łuszczyca kropelkowa
Łuszczyca kropelkowa (łac. psoriasis guttata) to odmiana łuszczycy charakteryzująca się nagłym pojawieniem się licznych, małych (do 1 cm średnicy), kropelkowatych wykwitów łuszczycowych, głównie na tułowiu i kończynach. Jest to stosunkowo rzadka odmiana łuszczycy, stanowiąca około 2% wszystkich przypadków tej choroby.
Etiologia łuszczycy kropelkowej często wiąże się z przebytą infekcją paciorkowcową, szczególnie zapaleniem gardła. Inne czynniki wyzwalające to uraz skóry, stres oraz niektóre leki. Charakterystyczną cechą tej postaci łuszczycy jest jej nagły początek, zazwyczaj 2-3 tygodnie po infekcji, zwłaszcza u dzieci i młodych dorosłych.
W obrazie klinicznym dominują liczne, drobne, czerwone grudki pokryte srebrzysto-białą łuską, rozsiane symetrycznie na tułowiu i proksymalnych częściach kończyn. Wykwity rzadziej występują na twarzy, dłoniach i stopach. W przeciwieństwie do łuszczycy plackowatej, zmiany są mniejsze i bardziej rozproszone.
Leczenie łuszczycy kropelkowej obejmuje miejscową aplikację kortykosteroidów, pochodnych witaminy D, retinoidów oraz fototerapię UVB. W przypadkach powiązanych z infekcją paciorkowcową, skuteczna może być antybiotykoterapia. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, z tendencją do samoistnej remisji w ciągu kilku tygodni do miesięcy, choć u około 1/3 pacjentów może przekształcić się w przewlekłą łuszczycę plackowatą.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Objawy
Łuszczyca to przewlekła, autoimmunologiczna choroba zapalna skóry charakteryzująca się przyspieszonym cyklem odnowy naskórka (3-7 dni vs. 28 dni w warunkach fizjologicznych), co prowadzi do powstawania dobrze odgraniczonych, czerwonych, łuszczących się zmian pokrytych srebrzystobiałymi łuskami. Typowe lokalizacje zmian to łokcie, kolana, skóra głowy i dolna część pleców. Wyróżnia się kilka postaci klinicznych, m.in. łuszczycę plackowatą (80-90% przypadków), kropelkową, odwróconą, krostkową i erytrodermiczną, z których dwie ostatnie stanowią stany zagrożenia życia. Około 50% pacjentów ma zmiany paznokciowe (naparstkowanie, onycholiza, przebarwienia). Łuszczyca przebiega z okresami zaostrzeń i remisji, a czynniki wyzwalające obejmują infekcje (zwłaszcza paciorkowcowe), urazy skóry (zjawisko Koebnera), stres, warunki pogodowe, niektóre leki oraz używki (alkohol, tytoń). Nieleczona choroba może prowadzić do powikłań, takich jak wtórne infekcje, łuszczycowe zapalenie stawów (30% pacjentów), choroby sercowo-naczyniowe, metaboliczne, zapalne jelit, zaburzenia psychiczne i okulistyczne.
analog witaminy D, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba współistniejąca, choroba zapalna skóry, cyklosporyna, czynnik wyzwalający, dysfagia, fałd skórny, fototerapia, infekcja paciorkowcowa, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid, lek biologiczny, lek ogólnoustrojowy, leukonychia, łuszczyca erytrodermiczna, łuszczyca kropelkowa, łuszczyca krostkowa, łuszczyca odwrócona, łuszczyca paznokci, łuszczyca plackowata, łuszczyca skóry głowy, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, onycholiza, remisja, rzut choroby, światło ultrafioletowe, układ odpornościowy, wtórna infekcja skóry, zjawisko Koebnera, zmiana łuszczycowa - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Leczenie
Łuszczyca jest przewlekłą, autoimmunologiczną chorobą zapalną skóry, charakteryzującą się czerwonymi, łuszczącymi się zmianami. Leczenie opiera się na kontroli stanu zapalnego, hamowaniu nadmiernej proliferacji keratynocytów oraz usuwaniu łusek. Terapia dobierana jest indywidualnie, zależnie od typu, nasilenia i lokalizacji zmian oraz odpowiedzi na wcześniejsze leczenia. W łagodnych i umiarkowanych postaciach podstawą są leki miejscowe, takie jak kortykosteroidy o różnej sile działania, analogi witaminy D3 (np. kalcypotriol), inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus) oraz tazaroten. Fototerapia, zwłaszcza wąskopasmowe UVB (311-313 nm), jest skuteczna w umiarkowanych i ciężkich przypadkach, wymagając zwykle 20-40 sesji 2-3 razy w tygodniu. W terapii systemowej stosuje się metotreksat, cyklosporynę, acytretynę, apremilast oraz nowoczesne inhibitory kinazy TYK2 (deucravacitinib). Leki biologiczne, takie jak inhibitory TNF-α, IL-17 i IL-23, są zarezerwowane dla pacjentów z ciężką postacią choroby lub łuszczycowym zapaleniem stawów, podawane podskórnie lub dożylnie, po wykluczeniu infekcji.
acytretyna, apremilast, bimekizumab, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, dziegieć węglowy, emolient, fotochemioterapia PUVA, fototerapia, inhibitor IL-12/23, inhibitor IL-17, inhibitor IL-23, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor TNF-alfa, jakość życia pacjenta, kalcypotriol, kortykosteroid miejscowy, kwas salicylowy, laser ekscymerowy, lek biologiczny, łuszczyca, łuszczyca erytrodermiczna, łuszczyca kropelkowa, łuszczyca krostkowa, łuszczyca odwrócona, łuszczyca paznokci, łuszczyca skóry głowy, metotreksat, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciało monoklonalne, retinoid miejscowy, roflumilast, stan zapalny, tachyfilaksja, takrolimus, tapinarof, wąskopasmowe UVB, zmiany łuszczycowe - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Epidemiologia
Liszajec zakaźny (impetigo) jest jedną z najczęstszych bakteryjnych infekcji skóry, szczególnie u dzieci w wieku 2-6 lat, stanowiąc około 10% problemów dermatologicznych w pediatrii. Etiologia obejmuje głównie Staphylococcus aureus (około 80% przypadków nieropnych i niemal wyłącznie ropnych) oraz paciorkowce grupy A (GAS), które odpowiadają za około 10% przypadków, a także mieszane infekcje. Występowanie choroby jest wyraźnie zróżnicowane geograficznie i sezonowo, z wyższą zapadalnością w klimatach tropikalnych i subtropikalnych oraz w społecznościach o niskim statusie socjoekonomicznym, gdzie częstość może sięgać nawet do 49%. W krajach o umiarkowanym klimacie obserwuje się wzrost zapadalności na liszajec zakaźny, a oporność na antybiotyki, w tym MRSA, stanowi rosnące wyzwanie terapeutyczne. Choroba jest wysoce zakaźna, przenoszona głównie przez kontakt bezpośredni lub fomity, a jej powikłania mogą obejmować m.in. zapalenie tkanki łącznej, posocznicę oraz pełzakowe zapalenie kłębuszków nerkowych (PSGN), które występuje u do 5% pacjentów z niebullalnym liszajcem zakaźnym.
antybiotykoterapia, AZS, bakteryjna infekcja skóry, cukrzyca, częstość występowania, gronkowiec złocisty, immunosupresja, infekcja skórna, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec zakaźny, łuszczyca kropelkowa, MRSA, nadzór epidemiologiczny, oparzenie termiczne, paciorkowiec grupy A, paciorkowiec ropny, posocznica, PSGN, świerzb, szkarlatyna, zapadalność, zapalenie gardła, zapalenie naczyń chłonnych, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rak podstawnokomórkowy (BCC) stanowi 80-90% wszystkich nowotworów skóry, z roczną częstością występowania około 3,6 miliona przypadków w USA. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, dermoskopii (dokładność 95-99%) oraz biopsji skóry, która jest złotym standardem potwierdzającym rozpoznanie. Charakterystyczne cechy BCC to perłowobiały lub różowy guzek z teleangiektazjami, często lokalizowany na obszarach eksponowanych na UV, takich jak twarz, głowa i szyja. Histopatologicznie BCC dzieli się na podtypy niezróżnicowane (np. guzkowy, powierzchowny, naciekający) i zróżnicowane (np. keratotyczny, gruczolakowaty), co ma kluczowe znaczenie dla wyboru terapii i oceny ryzyka nawrotu. Zaawansowane techniki obrazowania, takie jak refleksyjna mikroskopia konfokalna (RCM) i optyczna tomografia koherencyjna (OCT), wspomagają diagnostykę i monitorowanie zmian.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja węzłów chłonnych, biopsja wycinająca, cecha dermoskopowa, choroba Bowena, czerniak amelanotyczny, czerniak złośliwy, czynnik ryzyka, dermatofibrosarcoma protuberans, dermatopatolog, dermatoskop, dermoskopia, inwazja tkanek, klasyfikacja TNM, łuszczyca kropelkowa, margines chirurgiczny, naciekanie okołonerwowe, naczynie krwionośne, nowotwór skóry, optyczna tomografia koherencyjna, patolog, podtyp histologiczny, promieniowanie UV, rak płaskonabłonkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, raport patologiczny, refleksyjna mikroskopia konfokalna, rezonans magnetyczny, rogowacenie łojotokowe, rogowacenie słoneczne, rogowiak łojotokowy, teleangiektazja, tomografia komputerowa, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Paciorkowiec grupy a – Objawy
Paciorkowiec grupy A (Streptococcus pyogenes) jest patogenem wywołującym szerokie spektrum zakażeń, od łagodnych infekcji gardła i skóry po ciężkie, zagrażające życiu inwazyjne zakażenia. Typową manifestacją jest angina paciorkowcowa, charakteryzująca się nagłym początkiem silnego bólu gardła, gorączką powyżej 38,5°C, obrzękiem i zaczerwienieniem migdałków z białymi nalotami oraz powiększeniem węzłów chłonnych szyjnych. Okres inkubacji wynosi 2-5 dni, a objawy utrzymują się zwykle 3-5 dni bez leczenia. Antybiotykoterapia skutkuje ustąpieniem gorączki w ciągu 24 godzin i poprawą dolegliwości bólowych po 48 godzinach, a pacjent przestaje być zakaźny po dobie od rozpoczęcia leczenia. Płonica, jako specyficzna postać zakażenia, objawia się dodatkowo charakterystyczną wysypką i zmianami na języku („truskawkowy język”).
angina paciorkowcowa, antybiotykoterapia, bakteriemia, bóle mięśniowe, gorączka, gorączka reumatyczna, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczyca kropelkowa, martwicze zapalenie powięzi, nalot na migdałkach, nosicielstwo paciorkowca, nudności i wymioty, okres inkubacji, paciorkowiec grupy A, pląsawica Sydenhama, płonica, ropień okołomigdałkowy, Streptococcus pyogenes, tonsilektomia, truskawkowy język, węzły chłonne szyjne, wysypka skórna, zakażenie inwazyjne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Paciorkowiec grupy a – Etiologia i przyczyny
Paciorkowiec grupy A (Streptococcus pyogenes) to Gram-dodatnia bakteria beta-hemolityczna, odpowiedzialna za szeroki zakres infekcji od łagodnych, takich jak paciorkowcowe zapalenie gardła i liszajec, po inwazyjne i zagrażające życiu choroby, w tym martwicze zapalenie powięzi i streptokokowy zespół wstrząsu toksycznego (STSS). Diagnostyka opiera się na wykrywaniu beta-hemolizy na podłożu z krwią oraz testach antygenowych, a leczenie standardowo obejmuje antybiotykoterapię. Szczepy GAS dzieli się na klasy I i II, odpowiedzialne odpowiednio za gorączkę reumatyczną i ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, a ich wirulencja związana jest z czynnikami takimi jak białko M, kwas hialuronowy, streptokinaza i DNaza-B. Okres inkubacji paciorkowcowego zapalenia gardła wynosi 2-5 dni, a nosicielstwo asymptomatyczne występuje u około 12% dzieci, co sprzyja transmisji drogą kropelkową i kontaktem bezpośrednim. Wysoka zakaźność i sezonowość infekcji (szczyt późną zimą i wczesną wiosną) podkreślają znaczenie czynników środowiskowych i genetycznych w podatności na zakażenia.
angina paciorkowcowa, antygen węglowodanowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, beta-hemoliza, białko M, gorączka reumatyczna, inwazyjne zakażenie paciorkowcem grupy A, klasyfikacja Lancefielda, kwas hialuronowy, liszajec, łuszczyca kropelkowa, martwicze zapalenie powięzi, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, paciorkowcowe zapalenie gardła, paciorkowiec grupy A, PANDAS, pląsawica Sydenhama, płonica, posiew z gardła, postreptokokowe kłębuszkowe zapalenie nerek, róża, Streptococcus pyogenes, streptokinaza, superantygen bakteryjny, zapalenie mięśni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zespół nefrotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież różowy – Diagnostyka i diagnoza
Łupież różowy (pityriasis rosea) to samoograniczająca się dermatoza, charakteryzująca się początkowo pojawieniem się blaszki macierzystej o średnicy 2-5 cm, z rumieniowym, łuszczącym się obwodem i jaśniejszym środkiem, lokalizującej się głównie na tułowiu (w 90% przypadków). Po 1-2 tygodniach rozwija się uogólniona wysypka plamisto-grudkowa, z mniejszymi zmianami ułożonymi wzdłuż linii Langera, przypominającymi choinkę, obejmująca tułów i proksymalne części kończyn. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniu fizykalnym, wspomagana dermatoskopią, która wykazuje żółtawe tło, obwodowe łuszczenie typu „collarette” oraz nieregularne rozmieszczenie punktowych naczyń. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. kiłę wtórną (testy RPR/VDRL), grzybicę (test KOH, posiew), łuszczycę kropelkową, liszaj płaski oraz inne dermatozy o podobnym obrazie klinicznym.
badanie dermatoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, blaszka macierzysta, chłoniak skórny z komórek T, dermatolog, diagnostyka różnicowa, grzybica skóry gładkiej, kiła wtórna, linie Langera, liszaj płaski, łojotokowe zapalenie skóry, łupież różowy, łuszczenie skóry, łuszczyca kropelkowa, morfologia krwi, odczyn Biernackiego, parakeratoza, posiew grzybniczy, spongioza, test HIV, test KOH, test RPR, toczeń rumieniowaty podostry skórny, wyprysk pieniążkowaty, wysypka plamisto-grudkowa