stabilna przewlekła niewydolność serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory
Wskazanie

Stabilna przewlekła niewydolność serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić zapotrzebowanie metaboliczne organizmu, głównie z powodu obniżonej frakcji wyrzutowej lewej komory serca (LVEF <40%). Jest to przewlekły, postępujący zespół, charakteryzujący się dusznością wysiłkową, zmęczeniem, obrzękami obwodowymi i ograniczeniem wydolności fizycznej.

Podstawą leczenia farmakologicznego są inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEi) lub antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), takie jak Prestarium (perindopril), Tritace (ramipril), Micardis (telmisartan) czy Lozap (losartan). Do schematu terapeutycznego włącza się również beta-adrenolityki (Betaloc ZOK – metoprolol, Concor – bisoprolol, Nebilet – nebiwolol), które zmniejszają śmiertelność i poprawiają jakość życia. Antagoniści receptora mineralokortykoidowego, jak Spironol (spironolakton) lub Eplerenon, są wskazane u pacjentów z objawową niewydolnością serca.

W ostatnich latach wprowadzono nowe grupy leków: inhibitory neprylizyny i receptora angiotensyny (ARNI) – Entresto (sakubitryl/walsartan), oraz inhibitory SGLT2 – Forxiga (dapagliflozyna), Jardiance (empagliflozyna), które wykazują znaczące korzyści w redukcji hospitalizacji i śmiertelności. U pacjentów z utrzymującymi się objawami mimo optymalnej terapii stosuje się również diuretyki – Furosemid, Torasemid czy Indapamid.

Jednym z największych wyzwań w leczeniu przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną czynnością skurczową jest optymalizacja terapii farmakologicznej – dobór odpowiednich dawek leków oraz ich właściwe połączenie. Trudnością jest również przestrzeganie przez pacjentów wielolekowej terapii oraz występowanie działań niepożądanych, które mogą prowadzić do przerwania leczenia. Dodatkowym problemem jest postępująca natura choroby pomimo stosowania optymalnej terapii, co wymaga regularnego monitorowania i modyfikacji leczenia.

Trudności w leczeniu wynikają także z częstych zaostrzeń, które wymagają hospitalizacji oraz współwystępowania chorób towarzyszących, takich jak przewlekła choroba nerek, cukrzyca czy migotanie przedsionków, które komplikują schemat terapeutyczny. W zaawansowanych stadiach choroby może być konieczne rozważenie terapii resynchronizującej (CRT), wszczepienia kardiowertera-defibrylatora (ICD) lub w skrajnych przypadkach – kwalifikacji do przeszczepu serca.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl