stężenie lipazy
Stężenie lipazy to badanie laboratoryjne oceniające poziom enzymu trawiennego – lipazy – we krwi pacjenta. Lipaza jest wytwarzana głównie przez trzustkę i bierze udział w trawieniu tłuszczów w przewodzie pokarmowym, rozkładając je na kwasy tłuszczowe i glicerol.
Podwyższone stężenie lipazy we krwi (hiperlipazemię) obserwuje się najczęściej w przebiegu ostrego zapalenia trzustki, gdzie może przekraczać normę nawet 3-5-krotnie. Jest to czulszy i bardziej specyficzny marker uszkodzenia trzustki niż amylaza. Wzrost stężenia lipazy pojawia się w ciągu 4-8 godzin od początku ostrego zapalenia trzustki i może utrzymywać się do 14 dni.
Prawidłowe wartości stężenia lipazy we krwi zazwyczaj mieszczą się w przedziale 13-60 U/l, jednak zakresy referencyjne mogą różnić się w zależności od laboratorium i stosowanej metody oznaczania. Poza ostrym zapaleniem trzustki, podwyższone poziomy lipazy mogą występować w przewlekłym zapaleniu trzustki, nowotworach trzustki, chorobach dróg żółciowych, niewydolności nerek czy perforacji wrzodu żołądka.
Oznaczenie stężenia lipazy, zwykle w połączeniu z badaniem poziomu amylazy, stanowi ważny element diagnostyczny w różnicowaniu przyczyn ostrego bólu brzucha, szczególnie gdy podejrzewa się patologię trzustki. W przeciwieństwie do amylazy, lipaza nie jest wydalana z moczem, co czyni ją bardziej wiarygodnym wskaźnikiem chorób trzustki.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Zydowudyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Zydowudyna, stosowana w terapii przeciwretrowirusowej zakażenia HIV, wiąże się z ryzykiem istotnych działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i leukopenia, które pojawiają się zwykle po 4-6 tygodniach leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaawansowanym zakażeniem HIV oraz niską rezerwą szpikową. Monitorowanie parametrów hematologicznych powinno być dostosowane do stadium choroby: co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc u pacjentów z zaawansowanym zakażeniem, oraz co 1-3 miesiące u pacjentów we wczesnym stadium. Modyfikacja dawkowania jest wskazana przy stężeniu hemoglobiny < 9 g/dl (5,59 mmol/l) lub liczbie granulocytów obojętnochłonnych < 1,0 × 10^9/l, a w przypadku wartości krytycznych (Hb 7,5-9 g/dl, neutrofile 0,75-1,0 × 10^9/l) zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwy w leczeniu. Wystąpienie ciężkiej niedokrwistości może wymagać transfuzji krwi.
analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, gospodarka lipidowa, granulocyt obojętnochłonny, hepatomegalia, immunosupresja, kladrybina, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek przeciwretrowirusowy, leukopenia, lipoatrofia, martwica kości, nadmiar mleczanów, neutropenia, niedokrwistość, odnowa szpiku kostnego, parametr hematologiczny, patogen oportunistyczny, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, rezerwa szpikowa, rybawiryna, stawudyna, stężenie hemoglobiny, stężenie lipazy, stężenie lipidów, stłuszczenie wątroby, supresja szpiku, supresja wirusa, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczność mitochondrialna, wirus cytomegalii, zaburzenie czynności mitochondriów, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół reaktywacji immunologicznej, zydowudyna