suche oko z niedoboru wodnistego
Suche oko z niedoboru wodnistego (ang. aqueous deficient dry eye, ADDE) to forma zespołu suchego oka charakteryzująca się niedostateczną produkcją filmu łzowego przez gruczoły łzowe. W przeciwieństwie do suchego oka spowodowanego nadmiernym parowaniem łez, w ADDE pierwotnym problemem jest zmniejszona sekrecja wodnej części filmu łzowego.
Przyczyny ADDE obejmują dysfunkcję gruczołu łzowego związaną z wiekiem, choroby autoimmunologiczne (zespół Sjögrena, reumatoidalne zapalenie stawów), uszkodzenia gruczołu łzowego, blokadę dróg wyprowadzających oraz działania niepożądane niektórych leków (antycholinergicznych, przeciwhistaminowych, przeciwdepresyjnych). Diagnoza opiera się na pomiarze produkcji łez (test Schirmera), ocenie czasu przerwania filmu łzowego (BUT) oraz barwieniu powierzchni oka.
Leczenie ADDE obejmuje stosowanie sztucznych łez bez konserwantów, stymulację wydzielania łez (cyklosporyna A, lifitegrast), zabiegi zamknięcia punktów łzowych oraz w cięższych przypadkach autologiczne surowicze krople. Zaleca się także odpowiednie nawilżanie powietrza w pomieszczeniach, regularnie mruganie podczas pracy z ekranami oraz stosowanie okularów ochronnych zapobiegających parowaniu łez.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Suche oczy – Objawy
Zespół suchego oka (DES/DED/KCS) to przewlekła, postępująca choroba powierzchni oka, charakteryzująca się utratą homeostazy filmu łzowego, z etiologią obejmującą niestabilność i hiperosmolarność filmu łzowego, zapalenie oraz nieprawidłowości neurosensoryczne. Etiopatogeneza opiera się na dwóch głównych mechanizmach: niedoborze warstwy wodnej łez (np. w zespole Sjögrena, chorobach autoimmunologicznych, zmianach hormonalnych, stosowaniu leków) oraz nadmiernym parowaniu łez (dysfunkcja gruczołów Meiboma, czynniki środowiskowe, rzadsze mruganie). Objawy obejmują pieczenie, kłucie, uczucie ciała obcego, zaczerwienienie, światłowstręt, rozmazane widzenie oraz paradoksalne nadmierne łzawienie. Choroba przebiega w czterech stadiach, od łagodnych do ciężkich objawów, z możliwością zaostrzeń (flare-ups) u około 80% pacjentów. Nieleczone może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak keratitis, owrzodzenia, bliznowacenie i perforacja rogówki, a także trwałych zaburzeń widzenia i zwiększonego ryzyka infekcji.
blepharitis, bliznowacenie rogówki, chirurgia refrakcyjna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cukrzyca, dysfunkcja gruczołów Meiboma, dystrofia rogówki, film łzowy, jaskra, keratoconjunctivitis sicca, LASIK, niedobór witaminy A, operacja zaćmy, owrzodzenie rogówki, perforacja rogówki, podwójne widzenie, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, suche oko z niedoboru wodnistego, światłowstręt, toczeń, twardzina, tylne zapalenie brzegów powiek, zaburzenia tarczycy, zaćma, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zespół Sjögrena, zespół suchego oka