CYP4F2
CYP4F2 to izoenzym cytochromu P450, należący do rodziny enzymów odpowiedzialnych za metabolizm wielu związków endogennych i egzogennych w organizmie człowieka. Enzym ten jest kodowany przez gen CYP4F2 zlokalizowany na chromosomie 19 i ulega ekspresji głównie w wątrobie oraz nerkach.
Główną funkcją CYP4F2 jest udział w metabolizmie kwasu arachidonowego poprzez ω-hydroksylację, prowadząc do powstawania kwasu 20-hydroksyeikozatetraenowego (20-HETE). 20-HETE pełni istotną rolę w regulacji napięcia naczyniowego, funkcji nerek oraz homeostazy sodu. CYP4F2 uczestniczy również w degradacji witaminy K, co ma znaczenie w kontekście terapii przeciwzakrzepowej.
Polimorfizmy genu CYP4F2, szczególnie wariant V433M (rs2108622), są związane ze zmienioną aktywnością enzymatyczną, co może wpływać na metabolizm witaminy K i odpowiedź na leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna. Pacjenci będący nosicielami wariantu V433M zwykle wymagają wyższych dawek warfaryny do osiągnięcia terapeutycznego efektu przeciwzakrzepowego. Z tego powodu genotypowanie CYP4F2 może być pomocne w farmakogenetycznej optymalizacji dawkowania warfaryny.
Badania wskazują również na potencjalny związek między polimorfizmami CYP4F2 a ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, nadciśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami metabolicznymi. Rola CYP4F2 w patofizjologii tych schorzeń pozostaje przedmiotem intensywnych badań naukowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Gaxenim 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna leku Gaxenim, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zakażeń oportunistycznych. Żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu z powodu ryzyka zakażeń szczepem szczepionkowym. Fingolimod wykazuje działanie chronotropowe ujemne, które może się sumować z beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III (np. chinidyna, amiodaron), antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną oraz inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną, co wymaga konsultacji kardiologicznej i monitorowania pacjenta. W badaniu wykazano, że atenolol powoduje dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o 15% na początku terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, działanie chronotropowe ujemne, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, pirydostygmina, progestagen, ryfampicyna, rytonawir, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, układ immunologiczny, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Chantico 0,5 mg
Fingolimod, podawany doustnie, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Aktywnym metabolitem jest fosforan fingolimodu, który odpowiada za efekt terapeutyczny. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 1200±260 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%). Fingolimod i jego metabolit przenikają przez barierę krew-mózg, a ich stężenia osiągają stan stacjonarny po 1-2 miesiącach stosowania. Metabolizm obejmuje stereoselektywną fosforylację oraz oksydacyjną biotransformację głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a klirens około 6,3±2,3 l/h. Wydalanie odbywa się głównie przez mocz w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki), natomiast lek i metabolit są obecne w kale (<2,5% dawki). Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 0,5-1,25 mg/dobę, a spożycie posiłków nie wpływa istotnie na ekspozycję leku.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP4F2, dystrybucja tkankowa, erytrocyt, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym, klirens fingolimodu, metabolit aktywny, metabolit nieaktywny, metabolizm kwasów tłuszczowych, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Chantico 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna leku Chantico, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) ze względu na ryzyko addycyjnego działania immunosupresyjnego. Kortykosteroidy stosowane krótkoterminowo nie zwiększają ryzyka zakażeń. Podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu należy unikać żywych szczepionek atenuowanych z powodu ryzyka zakażeń. Fingolimod może obniżać częstość akcji serca, zwłaszcza w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol – spadek HR o 15%), antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, iwabradyną, digoksyną oraz inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną. W takich przypadkach zaleca się konsultację kardiologiczną i monitorowanie pacjenta przez co najmniej 24 godziny po rozpoczęciu terapii.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, CYP2E1, CYP3A4, CYP4F2, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, działanie immunosupresyjne, dziurawiec, efawirenz, fingolimod, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, metyloprednizolon, natalizumab, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, prednizon, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, werapamil - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod, będący prolekiem, jest metabolizowany do farmakologicznie aktywnego fosforanu fingolimodu, który odpowiada za efekt terapeutyczny. Lek charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax 12-16 godzin. W stanie stacjonarnym, osiąganym po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, stężenia fingolimodu są około 10-krotnie wyższe niż po pierwszej dawce. Dystrybucja jest intensywna, z objętością dystrybucji około 1200±260 litrów i znacznym wychwytem przez erytrocyty (86%), podczas gdy fosforan fingolimodu wykazuje wychwyt <17%. Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (>99%). Metabolizm zachodzi głównie przez stereoselektywną fosforylację oraz oksydację katalizowaną przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (81% dawki). Okres półtrwania fingolimodu i jego fosforanu wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h. Farmakokinetyka jest liniowa, a spożycie posiłków nie wpływa istotnie na ekspozycję leku (AUC).
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP4F2, dystrybucja do tkanek, farmakokinetyka, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, izoenzym, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, metabolit nieaktywny, okres półtrwania, oksydacja, podanie doustne, powinowactwo do białek, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Efigalo 0,5 mg
Fingolimod, będący substancją czynną leku Efigalo, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem osiąganym po 12-16 godzinach oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stabilne stężenia w stanie stacjonarnym uzyskuje się po 1-2 miesiącach regularnego dawkowania (raz na dobę), przy czym stężenia te są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, a jedynie nieznacznie zmniejsza Cmax fosforanu fingolimodu o 34%, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Fingolimod wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) i tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg, z objętością dystrybucji około 1200±260 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego fosforanu fingolimodu oraz nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie z moczem (81%) i w mniejszym stopniu z kałem (<2,5%). Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, czynny metabolit, dystrybucja w erytrocytach, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm kwasów tłuszczowych, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Reddy 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania leków immunosupresyjnych i immunomodulujących (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) ze względu na ryzyko addycyjnej immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Ponadto, podczas terapii fingolimodem oraz do 2 miesięcy po jej zakończeniu, skuteczność szczepień, zwłaszcza żywych szczepionek atenuowanych, jest znacznie obniżona, co wymaga ich unikania. Fingolimod może powodować przejściową bradykardię, zwłaszcza po pierwszej dawce, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol, metoprolol), co skutkuje zmniejszeniem częstości akcji serca o około 15%. W związku z tym nie zaleca się rozpoczynania terapii fingolimodem u pacjentów przyjmujących leki zwalniające akcję serca bez konsultacji kardiologicznej i ścisłego monitorowania.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Golpimec 0,5 mg
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wynikają z jego immunosupresyjnego mechanizmu działania oraz metabolizmu głównie przez enzym CYP4F2, z udziałem CYP3A4. Jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) oraz lekami przeciwnowotworowymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka zakażeń oportunistycznych. Ponadto, żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu z powodu ryzyka zakażeń. W zakresie kardiologicznym, fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol, propranolol), antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, iwabradyną, digoksyną oraz inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną. W takich przypadkach zaleca się konsultację kardiologiczną, monitorowanie pacjenta oraz rozważenie zmiany terapii, aby uniknąć poważnych powikłań kardiologicznych.
aminotransferaza alaninowa, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, itrakonazol, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroidy, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, metoprolol, metyloprednizolon, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, prednizolon, ritonavir, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, zakażenie oportunistyczne - Leksykon substancji czynnych
Fingolimod – Interakcje
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, istotne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi lub immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować podczas przejścia z natalizumabu, teriflunomidu lub mitoksantronu. Krótkie kuracje kortykosteroidami w rzutach nie zwiększają ryzyka zakażeń. Podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu należy unikać szczepień, zwłaszcza żywych szczepionek atenuowanych, ze względu na zmniejszoną skuteczność szczepień i ryzyko infekcji. Fingolimod może powodować zwolnienie czynności serca, szczególnie po pierwszej dawce; stosowanie z atenololem obniża częstość akcji serca o około 15%. Rozpoczęcie terapii u pacjentów przyjmujących beta-adrenolityki, leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), digoksynę, iwabradynę, antagoniści cholinesterazy i pilokarpinę wymaga konsultacji kardiologicznej i odpowiedniego monitorowania.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, depresja OUN, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepienie, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, układ immunologiczny, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi oraz przeciwnowotworowymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko addycyjnej immunosupresji i zwiększonego ryzyka zakażeń. Podczas zmiany terapii z leków takich jak natalizumab, teryflunomid czy mitoksantron na fingolimod konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta. Fingolimod może powodować przejściową bradykardię po pierwszej dawce, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenololu, z dodatkowym zmniejszeniem częstości akcji serca o 15%), leków antyarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyny, digoksyny, antagonistów cholinesterazy oraz pilokarpiny. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna lub przedłużona obserwacja pacjenta co najmniej do następnego dnia po rozpoczęciu terapii.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, fosforan fingolimodu, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, receptor muskarynowy, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepienie, teryflunomid, układ immunologiczny, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Stada 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność ≥85%, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach dawkowania raz na dobę, przy czym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, wiążą się silnie z białkami osocza (>99%) i wykazują dużą objętość dystrybucji (~1200±260 l), co wskazuje na wysokie powinowactwo do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg. Eliminacja zachodzi głównie przez oksydacyjną biotransformację z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, z okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast sam lek i fosforan fingolimodu nie są wydalane w formie niezmienionej.
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, dystrybucja w erytrocytach, faza terminalna, fosforan fingolimodu, klirens, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie maksymalne we krwi, stwardnienie rozsiane, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii stwardnienia rozsianego. Leki immunomodulacyjne i immunosupresyjne (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) nie powinny być stosowane jednocześnie z fingolimodem ze względu na ryzyko nasilenia immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Krótkotrwałe stosowanie kortykosteroidów jest dopuszczalne bez zwiększonego ryzyka zakażeń. Szczepienia żywymi, atenuowanymi szczepionkami są przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu. Fingolimod może powodować bradykardię po pierwszej dawce, a jednoczesne stosowanie z beta-adrenolitykami (np. atenolol) powoduje dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o około 15%, co wymaga konsultacji kardiologicznej i ewentualnego wydłużenia monitorowania pacjenta. Podobne zalecenia dotyczą antagonistów kanału wapniowego, leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, iwabradyny, digoksyny, leków blokujących cholinoesterazę oraz pilokarpiny.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cholinomimetyk, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulacyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Efigalo 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna leku Efigalo 0,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Ze względu na immunosupresyjny mechanizm działania, jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi, przeciwnowotworowymi i immunomodulującymi jest przeciwwskazane z powodu ryzyka addycyjnego hamowania układu odpornościowego i zwiększonego ryzyka zakażeń. Szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii oraz do 2 miesięcy po jej zakończeniu, ze względu na ryzyko rozwoju choroby poszczepiennej. Fingolimod może powodować bradykardię, szczególnie na początku leczenia, dlatego nie należy rozpoczynać terapii u pacjentów stosujących beta-adrenolityki, leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpinę. W takich przypadkach wskazana jest konsultacja kardiologiczna oraz wydłużone monitorowanie pacjenta. W badaniach klinicznych odnotowano, że jednoczesne stosowanie atenololu z fingolimodem powodowało dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o 15% na początku terapii.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antagonisty wapnia, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fosforan fingolimodu, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, makrolid, miastenia, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Aristo 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności leczenia. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych i immunomodulujących (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. W trakcie terapii fingolimodem oraz do 2 miesięcy po jej zakończeniu należy unikać żywych szczepionek atenuowanych (np. MMR, ospa wietrzna, BCG) z powodu ryzyka zakażeń, a skuteczność szczepień inaktywowanych może być obniżona. Fingolimod powoduje zwolnienie częstości akcji serca, co w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol, metoprolol), lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną i inhibitorami cholinesterazy wymaga konsultacji kardiologicznej i monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, cytostatyk, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, immunosupresja, induktor enzymu, inhibitor enzymu, inhibitor syntezy pirymidyn, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mechanizm działania fingolimodu, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, mitoksantron, natalizumab, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, profil farmakokinetyczny, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – INZOLFI 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach dawkowania i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Substancja wykazuje dużą dystrybucję tkankową (Vd około 1200±260 l) oraz znaczną akumulację w erytrocytach (86%), a jej aktywny metabolit – fosforan fingolimodu – charakteryzuje się mniejszym wychwytem w komórkach krwi (99%). Metabolizm obejmuje stereoselektywną fosforylację do aktywnego (S)-enancjomeru oraz oksydacyjną biotransformację głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów. Klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, a okres półtrwania 6-9 dni, z liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę. Wydalanie odbywa się głównie przez mocz (81% dawki w postaci metabolitów) i kał, bez wydalania niezmienionego fingolimodu lub fosforanu.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP4F2, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, izoenzym, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalne stężenie, metabolizm fingolimodu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stereoselektywna fosforylacja, stężenie we krwi, stwardnienie rozsiane, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod MSN 0,5 mg
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi i immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane z uwagi na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy przejściu z natalizumabu, teriflunomidu i mitoksantronu, planując odpowiedni okres eliminacji tych leków. Fingolimod obniża skuteczność szczepień, zwłaszcza żywych szczepionek atenuowanych (MMR, ospa wietrzna, żółta febra, rotawirusy), które są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu. Ponadto, lek może powodować bradykardię, szczególnie na początku leczenia, co jest nasilane przez beta-adrenolityki (np. atenolol), leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę oraz inhibitory cholinesterazy i pilokarpinę. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna oraz odpowiednie monitorowanie, a jeśli odstawienie tych leków nie jest możliwe, obserwacja pacjenta powinna być przedłużona do następnego dnia po pierwszej dawce fingolimodu.
amiodaron, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lewonorgestrel, limfocyty, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, sotalol, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gaxenim 0,5 mg
Fingolimod (0,5 mg, Gaxenim) wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność bezwzględną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Aktywność terapeutyczna leku wynika z metabolitu – fosforanu fingolimodu. Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, przy czym stężenia te są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję fingolimodu (Cmax i AUC), choć Cmax fosforanu fingolimodu zmniejsza się o 34%. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l), wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do erytrocytów (86% dla fingolimodu, <17% dla fosforanu). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów (~81% dawki w moczu) i okresem półtrwania 6-9 dni. Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 0,5-1,25 mg i nie różni się istotnie ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane zaburzenia czynności nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, CYP4F2, cytochrom P450, dawkowanie dobowe, dystrybucja do krwinek czerwonych, fingolimod, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, łagodne zaburzenia czynności wątroby, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm oksydacyjny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania leku, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stwardnienie rozsiane, substancja farmakologicznie czynna, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – INZOLFI 0,5 mg
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi oraz wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnowotworowymi, natalizumabem, teriflunomidem czy mitoksantronem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji. Żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu z powodu ryzyka zakażenia szczepem szczepionkowym. Fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza po pierwszej dawce, a efekt ten nasila się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol, metoprolol), leków antyarytmicznych klasy Ia i III (amiodaron, sotalol) oraz antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem). W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna i rozszerzone monitorowanie pacjenta. Metabolizm fingolimodu odbywa się głównie przez CYP4F2, a w mniejszym stopniu przez CYP3A4; ketokonazol zwiększa ekspozycję na lek 1,7-krotnie, natomiast induktory CYP3A4 (karbamazepina 600 mg 2x/dobę, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, efawirenz, Hypericum perforatum) mogą obniżać stężenie fingolimodu nawet o około 40%, co może zmniejszać jego skuteczność.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie immunomodulujące, działanie immunosupresyjne, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor białka transportowego, inhibitor cholinesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor syntezy pirymidyn, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, supresja szpiku kostnego, szczepionka atenuowana, teriflunomid, układ immunologiczny, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Teva 0,25 mg
Fingolimod Teva, jako modulator receptorów fosforanu sfingozyny-1, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi oraz wpływającymi na częstość akcji serca. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnowotworowymi i immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilonej immunosupresji i powikłań infekcyjnych. Szczególną ostrożność należy zachować podczas przejścia z terapii natalizumabem, teriflunomidem lub mitoksantronem, wymagając monitorowania pacjenta. Kortykosteroidy stosowane krótkoterminowo nie zwiększają ryzyka zakażeń. W okresie terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu należy unikać żywych szczepionek atenuowanych ze względu na ryzyko infekcji, a skuteczność szczepień inaktywowanych może być obniżona. Fingolimod obniża częstość akcji serca, co w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną, inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną wymaga konsultacji kardiologicznej i monitorowania, gdyż może powodować dodatkowe zwolnienie akcji serca (np. atenolol zmniejsza ją o 15%).
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, kardiolog, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwnowotworowy, metabolizm fingolimodu, mitoksantron, natalizumab, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepienie, telitromycyna, teriflunomid, układ immunologiczny, werapamil, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg
Fingolimod w dawce 0,5 mg charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Lek wykazuje znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) i tkanek (objętość dystrybucji około 1200±260 l), a jego czynny metabolit, fosforan fingolimodu, jest farmakologicznie aktywny. Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania raz na dobę i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC ani Cmax fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, a około 81% dawki jest wydalane z moczem jako metabolity nieaktywne. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę, bez różnic płciowych i etnicznych.
analogi ceramidowe, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, ejakulat, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, klirens fingolimodu, metabolit czynny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Teva 0,5 mg
Fingolimod Teva, jako lek immunomodulujący, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi, takimi jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron, ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji. Fingolimod wpływa na skuteczność szczepień, obniżając ją podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, szczególnie przeciwwskazane są szczepionki żywe atenuowane. Ponadto, lek może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a efekt ten jest nasilany przez beta-adrenolityki (np. atenolol, metoprolol), leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpinę. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna i ścisłe monitorowanie pacjenta, a w razie niemożności odstawienia leków bradykardyzujących – przedłużona obserwacja do następnego dnia po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metabolizm fingolimodu, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Bluefish 0,5 mg
Fingolimod Bluefish wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi i immunosupresyjnymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania. Krótkotrwałe stosowanie kortykosteroidów nie zwiększa istotnie ryzyka zakażeń. Fingolimod może powodować przejściową bradykardię po pierwszej dawce, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol), co skutkuje dodatkowym zmniejszeniem częstości akcji serca o 15%. Zaleca się konsultację kardiologiczną przed rozpoczęciem terapii u pacjentów przyjmujących leki wpływające na rytm serca, takie jak beta-adrenolityki, antyarytmiki klasy Ia i III, antagoniści kanału wapniowego, iwabradyna, digoksyna, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpina.
amiodaron, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, atenolol, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, cytostatyk, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, flukonazol, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor proteazy, itrakonazol, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, progestagen, ritonavir, ryfampicyna, sotalol, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, układ immunologiczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii stwardnienia rozsianego. Jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi oraz przeciwnowotworowymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko addycyjnej immunosupresji. Szczególną ostrożność należy zachować podczas przejścia z terapii natalizumabem, teriflunomidem lub mitoksantronem. Żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane w trakcie leczenia i do 2 miesięcy po jego zakończeniu z powodu ryzyka zakażeń. Fingolimod może indukować bradykardię, zwłaszcza na początku terapii, a jej nasilenie (do 15%) obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol, metoprolol), leków antyarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyny, digoksyny oraz inhibitorów cholinesterazy. W takich przypadkach zaleca się konsultację kardiologiczną i przedłużoną obserwację pacjenta po pierwszej dawce fingolimodu.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, kardiolog, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Richter 0,5 mg
Fingolimod, jako lek immunomodulujący, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie fingolimodu z innymi lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) ze względu na ryzyko addycyjnego działania immunosupresyjnego i zwiększonego ryzyka infekcji. Krótkotrwałe kuracje kortykosteroidami (np. metyloprednizolon, prednizon) w leczeniu rzutów nie zwiększają częstości zakażeń. Szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu z powodu ryzyka infekcji. Fingolimod może indukować bradykardię, szczególnie na początku leczenia, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol), leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyny, digoksyny, inhibitorów cholinesterazy oraz pilokarpiny. W przypadku konieczności stosowania tych leków zalecana jest konsultacja kardiologiczna oraz przedłużona obserwacja pacjenta, co najmniej do następnego dnia po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, inhibitor cholinesterazy, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana, telitromycyna, teriflunomid - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Pharmaselect 0,5 mg
Fingolimod Pharmaselect wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii stwardnienia rozsianego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi, przeciwnowotworowymi oraz immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron), ze względu na ryzyko nasilenia immunosupresji. Kortykosteroidy stosowane krótkoterminowo nie zwiększają ryzyka zakażeń. W trakcie terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu należy unikać żywych szczepionek atenuowanych z powodu zwiększonego ryzyka infekcji. Fingolimod może powodować bradykardię, a jego stosowanie z beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną, antagonistami cholinesterazy i pilokarpiną jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania kardiologicznego.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP450, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestriadiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid, układ immunologiczny, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Adamed 0,5 mg
Fingolimod wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii, zwłaszcza w kontekście układu immunologicznego i kardiologicznego. Jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko addycyjnego działania immunosupresyjnego. Szczególną ostrożność należy zachować przy zmianie terapii z leków takich jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron. Ponadto, podczas leczenia fingolimodem oraz do 2 miesięcy po jego zakończeniu, skuteczność szczepień, zwłaszcza żywych szczepionek atenuowanych, jest istotnie obniżona, co zwiększa ryzyko zakażeń. W zakresie kardiologicznym, fingolimod może nasilać bradykardię, zwłaszcza w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną, inhibitorami cholinesterazy oraz pilokarpiną. W takich przypadkach zaleca się konsultację kardiologiczną i odpowiednie monitorowanie pacjenta, a w razie niemożności odstawienia leków zwalniających akcję serca, przedłużoną obserwację po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, częstość akcji serca, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, flukonazol, inhibitor proteazy, itrakonazol, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, telitromycyna, teriflunomid, układ immunologiczny, zaburzenie wątrobowe, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Interakcje leku – Bonaxon 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna Bonaxon, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów, zwłaszcza z stwardnieniem rozsianym. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi, przeciwnowotworowymi i immunomodulującymi jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy przejściu z natalizumabu, teriflunomidu i mitoksantronu. Ponadto, żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu ze względu na obniżoną odpowiedź immunologiczną. Fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol), leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), digoksyny, iwabradyny, pilokarpiny i inhibitorów cholinesterazy. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna lub przedłużona obserwacja pacjenta.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie immunosupresyjne, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, fosforan fingolimodu, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, ziele dziurawca, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Reddy 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność bezwzględną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 miesiącach codziennego podawania dawki 0,5 mg, przy czym stężenia leku wzrastają około 10-krotnie względem dawki początkowej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1200 ± 260 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%). Klirens fingolimodu wynosi 6,3 ± 2,3 l/h, a okres półtrwania 6-9 dni, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm oksydacyjny z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów. Wydalanie z kałem stanowi mniej niż 2,5% dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa i nie wykazuje istotnych różnic w zależności od płci, rasy czy umiarkowanych zaburzeń czynności nerek.
biodostępność, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, farmakokinetyka fingolimodu, farmakokinetyka liniowa, fingolimod, fosforan fingolimodu, klirens fingolimodu, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod Alvogen (0,5 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi, przeciwnowotworowymi i immunomodulującymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko addycyjnego osłabienia układu odpornościowego. Przejście z terapii takimi lekami jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron wymaga monitorowania z powodu nakładania się efektów immunosupresyjnych. Szczepienia, zwłaszcza żywe atenuowane, są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, a skuteczność innych szczepień może być obniżona. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wpływającymi na częstość akcji serca – beta-adrenolityki (np. atenolol) mogą nasilać bradykardię o 15%, a leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, antagoniści kanału wapniowego, iwabradyna, digoksyna, antagoniści cholinesterazy i pilokarpina mogą powodować addycyjne zwolnienie rytmu serca. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna oraz przedłużone monitorowanie, zwłaszcza przy niemożności odstawienia tych leków.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie immunomodulujące, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Interakcje leku – INZOLFI 0,25 mg
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) ze względu na ryzyko addycyjnej immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Krótkie kuracje kortykosteroidami podczas rzutów SM są dopuszczalne i nie zwiększają istotnie ryzyka zakażeń. Przeciwwskazane są szczepienia żywymi szczepionkami atenuowanymi podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu z powodu obniżonej odpowiedzi immunologicznej i ryzyka infekcji. Fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a jego stosowanie z beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną, inhibitorami cholinesterazy i pilokarpiną może prowadzić do addycyjnego zwolnienia akcji serca (np. atenolol powoduje dodatkowe zmniejszenie HR o 15%). W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna i monitorowanie pacjenta, a w razie niemożności odstawienia leków zwalniających akcję serca – przedłużona obserwacja do następnego dnia po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
amiodaron, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, bariera krew-mózg, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, cytostatyk, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, immunosupresja, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, itrakonazol, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, rytonawir, sotalol, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – INZOLFI 0,25 mg
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l) i silnym wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizowany jest głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Eliminacja zachodzi głównie przez mocz w postaci metabolitów (81% dawki), natomiast sam fingolimod i jego fosforan stanowią mniej niż 2,5% dawki w kale. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, ejakulat, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, fosforylacja, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugha, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod SUN 0,5 mg
Fingolimod SUN wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z innymi lekami immunomodulującymi, immunosupresyjnymi (w tym przeciwnowotworowymi) oraz podczas przejścia z natalizumabu, teriflunomidu czy mitoksantronu wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania ryzyka zakażeń. Szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, natomiast skuteczność szczepień inaktywowanych może być obniżona. Ponadto, fingolimod może nasilać bradykardię w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol, zmniejszenie HR o 15%), antagonistami kanału wapniowego, lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, iwabradyną, digoksyną oraz innymi lekami wpływającymi na rytm serca, co wymaga konsultacji kardiologicznej i odpowiedniego monitorowania, zwłaszcza przy niemożności odstawienia tych leków.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fingolimod, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, natalizumab, pilokarpina, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana, układ immunologiczny, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Lek wykazuje znaczną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 litrów) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%). Dystrybucja do erytrocytów wynosi 86% dla fingolimodu i <17% dla jego aktywnego metabolitu, fosforanu fingolimodu. Stan stacjonarny stężeń osiągany jest po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, przy czym stężenia w osoczu są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg. Fingolimod przenika przez barierę krew-mózg i jest metabolizowany głównie przez CYP4F2 oraz prawdopodobnie CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie z moczem (81% dawki) w formie niezmienionej. Końcowy okres półtrwania wynosi 6-9 dni, podobnie dla fingolimodu i fosforanu fingolimodu.
analogi ceramidowe, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja oksydacyjna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, faza terminalna, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, klirens, metabolity nieaktywne, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, T1/2, Tmax, wychwyt komórkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Adamed 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność bezwzględną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach regularnego dawkowania, przy czym fingolimod wykazuje liniową farmakokinetykę i znaczną dystrybucję do krwinek czerwonych (86%) oraz wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 1200±260 litrów, a klirens z krwi 6,3±2,3 l/h. Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem (81%) i w mniejszym stopniu z kałem (<2,5% w postaci niezmienionej). Fosforan fingolimodu, aktywny metabolit, wykazuje mniejszą dystrybucję do komórek krwi (<17%) i podobny okres półtrwania.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, farmakokinetyka, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, metabolizm kwasów tłuszczowych, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorny okres półtrwania, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Ze względu na mechanizm immunosupresyjny, jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnowotworowymi, immunosupresyjnymi (np. metotreksat, azatiopryna) oraz immunomodulującymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności z powodu ryzyka nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Krótkotrwałe stosowanie kortykosteroidów podczas rzutów nie zwiększa istotnie ryzyka infekcji. Fingolimod obniża skuteczność szczepień, zwłaszcza żywych atenuowanych, których stosowanie jest przeciwwskazane w trakcie terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu. Ponadto, lek wpływa na częstość akcji serca, szczególnie na początku leczenia, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków, leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyny, digoksyny, pilokarpiny oraz inhibitorów cholinesterazy. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna lub przedłużona obserwacja kardiologiczna po rozpoczęciu terapii.
akcja serca, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azatiopryna, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, fosforan fingolimodu, Hypericum perforatum, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, metotreksat, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, ryfampicyna, rzut stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil