Leki w grupie
„leki stosowane w dławicy piersiowej”

Leki stosowane w dławicy piersiowej to grupa preparatów stosowanych w leczeniu choroby niedokrwiennej serca. Ich podstawowym działaniem jest poprawa ukrwienia mięśnia sercowego poprzez rozszerzenie naczyń wieńcowych, zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego serca oraz redukcję zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Dzięki temu zmniejszają dolegliwości bólowe w klatce piersiowej występujące podczas wysiłku fizycznego lub stresu emocjonalnego.

Główne grupy leków stosowanych w dławicy piersiowej to: azotany, beta-adrenolityki, antagoniści wapnia, leki przeciwpłytkowe oraz nowsze grupy leków, takie jak iwabradyna czy nikorandyl. Każda z tych grup charakteryzuje się odmiennym mechanizmem działania i profilem bezpieczeństwa.

Azotany, takie jak nitrogliceryna (Nitromint, Nitrocard), monoazotan izosorbidu (Mono Mack, Effox) czy diazotan izosorbidu (Isordil), powodują rozszerzenie naczyń wieńcowych i obwodowych. Są szczególnie skuteczne w doraźnym leczeniu bólu dławicowego. Nitrogliceryna w postaci aerozolu podjęzykowego lub tabletek podjęzykowych działa już po kilku minutach od podania.

Beta-adrenolityki, takie jak metoprolol (Metocard, Betaloc), bisoprolol (Concor, Bisocard) czy karwedilol (Vivacor, Carvedilol), zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez redukcję częstości rytmu serca, kurczliwości i ciśnienia tętniczego. Szczególnie zalecane są u pacjentów po przebytym zawale serca lub z nadciśnieniem tętniczym.

Antagoniści wapnia dzielą się na dihydropirydynowe (amlodypina – Amlozek, Norvasc; nifedypina – Adalat, Cordafen) oraz niedihydropirydynowe (werapamil – Isoptin, Staveran; diltiazem – Dilzem, Oxycardil). Pierwsza grupa działa głównie rozszerzająco na naczynia obwodowe, natomiast druga dodatkowo spowalnia przewodnictwo przedsionkowo-komorowe i zmniejsza kurczliwość mięśnia sercowego.

Leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard) oraz klopidogrel (Plavix, Areplex), zapobiegają tworzeniu się zakrzepów w naczyniach wieńcowych. Stosowane są w prewencji wtórnej zawału serca u pacjentów z dławicą piersiową.

Nowsze preparaty, jak iwabradyna (Procoralan), selektywnie zwalniają częstość rytmu serca poprzez blokowanie kanałów f w węźle zatokowo-przedsionkowym, nie wpływając na ciśnienie tętnicze. Nikorandyl (Dancor) łączy właściwości azotanów i aktywatorów kanałów potasowych, rozszerzając naczynia wieńcowe i obwodowe.

Największą zaletą stosowania leków przeciwdławicowych jest skuteczna kontrola objawów choroby, poprawa jakości życia pacjentów oraz w przypadku niektórych grup, jak beta-adrenolityki czy leki przeciwpłytkowe, zmniejszenie ryzyka wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych i wydłużenie przeżycia.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków przeciwdławicowych obejmują działania niepożądane specyficzne dla poszczególnych grup. Azotany mogą powodować bóle głowy, hipotensję i rozwój tolerancji przy regularnym stosowaniu. Beta-adrenolityki mogą nasilać objawy astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc oraz zaburzenia przewodzenia. Antagoniści wapnia mogą prowadzić do obrzęków kończyn dolnych, zaparć i hipotensji. Leki przeciwpłytkowe zwiększają ryzyko krwawień.

Strategia leczenia dławicy piersiowej powinna być zindywidualizowana, uwzględniająca współistniejące choroby, profil działań niepożądanych oraz preferencje pacjenta. Często stosuje się terapię skojarzoną, wykorzystującą leki o różnych mechanizmach działania, co pozwala na zwiększenie skuteczności leczenia przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka działań niepożądanych.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl