model PLISSIT
Model PLISSIT to struktura interwencji terapeutycznej stosowana głównie w seksuologii i poradnictwie psychologicznym. Nazwa stanowi akronim czterech poziomów wsparcia: Permission (Przyzwolenie), Limited Information (Ograniczona informacja), Specific Suggestions (Szczegółowe sugestie) oraz Intensive Therapy (Intensywna terapia).
Na pierwszym poziomie (Permission) terapeuta daje pacjentowi przyzwolenie na rozmowę o problemach seksualnych, normalizując je i zmniejszając poczucie wstydu. Drugi poziom (Limited Information) obejmuje przekazanie podstawowych, rzeczowych informacji na temat seksualności i zdrowia seksualnego. Trzeci poziom (Specific Suggestions) zawiera konkretne zalecenia dostosowane do indywidualnej sytuacji pacjenta, natomiast czwarty poziom (Intensive Therapy) obejmuje zaawansowane interwencje terapeutyczne dla pacjentów z głębszymi problemami.
Model PLISSIT jest szczególnie wartościowy w opiece zdrowotnej, ponieważ pozwala personelowi medycznemu na stopniowanie interwencji – od prostych do bardziej złożonych. Badania wskazują, że większość pacjentów z problemami seksualnymi uzyskuje poprawę już na trzech pierwszych poziomach interwencji, co czyni ten model efektywnym kosztowo i czasowo narzędziem w praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dysfunkcja seksualna kobiet – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dysfunkcja seksualna kobiet (FSD) to powszechny problem zdrowotny, dotykający 40-43% kobiet w wieku reprodukcyjnym, z czego około 12% doświadcza znacznego dyskomfortu. Zgodnie z klasyfikacją DSM-5, diagnoza wymaga utrzymywania się objawów przez minimum 6 miesięcy, występowania w 75-100% kontaktów seksualnych oraz klinicznie istotnego dyskomfortu. FSD obejmuje zaburzenia pożądania i podniecenia (FSIAD), orgazmu oraz bólu (dyspareunia, pochwica). Etiologia jest wieloczynnikowa, z udziałem zmian hormonalnych (np. spadek estrogenu po menopauzie), chorób przewlekłych (nowotwory, cukrzyca, choroby serca), czynników psychologicznych (depresja, lęk, stres) oraz wpływu leków, zwłaszcza psychiatrycznych. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu, badania fizykalnego oraz oceny psychospołecznej, a narzędziem pomocniczym jest kwestionariusz FSFI, gdzie wynik <26 wskazuje na kliniczną FSD.
atrofia sromu i pochwy, bezpłodność, bremelanotyd, choroby przewlekłe, dehydroepiandrosteron, dysfunkcja seksualna, dysfunkcja seksualna kobiet, dyspareunia, Female Sexual Function Index, flibanserin, hipoestrogenizm, menopauza, mięśnie dna miednicy, model PLISSIT, niedobór estrogenu, niewydolność nerek, ospemifen, pochwica, poród, specjalista zdrowia seksualnego, stwardnienie rozsiane, suchość pochwy, terapia estrogenowa dopochwowa, terapia poznawczo-behawioralna, terapia testosteronowa, wypadanie narządów miednicy, wywiad seksualny, zaburzenia dna miednicy, zaburzenia psychiczne, zaburzenie orgazmu, zaburzenie podniecenia seksualnego, zaburzenie pożądania seksualnego, zmiany hormonalne - Leksykon chorób i schorzeń
Dysfunkcja seksualna kobiet – Diagnostyka i diagnoza
Dysfunkcja seksualna kobiet obejmuje zaburzenia w obszarach pożądania, podniecenia, orgazmu oraz bólu podczas aktywności seksualnej, dotykając 30-80% populacji kobiet, z istotnym dyskomfortem u około 12%. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, wymagających utrzymywania się objawów przez minimum 6 miesięcy, ich obecności w 75-100% kontaktów seksualnych oraz wywoływania klinicznego cierpienia. Główne kategorie to: zaburzenie pożądania/podniecenia (FSIAD), zaburzenie orgazmu oraz zaburzenie bólu genitalnego i penetracji. Wywiad medyczny i seksuologiczny powinien uwzględniać charakter i czas trwania objawów, historię medyczną, farmakologiczną, ginekologiczną, psychologiczną oraz czynniki kulturowe. Badanie fizykalne, szczególnie ginekologiczne, ma na celu ocenę zmian anatomicznych i identyfikację punktów bólowych, z uwzględnieniem komfortu pacjentki. Badania laboratoryjne są selektywne, obejmując morfologię, glikemię, funkcje nerek, TSH i prolaktynę, natomiast poziom testosteronu nie koreluje z funkcją seksualną. W diagnostyce stosuje się standaryzowane kwestionariusze, takie jak FSFI, FSDS czy DSDS, które wspierają ocenę dysfunkcji i poziomu dystresu.
anorgazmia pierwotna, atrofia pochwy, badanie ginekologiczne, dysfagia, dysfunkcja seksualna, dysfunkcja seksualna kobiet, dyspareunia, FSIAD, model PLISSIT, pochwica, SSRI, stan hipoestrogenowy, suchość pochwy, vestibulodynia, wulwodynia, zaburzenie bólu genitalnego, zaburzenie orgazmu, zaburzenie podniecenia, zaburzenie pożądania seksualnego, zaburzenie seksualne, zespół bolesnego pęcherza, zespół genitourinarny menopauzy