji stanu klinicznego oraz przestrzeganie przez pacjentów złożonych schematów leczenia farmakologicznego i zaleceń dotyczących stylu życia.

U pacjentów z ciężką niewydolnością serca oporną na leczenie farmakologiczne rozważa się także metody inwazyjne, takie jak wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD), terapię resynchronizującą serca (CRT) lub w skrajnych przypadkach kwalifikację do przeszczepu serca. Właściwe prowadzenie pacjentów z niewydolnością serca wymaga multidyscyplinarnego podejścia i regularnych kontroli stanu klinicznego.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl