rozpad beta plus

Rozpad beta plus (β+) to proces jądrowy, w którym proton w jądrze atomowym przekształca się w neutron, emitując przy tym pozyton (antycząstkę elektronu) oraz neutrino elektronowe. Proces ten można zapisać równaniem: p → n + e⁺ + νₑ. Zachodzi on w jądrach atomowych bogatych w protony, gdy stosunek protonów do neutronów jest zbyt wysoki dla stabilności jądra.

W medycynie nuklearnej rozpad beta plus ma fundamentalne znaczenie dla pozytonowej tomografii emisyjnej (PET). Izotopy promieniotwórcze ulegające temu rozpadowi, takie jak fluor-18, węgiel-11, azot-13 czy tlen-15, są wykorzystywane jako znaczniki w diagnostyce obrazowej PET. Emitowane pozytony zderzają się z elektronami tkanki, powodując anihilację, w wyniku której powstają dwa fotony gamma o energii 511 keV rozchodzące się pod kątem 180°.

Czas połowicznego rozpadu izotopów beta plus stosowanych w medycynie jest relatywnie krótki – od kilku minut do kilku godzin, co pozwala na minimalizację ekspozycji pacjenta na promieniowanie, ale jednocześnie wymaga szybkiego wykorzystania radiofarmaceutyku po jego wytworzeniu. Najczęściej stosowany w diagnostyce PET izotop fluor-18 ma okres półtrwania wynoszący około 110 minut.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl