stabilna przewlekła niewydolność serca z osłabioną czynnością skurczową lewej komory
Wskazanie
Stabilna przewlekła niewydolność serca z osłabioną czynnością skurczową lewej komory (HFrEF) to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu, przy frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) poniżej 40%. Jest to poważny problem zdrowotny, dotykający około 1-2% populacji dorosłych w krajach rozwiniętych, ze wzrostem częstości występowania do 10% wśród osób powyżej 70. roku życia.
Leczenie stabilnej przewlekłej niewydolności serca z osłabioną czynnością skurczową opiera się na kompleksowej farmakoterapii. Podstawę stanowią inhibitory ACE (np. Prestarium, Enarenal, Tritace) lub antagoniści receptora angiotensyny II (np. Valsacor, Valzek) w przypadku nietolerancji ACE-I. Beta-adrenolityki (np. Nebilet, Bisocard, Concor) są kolejnym filarem terapii. W ostatnich latach do standardu leczenia dołączyły sakubitril/walsartan (Entresto) oraz inhibitory SGLT-2 (np. Forxiga, Jardiance), które wykazują znaczący wpływ na zmniejszenie śmiertelności i hospitalizacji.
W terapii stosuje się również antagonistów aldosteronu (np. Spironol, Eplerenon), które zmniejszają ryzyko hospitalizacji i zgonu. U pacjentów z objawami zastoju stosuje się diuretyki pętlowe (np. Furosemid, Trifas). W przypadku utrzymującej się tachykardii zatokowej mimo optymalnej terapii beta-adrenolitykami można rozważyć iwabradynę (Procoralan). U wybranych pacjentów z zaburzeniami przewodzenia ważną rolę odgrywa terapia resynchronizująca (CRT) lub wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD).
Największe trudności w leczeniu pacjentów z HFrEF obejmują optymalizację dawek leków modyfikujących przebieg choroby ze względu na częste występowanie hipotonii, pogorszenie funkcji nerek czy hiperkaliemii. Wyzwaniem jest również utrzymanie stabilności klinicznej pacjenta i zapobieganie dekompensacjom wymagającym hospitalizacji. Istotną kwestią pozostaje adherencja pacjentów do złożonych schematów leczenia, które często obejmują kilka preparatów przyjmowanych w różnych porach dnia. Ponadto, leczenie chorób współistniejących, takich jak migotanie przedsionków, cukrzyca czy przewlekła choroba nerek, wymaga starannego zbilansowania korzyści i ryzyka stosowanej terapii.
Nowoczesne podejście do leczenia HFrEF wymaga multidyscyplinarnej opieki obejmującej nie tylko farmakoterapię, ale również edukację pacjenta, rehabilitację kardiologiczną, modyfikację stylu życia oraz regularną ocenę stanu klinicznego i odpowiedzi na leczenie. W przypadku opornej na leczenie niewydolności serca należy rozważyć kwalifikację do przeszczepu serca lub mechanicznego wspomagania krążenia.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Corectin 5 – Tabletki powlekane – 5 mg
Preparat zawiera bisoprololu fumaran, substancję czynną stosowaną w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg lub 10 mg. Wskazany jest do leczenia nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej. Ponadto stosuje się go w leczeniu stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z osłabioną czynnością skurczową lewej komory. Często jest podawany w skojarzeniu z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz glikozydami naparstnicy, gdy jest to konieczne.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Corectin 10 – Tabletki powlekane – 10 mg
Produkt zawiera bisoprolol fumaran w dawkach 5 mg lub 10 mg w postaci tabletek powlekanych. Stosuje się go przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej. Lek jest także wykorzystywany w terapii stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną czynnością skurczową lewej komory. Zaleca się jego stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi, a w razie potrzeby także z glikozydami naparstnicy.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna