fosforan fingolimodu
Fosforan fingolimodu (znany również jako FTY720) to substancja będąca modyfikowanym analogiem sfingozyny, stosowana w leczeniu stwardnienia rozsianego. Po podaniu ulega fosforylacji do aktywnego metabolitu, który działa jako modulator receptora sfingozyny-1-fosforanu (S1P).
Mechanizm działania fosforanu fingolimodu polega na wiązaniu się z receptorami S1P1, S1P3, S1P4 i S1P5, co prowadzi do ich internalizacji i degradacji na limfocytach. W efekcie dochodzi do sekwestracji limfocytów w węzłach chłonnych, zmniejszenia ich migracji do ośrodkowego układu nerwowego i ograniczenia procesów zapalnych typowych dla stwardnienia rozsianego.
Fosforan fingolimodu jest stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego. Badania kliniczne wykazały, że zmniejsza częstość rzutów choroby oraz spowalnia progresję niepełnosprawności. Lek podawany jest doustnie w dawce 0,5 mg raz dziennie, co stanowi istotną zaletę w porównaniu z innymi terapiami wymagającymi iniekcji.
Do najczęstszych działań niepożądanych fosforanu fingolimodu należą: bradykardia (szczególnie po pierwszej dawce), blok przedsionkowo-komorowy, limfopenia, zwiększone ryzyko infekcji (w tym zakażeń oportunistycznych), podwyższenie enzymów wątrobowych oraz obrzęk plamki żółtej. Ze względu na potencjalne działanie proarytmiczne, rozpoczęcie leczenia wymaga monitorowania pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Stada 0,5 mg
Fingolimod Stada, będący selektywnym modulatorem receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), jest stosowany w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Po podaniu doustnym (dawka 0,5 mg) lek przekształca się w aktywny fosforan fingolimodu, który blokuje egressję limfocytów z węzłów chłonnych, redukując ich liczbę w krwi obwodowej do około 500 komórek/μl (około 30% wartości wyjściowej) w ciągu dwóch tygodni. Mechanizm działania obejmuje również neuroprotekcję poprzez interakcję z receptorami S1P w OUN. Fingolimod powoduje przejściową bradykardię i zwolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego po pierwszej dawce, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin, który ustępuje w ciągu miesiąca. W badaniach klinicznych (FREEDOMS, FREEDOMS 2, TRANSFORMS) wykazano istotne zmniejszenie rocznego wskaźnika rzutów (ARR) do wartości około 0,16-0,21 w porównaniu do placebo (0,40) lub interferonu beta-1a (0,33), a także redukcję nowych zmian w MRI i spowolnienie atrofii mózgu. W populacji pediatrycznej (badanie PARADIGMS) fingolimod w dawkach 0,25 mg lub 0,5 mg również wykazał przewagę nad interferonem beta-1a, obniżając ARR do 0,122 vs 0,675 oraz poprawiając parametry MRI.
atrofia mózgu, bariera krew-mózg, bradykardia, desaturacja, efektorowe komórki pamięci, fingolimod, fosforan fingolimodu, limfocyty Th17, metacholina, migotanie przedsionków, neutrofile, ośrodkowy układ nerwowy, progresja niesprawności, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor sfingozyno-1-fosforanu, redystrybucja limfocytów, roczny wskaźnik rzutów, RRMS, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, węzły chłonne, wzmocnienie po gadolinie, zmiany T2-zależne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fimodigo 0,5 mg
Fingolimod, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (kod ATC: L04AE01), działa jako modulator receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P). Po metabolizacji przez kinazę sfingozynową do aktywnego fosforanu fingolimodu, substancja ta wykazuje wysokie powinowactwo do receptorów S1P, przenikając przez barierę krew-mózg i oddziałując zarówno na limfocyty, jak i komórki nerwowe OUN. Mechanizm działania polega na funkcjonalnej antagonizacji receptorów S1P na limfocytach, co blokuje ich egress z węzłów chłonnych, prowadząc do redystrybucji limfocytów i zmniejszenia ich migracji do OUN, w tym prozapalnych komórek Th17. Dodatkowo, możliwe jest bezpośrednie działanie na komórki nerwowe, co może stanowić dodatkowy mechanizm terapeutyczny.
antagonista receptorów S1P, bariera krew-mózg, efektorowa komórka pamięci, fingolimod, fosforan fingolimodu, immunomodulacja, komórka nerwowa, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfocyty krwi obwodowej, modulator receptora S1P, monocyty, nadzór immunologiczny, neutrofile, ośrodkowy układ nerwowy, proces zapalny, redystrybucja limfocytów, selektywny lek immunosupresyjny, węzeł chłonny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) po 12-16 godzinach oraz wysokim stopniem wchłaniania ≥85%, a biodostępność bezwzględna wynosi 93% (95% CI: 79-111%). Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 miesiącach stosowania dawki dobowej, przy czym stężenia w stanie stacjonarnym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Fingolimod wykazuje dużą dystrybucję do erytrocytów (86%) oraz wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 1200±260 litrów, a klirens 6,3±2,3 l/godz., z okresem półtrwania 6-9 dni. Metabolizm zachodzi głównie przez fosforylację do aktywnego fosforanu fingolimodu oraz oksydację katalizowaną przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją głównie w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki w moczu). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, pochodzenie etniczne czy łagodne do ciężkie zaburzenia czynności nerek.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, faza eliminacyjna, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Reddy 0,5 mg
Fingolimod, będący selektywnym modulatorem receptora fosforanu sfingozyny 1 (S1P), wykazuje działanie immunosupresyjne poprzez blokadę egressu limfocytów T i B z węzłów chłonnych, co prowadzi do ich redystrybucji i zmniejszenia infiltracji prozapalnych komórek Th17 do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się szybki spadek liczby limfocytów do około 75% wartości wyjściowych w ciągu 4-6 godzin, a po dwóch tygodniach liczba ta osiąga około 500 komórek/µl (około 30% wartości wyjściowych). Efekt ten utrzymuje się podczas przewlekłej terapii, z zachowaniem fenotypu efektorowych komórek pamięci T (15-20%), które nie migrują przez narządy limfatyczne. Fingolimod przenika przez barierę krew-mózg, oddziałując również na receptory S1P1 na komórkach nerwowych OUN, co może przyczyniać się do neuroprotekcyjnego działania leku. W terapii obserwuje się przemijające bradykardie i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin od podania pierwszej dawki, które normalizuje się w ciągu miesiąca. Dawkowanie terapeutyczne (0,5 mg) nie wpływa istotnie na funkcję oddechową (FEV1, FEF 25-75) ani na saturację podczas wysiłku.
atrofia mózgu, bariera krew-mózg, efektorowe komórki pamięci, fosforan fingolimodu, kanał potasowy aktywowany białkiem G, kinaza Rho, kinaza sfingozynowa, komórki Th17, lek immunosupresyjny, modulator receptora fosforanu sfingozyny-1, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, objętość mózgu, postęp niesprawności, przedwczesne skurcze przedsionkowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor S1P4, redystrybucja limfocytów, roczny wskaźnik rzutów, skala niewydolności ruchowej EDSS, spowolnienie akcji serca, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, zmiany T2-zależne, zmiany wzmacniające po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod SUN 0,5 mg
Fingolimod SUN, selektywny modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P), wykazuje złożone działanie immunosupresyjne i neuroprotekcyjne, co czyni go skutecznym lekiem w terapii stwardnienia rozsianego (RRMS). Po podaniu dawki 0,5 mg następuje szybka redukcja liczby limfocytów T i B w krwi obwodowej do około 30% wartości wyjściowych (około 500 komórek/μl) w ciągu dwóch tygodni, z odwracalnym efektem po zakończeniu terapii. Mechanizm działania opiera się na blokowaniu receptorów S1P na limfocytach, co uniemożliwia ich migrację z węzłów chłonnych, a także na modulacji receptorów S1P w ośrodkowym układzie nerwowym, co może przyczyniać się do efektu neuroprotekcyjnego. Fingolimod wywołuje przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, szczególnie w pierwszych 6 godzinach po podaniu dawki, z powrotem do wartości wyjściowych w ciągu miesiąca. Działanie na układ oddechowy jest minimalne przy dawkach terapeutycznych 0,5 mg i 1,25 mg, bez wpływu na natlenowanie czy reakcję na beta-agonistów wziewnych.
antagonista receptora S1P, bariera krew-mózg, bradykardia, efektorowe komórki pamięci, fosforan fingolimodu, kanał potasowy, komórki Th17, limfocyty T i B, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, pojemność minutowa serca, postęp niesprawności, proces zapalny, przedwczesne skurcze przedsionkowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, receptor sfingozyno-1-fosforanu, redystrybucja limfocytów, roczny wskaźnik rzutów, skala EDSS, skala Tannera, stwardnienie rozsiane, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, wzmocnienie po podaniu gadolinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Chantico 0,5 mg
Fingolimod, podawany doustnie, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Aktywnym metabolitem jest fosforan fingolimodu, który odpowiada za efekt terapeutyczny. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 1200±260 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%). Fingolimod i jego metabolit przenikają przez barierę krew-mózg, a ich stężenia osiągają stan stacjonarny po 1-2 miesiącach stosowania. Metabolizm obejmuje stereoselektywną fosforylację oraz oksydacyjną biotransformację głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a klirens około 6,3±2,3 l/h. Wydalanie odbywa się głównie przez mocz w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki), natomiast lek i metabolit są obecne w kale (<2,5% dawki). Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 0,5-1,25 mg/dobę, a spożycie posiłków nie wpływa istotnie na ekspozycję leku.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP4F2, dystrybucja tkankowa, erytrocyt, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym, klirens fingolimodu, metabolit aktywny, metabolit nieaktywny, metabolizm kwasów tłuszczowych, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod (0,5 mg kapsułki twarde) jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii ustępująco-nawracającej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Mechanizm działania opiera się na modulacji receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), co prowadzi do redystrybucji limfocytów i ograniczenia ich migracji do ośrodkowego układu nerwowego, zmniejszając procesy zapalne i uszkodzenia tkanki nerwowej. Po podaniu pierwszej dawki 0,5 mg obserwuje się spadek liczby limfocytów do około 75% wartości wyjściowych w ciągu 4-6 godzin, a po 2 tygodniach do około 500 komórek/μl (30% wartości wyjściowych). Efekt ten utrzymuje się podczas przewlekłego leczenia. Fingolimod wywołuje również przemijające spowolnienie akcji serca i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin po podaniu dawki, które ustępuje w ciągu miesiąca. Nie wpływa na pojemność minutową serca ani na reakcje autonomiczne, a działania niepożądane obejmują łagodny spadek liczby neutrofili do około 80% wartości wyjściowych.
atrofia mózgu, badanie MRI, bariera krew-mózg, dysfagia, fosforan fingolimodu, interferon beta-1a, komórki Th17, lek immunosupresyjny, migotanie przedsionków, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, objętość mózgu, obrazy T2-zależne, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, postęp niesprawności, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor sfingozyno-1-fosforanu, skala niewydolności ruchowej, skala Tannera, skurcz przedsionkowy, stwardnienie rozsiane, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, wskaźnik rzutów, wzmocnienie po podaniu gadolinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod, będący prolekiem, jest metabolizowany do farmakologicznie aktywnego fosforanu fingolimodu, który odpowiada za efekt terapeutyczny. Lek charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax 12-16 godzin. W stanie stacjonarnym, osiąganym po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, stężenia fingolimodu są około 10-krotnie wyższe niż po pierwszej dawce. Dystrybucja jest intensywna, z objętością dystrybucji około 1200±260 litrów i znacznym wychwytem przez erytrocyty (86%), podczas gdy fosforan fingolimodu wykazuje wychwyt <17%. Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (>99%). Metabolizm zachodzi głównie przez stereoselektywną fosforylację oraz oksydację katalizowaną przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (81% dawki). Okres półtrwania fingolimodu i jego fosforanu wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h. Farmakokinetyka jest liniowa, a spożycie posiłków nie wpływa istotnie na ekspozycję leku (AUC).
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP4F2, dystrybucja do tkanek, farmakokinetyka, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, izoenzym, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, metabolit nieaktywny, okres półtrwania, oksydacja, podanie doustne, powinowactwo do białek, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Efigalo 0,5 mg
Fingolimod, będący substancją czynną leku Efigalo, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem osiąganym po 12-16 godzinach oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stabilne stężenia w stanie stacjonarnym uzyskuje się po 1-2 miesiącach regularnego dawkowania (raz na dobę), przy czym stężenia te są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, a jedynie nieznacznie zmniejsza Cmax fosforanu fingolimodu o 34%, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Fingolimod wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) i tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg, z objętością dystrybucji około 1200±260 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego fosforanu fingolimodu oraz nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie z moczem (81%) i w mniejszym stopniu z kałem (<2,5%). Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, czynny metabolit, dystrybucja w erytrocytach, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm kwasów tłuszczowych, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Paracetamol Accord 10 mg/ml
Fingolimod, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (kod ATC: L04AA27), działa jako modulator receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), prowadząc do zatrzymania limfocytów w węzłach chłonnych i zmniejszenia ich migracji do OUN, co ogranicza procesy zapalne w ustępująco-nawracającej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się redukcję liczby limfocytów do około 30% wartości wyjściowych (około 500 komórek/μl), z utrzymaniem fenotypu efektorowych komórek pamięci T, co pozwala na zachowanie części funkcji odpornościowych. Lek wywołuje przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin od podania pierwszej dawki, który ustępuje w ciągu miesiąca. Nie obserwuje się istotnych zaburzeń funkcji oddechowych przy dawkach terapeutycznych (0,5 mg i 1,25 mg), a wpływ na układ sercowo-naczyniowy jest związany z aktywacją kanałów potasowych IKACh/GIRK oraz mechanizmami zależnymi od kinazy Rho i wapnia.
arytmia komorowa, bariera krew-mózg, bradykardia, dokomórkowy prostowniczy kanał potasowy, efektorowa komórka pamięci, fosforan fingolimodu, kinaza sfingozynowa, komórki prozapalne, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfocyt T i B, metacholina, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, opór dróg oddechowych, postęp niesprawności, przedwczesny skurcz przedsionkowy, selektywny lek immunosupresyjny, skala niewydolności ruchowej, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, zmiany ulegające wzmocnieniu po podaniu gadolinu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – INZOLFI 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna leku INZOLFI, jest selektywnym modulatorem receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), wykorzystywanym w leczeniu ustępująco-nawracającej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się szybki spadek liczby limfocytów we krwi obwodowej do około 75% wartości wyjściowych w ciągu 4-6 godzin, a następnie do około 500 komórek/μl (30% wartości początkowych) po dwóch tygodniach. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów S1P na limfocytach, co uniemożliwia ich opuszczanie węzłów chłonnych i zmniejsza migrację prozapalnych komórek Th17 do OUN. Fingolimod przenika przez barierę krew-mózg, co sugeruje dodatkowe neuroprotekcyjne działanie poprzez oddziaływanie na receptory S1P na komórkach nerwowych. Po odstawieniu leku liczba limfocytów wraca do normy w ciągu 1-2 miesięcy. Ponadto, lek powoduje łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, nie wpływając na monocyty, co podkreśla jego selektywność immunomodulacyjną.
arytmia komorowa, badanie MRI, bariera krew-mózg, beta-agonista, desaturacja, efektorowe komórki pamięci, fosforan fingolimodu, kinaza Rho, komórki Th17, limfocyt, limfocyty T i B, metacholina, metoda podwójnie ślepej próby, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, monocyt, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, neutrofil, obrazy T2-zależne, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, postęp niesprawności, przedwczesny skurcz przedsionkowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor S1P, redystrybucja limfocytów, roczny wskaźnik rzutów, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, stwardnienie rozsiane, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, zmiany ulegające wzmocnieniu po podaniu gadolinu - Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi oraz przeciwnowotworowymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko addycyjnej immunosupresji i zwiększonego ryzyka zakażeń. Podczas zmiany terapii z leków takich jak natalizumab, teryflunomid czy mitoksantron na fingolimod konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta. Fingolimod może powodować przejściową bradykardię po pierwszej dawce, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenololu, z dodatkowym zmniejszeniem częstości akcji serca o 15%), leków antyarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyny, digoksyny, antagonistów cholinesterazy oraz pilokarpiny. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna lub przedłużona obserwacja pacjenta co najmniej do następnego dnia po rozpoczęciu terapii.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, fosforan fingolimodu, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, receptor muskarynowy, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepienie, teryflunomid, układ immunologiczny, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Stada 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność ≥85%, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach dawkowania raz na dobę, przy czym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, wiążą się silnie z białkami osocza (>99%) i wykazują dużą objętość dystrybucji (~1200±260 l), co wskazuje na wysokie powinowactwo do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg. Eliminacja zachodzi głównie przez oksydacyjną biotransformację z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, z okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast sam lek i fosforan fingolimodu nie są wydalane w formie niezmienionej.
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, dystrybucja w erytrocytach, faza terminalna, fosforan fingolimodu, klirens, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie maksymalne we krwi, stwardnienie rozsiane, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Golpimec 0,5 mg
Fingolimod (Golpimec) jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym z grupy modulatorów receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego. Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się szybkie obniżenie liczby limfocytów we krwi obwodowej do około 75% wartości wyjściowych w ciągu 4-6 godzin, a po dwóch tygodniach liczba ta spada do około 500 komórek/μl (około 30% wartości początkowych). U 18% pacjentów limfocyty spadają poniżej 200 komórek/μl. Mechanizm działania polega na blokowaniu migracji limfocytów z węzłów chłonnych, co ogranicza ich przenikanie do ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza prozapalnych komórek Th17, odpowiedzialnych za procesy zapalne i uszkodzenia tkanki nerwowej. Fingolimod przenika również barierę krew-mózg, oddziałując bezpośrednio na receptory S1P na komórkach nerwowych, co może stanowić dodatkowy mechanizm terapeutyczny.
bariera krew-mózg, efektorowe komórki pamięci, element morfotyczny krwi, fingolimod, fosforan fingolimodu, Golpimec, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfocyt T, limfocyty krwi obwodowej, limfocyty T i B, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, monocyt, nadzór immunologiczny, narząd limfatyczny, neutrofil, odporność nieswoista, ośrodkowy układ nerwowy, proces zapalny, receptor S1P, redukcja limfocytów, stwardnienie rozsiane, węzeł chłonny - Leksykon substancji czynnych
Fingolimod – Właściwości farmakodynamiczne
Fingolimod, będący modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P), działa poprzez fosforylację do aktywnego metabolitu, który funkcjonuje jako czynnościowy antagonista receptorów S1P na limfocytach, blokując ich egress z węzłów chłonnych i redukując migrację prozapalnych limfocytów Th17 do OUN. Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się spadek liczby limfocytów do około 75% wartości wyjściowych w ciągu 4-6 godzin, a po 2 tygodniach do około 500 komórek/μl (30% wartości wyjściowych), z utrzymaniem niskich wartości podczas przewlekłego leczenia. Fingolimod wykazuje również działanie neuroprotekcyjne poprzez interakcję z receptorami S1P na komórkach nerwowych. Efekty kardiologiczne obejmują przemijającą bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym spadkiem częstości akcji serca w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki, odwracalne przez atropinę lub izoprenalinę. Nie obserwuje się istotnych zmian w pojemności minutowej serca ani w autonomicznych reakcjach serca. W zakresie układu oddechowego, dawki terapeutyczne (0,5 mg i 1,25 mg) nie wpływają na opór dróg oddechowych ani saturację, natomiast dawki ≥5 mg powodują wzrost oporu dróg oddechowych.
atrofia mózgu, bariera krew-mózg, efekt immunomodulacyjny, efektorowe komórki pamięci, fingolimod, fosforan fingolimodu, interferon beta-1a, kinaza Rho, kinaza sfingozynowa, komórki Th17, limfocyty krwi obwodowej, migotanie przedsionków, nadzór immunologiczny, natężony przepływ wydechowy, objętość mózgu, opór dróg oddechowych, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, postęp niesprawności, proces zapalny, przedwczesne skurcze przedsionkowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, receptor sfingozyno-1-fosforanu, skala EDSS, stwardnienie rozsiane ustępująco-nawracające, trudność w połykaniu, wskaźnik rzutów, zmiany T2-zależne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Zentiva 0,5 mg
Fingolimod Zentiva, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (ATC: L04AA27) w dawce 0,5 mg, działa jako modulator receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), głównie poprzez aktywny metabolit – fosforan fingolimodu. Mechanizm polega na funkcjonalnej antagonizacji receptorów S1P na limfocytach, co blokuje ich egress z węzłów chłonnych i prowadzi do redystrybucji limfocytów, zwłaszcza T i B, bez ich eliminacji. Po pierwszej dawce 0,5 mg liczba limfocytów obniża się do około 75% wartości wyjściowych w ciągu 4-6 godzin, a po 2 tygodniach osiąga minimalny poziom około 500 komórek/μl (około 30% wartości wyjściowych). U 18% pacjentów obserwowano limfopenię poniżej 200 komórek/μl. Fingolimod przenika przez barierę krew-mózg, oddziałując także na receptory S1P w OUN, co przyczynia się do zmniejszenia zapalenia i uszkodzenia tkanki nerwowej. Początkowo lek może powodować bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin po podaniu, ustępującym w ciągu miesiąca. Działania niepożądane obejmują także łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, bez wpływu na monocyty, oraz brak istotnych zmian w funkcji oddechowej przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptorów S1P, atrofia mózgu, bariera krew-mózg, bradykardia, chlorowodorek fingolimodu, częstość akcji serca, efektorowe komórki pamięci, fosforan fingolimodu, kinaza sfingozynowa, lek immunosupresyjny, migotanie przedsionków, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, obrazy T2-zależne, opór dróg oddechowych, ośrodkowy układ nerwowy, progresja niepełnosprawności, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor sfingozyno-1-fosforanu, redystrybucja limfocytów, roczny wskaźnik rzutów, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, wzmocnienie po podaniu gadolinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonaxon 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Stężenia stacjonarne osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, przy czym Cmax i AUC fosforanu fingolimodu nie ulegają istotnym zmianom po spożyciu posiłku, co umożliwia podawanie leku niezależnie od jedzenia. Lek wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l) oraz znaczące wiązanie z białkami osocza (>99%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i potencjalnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki) głównie z moczem, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane do ciężkiego zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, dawkowanie dobowe, dystrybucja tkankowa, dystrybucja w erytrocytach, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, maksymalne stężenie, metabolit czynny farmakologicznie, metabolizm fingolimodu, nieaktywny farmakologicznie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stereoselektywna fosforylacja, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, stwardnienie rozsiane, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Bluefish 0,5 mg
Fingolimod (Fingolimod Bluefish 0,5 mg) jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym z grupy modulatorów receptorów fosforanu sfingozyny 1 (S1P), stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego (RRMS). Po podaniu doustnym ulega metabolizacji do aktywnego fosforanu fingolimodu, który działa jako czynnościowy antagonista receptorów S1P1 na limfocytach, blokując ich egress z węzłów chłonnych i prowadząc do redystrybucji limfocytów, zwłaszcza prozapalnych Th17, do OUN. Pierwsza dawka 0,5 mg powoduje redukcję liczby limfocytów o około 75% w ciągu 4-6 godzin, a po dwóch tygodniach liczba ta spada do około 500 komórek/μl (30% wartości wyjściowych). Efekt ten utrzymuje się podczas przewlekłego leczenia, z powrotem do normy w ciągu 1-2 miesięcy po odstawieniu. Fingolimod wywołuje przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, maksymalnie w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki, z powrotem do wartości wyjściowych w ciągu miesiąca. Działania te są związane z aktywacją kanałów potasowych IKACh/GIRK i mechanizmami zależnymi od kinazy Rho i wapnia. W dawkach terapeutycznych (0,5 mg i 1,25 mg) nie obserwuje się istotnego wpływu na opór dróg oddechowych ani saturację podczas wysiłku.
antagonista receptorów S1P, atrofia mózgu, badanie podwójnie ślepe, bariera krew-mózg, bradykardia, desaturacja wysiłkowa, dokomórkowy prostowniczy kanał potasowy, fosforan fingolimodu, kinaza Rho, kinaza sfingozynowa, komórki prozapalne, komórki Th17, lek immunosupresyjny, migotanie przedsionków, modulator receptora fosforanu sfingozyny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, postęp niesprawności, przedwczesne skurcze przedsionkowe, reaktywność dróg oddechowych, redystrybucja limfocytów, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, skala Tannera, spowolnienie częstości akcji serca, stwardnienie rozsiane, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, zmiany ulegające wzmocnieniu po gadolinie, zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Fingolimod, będący selektywnym modulatorem receptorów sfingozyny-1-fosforanu (S1P), działa poprzez funkcjonalny antagonizm receptorów S1P na limfocytach, co prowadzi do ich zatrzymania w węzłach chłonnych i zmniejszenia migracji prozapalnych komórek Th17 do OUN. Po podaniu doustnym dawki 0,5 mg obserwuje się szybkie, znaczące obniżenie liczby limfocytów o około 75% w ciągu 4-6 godzin, z dalszym spadkiem do około 500 komórek/μl (30% wartości wyjściowych) w ciągu dwóch tygodni. U około 18% pacjentów liczba limfocytów może spaść poniżej 200 komórek/μl. Po odstawieniu leku liczba limfocytów powraca do normy w ciągu 1-2 miesięcy. Fingolimod nie wpływa na funkcję efektorowych komórek pamięci (15-20% limfocytów T), co pozwala zachować obwodowy nadzór immunologiczny. Ponadto, lek powoduje łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, nie wpływając na monocyty.
antagonizm receptorów S1P, arytmia komorowa, bariera krew-mózg, bradykardia, działanie chronotropowe ujemne, efekt farmakodynamiczny, efekt kardiologiczny, efektorowe komórki pamięci, fingolimod, fosforan fingolimodu, kinaza Rho, komórki Th17, lek immunosupresyjny, migotanie przedsionków, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, neutrofile, odpowiedź rozkurczowa, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, przedwczesny skurcz przedsionkowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, receptor S1P4, receptor sfingozyny-1-fosforanu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod MSN 0,5 mg
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę, stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek charakteryzuje się dużym stopniem dystrybucji tkankowej (Vd około 1200±260 l) oraz wysokim wychwytem w erytrocytach (86%), natomiast fosforan fingolimodu wykazuje mniejszy wychwyt w komórkach krwi (99%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, a klirens wynosi 6,3±2,3 l/h z okresem półtrwania 6-9 dni. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (81%), natomiast fingolimod i jego fosforan są obecne w kale w ilościach <2,5% dawki. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę, a spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na AUC leku.
analogi ceramidowe, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, dystrybucja w erytrocytach, farmakokinetyka fingolimodu, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym CYP4F2, izoenzymy, klirens, metabolit aktywny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stwardnienie rozsiane, wchłanianie doustne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Efigalo 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna leku Efigalo 0,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Ze względu na immunosupresyjny mechanizm działania, jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi, przeciwnowotworowymi i immunomodulującymi jest przeciwwskazane z powodu ryzyka addycyjnego hamowania układu odpornościowego i zwiększonego ryzyka zakażeń. Szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii oraz do 2 miesięcy po jej zakończeniu, ze względu na ryzyko rozwoju choroby poszczepiennej. Fingolimod może powodować bradykardię, szczególnie na początku leczenia, dlatego nie należy rozpoczynać terapii u pacjentów stosujących beta-adrenolityki, leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpinę. W takich przypadkach wskazana jest konsultacja kardiologiczna oraz wydłużone monitorowanie pacjenta. W badaniach klinicznych odnotowano, że jednoczesne stosowanie atenololu z fingolimodem powodowało dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o 15% na początku terapii.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antagonisty wapnia, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fosforan fingolimodu, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, makrolid, miastenia, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod SUN 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność bezwzględną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do erytrocytów (86%) i tkanek (objętość dystrybucji około 1200±260 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie metabolitów z moczem (81%), z okresem półtrwania 6-9 dni. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności nerek.
analogi ceramidowe, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, dystrybucja w erytrocytach, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens fingolimodu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przeciwwskazania do stosowania, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – INZOLFI 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach dawkowania i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Substancja wykazuje dużą dystrybucję tkankową (Vd około 1200±260 l) oraz znaczną akumulację w erytrocytach (86%), a jej aktywny metabolit – fosforan fingolimodu – charakteryzuje się mniejszym wychwytem w komórkach krwi (99%). Metabolizm obejmuje stereoselektywną fosforylację do aktywnego (S)-enancjomeru oraz oksydacyjną biotransformację głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów. Klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, a okres półtrwania 6-9 dni, z liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę. Wydalanie odbywa się głównie przez mocz (81% dawki w postaci metabolitów) i kał, bez wydalania niezmienionego fingolimodu lub fosforanu.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP4F2, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, izoenzym, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalne stężenie, metabolizm fingolimodu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stereoselektywna fosforylacja, stężenie we krwi, stwardnienie rozsiane, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Pharmaselect 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się powolną kinetyką wchłaniania z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia stacjonarne osiągane są po 1-2 miesiącach codziennego podawania, przy czym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek wykazuje intensywną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l) oraz znaczną akumulację w erytrocytach (86%). Metabolit aktywny, fosforan fingolimodu, powstaje w wyniku odwracalnej fosforylacji i odpowiada za efekt terapeutyczny. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm oksydacyjny, głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z klirensem 6,3 ± 2,3 l/h i okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast mniej niż 2,5% dawki jest wydalane z kałem w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka fingolimodu jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę ani umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, dystrybucja w krwinkach czerwonych, faza eliminacji, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, komórka krwi, liniowa farmakokinetyka, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie stacjonarne, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gaxenim 0,5 mg
Fingolimod (0,5 mg, Gaxenim) wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność bezwzględną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Aktywność terapeutyczna leku wynika z metabolitu – fosforanu fingolimodu. Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, przy czym stężenia te są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję fingolimodu (Cmax i AUC), choć Cmax fosforanu fingolimodu zmniejsza się o 34%. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l), wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do erytrocytów (86% dla fingolimodu, <17% dla fosforanu). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów (~81% dawki w moczu) i okresem półtrwania 6-9 dni. Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 0,5-1,25 mg i nie różni się istotnie ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane zaburzenia czynności nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, CYP4F2, cytochrom P450, dawkowanie dobowe, dystrybucja do krwinek czerwonych, fingolimod, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, łagodne zaburzenia czynności wątroby, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm oksydacyjny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania leku, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stwardnienie rozsiane, substancja farmakologicznie czynna, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Chantico 0,5 mg
Fingolimod, będący selektywnym modulatorem receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), wykazuje istotne działanie immunosupresyjne poprzez blokadę egressu limfocytów z węzłów chłonnych, co prowadzi do ich redystrybucji i zmniejszenia infiltracji OUN patogennych limfocytów, w tym komórek Th17. Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się szybki spadek liczby limfocytów do około 75% wartości wyjściowych w ciągu 4-6 godzin, a po dwóch tygodniach do wartości minimalnych około 500 komórek/μl (około 30% wartości początkowych). U 18% pacjentów liczba limfocytów spada poniżej 200 komórek/μl. Fingolimod przenika przez barierę krew-mózg, co umożliwia jego działanie na komórki nerwowe OUN. Terapia wiąże się z przejściową bradykardią i blokiem przedsionkowo-komorowym, zwłaszcza w pierwszym dniu leczenia, z powrotem do normy w ciągu miesiąca. Nie obserwuje się istotnego wpływu na pojemność minutową serca ani na liczbę monocytów, natomiast liczba neutrofilów zmniejsza się do około 80% wartości wyjściowych. W badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych wskazano na mechanizmy molekularne bradykardii i zwężenia naczyń, m.in. aktywację kanałów potasowych IKACh/GIRK oraz zależność od kinazy Rho i wapnia.
antagonista receptorów S1P, atrofia mózgu, bariera krew-mózg, beta-agonista, fingolimod, fosforan fingolimodu, interferon beta-1a, kanał potasowy IKACh, kinaza Rho, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfocyt B, limfocyt T, metacholina, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, postęp niesprawności, przedwczesny skurcz przedsionkowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor S1P, skala EDSS, spowolnienie akcji serca, stwardnienie rozsiane, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, węzły chłonne, wskaźnik rzutów, zmiany T2-zależne, zmiany wzmacniające się po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Golpimec 0,5 mg
Fingolimod, będący prolekiem, ulega powolnemu wchłanianiu z Tmax wynoszącym 12-16 godzin i charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). W stanie stacjonarnym, osiąganym po 1-2 miesiącach codziennego podawania, stężenia we krwi są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek wykazuje znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 1200±260 litrów, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, w tym przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i częściowo CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego (S)-enancjomeru fosforanu fingolimodu oraz nieaktywnych metabolitów. Klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, a okres półtrwania 6-9 dni. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (81%), natomiast fingolimod i jego fosforan są obecne w kale w ilościach <2,5% dawki. Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 0,5-1,25 mg/dobę i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, pochodzenie etniczne czy umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, biotransformacja oksydacyjna, dystrybucja komórkowa, farmakokinetyka, fosforan fingolimodu, fosforylacja, fosforylacja stereoselektywna, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, metabolit czynny farmakologicznie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie przez barierę krew-mózg, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg
Fingolimod Aurovitas, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (ATC: L04AA27), stosowany jest w dawce 0,5 mg w postaci kapsułek twardych. Mechanizm działania opiera się na modulacji receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), gdzie aktywny metabolit – fosforan fingolimodu – blokuje egress limfocytów T i B z węzłów chłonnych, prowadząc do ich redystrybucji i zmniejszenia liczby limfocytów we krwi obwodowej do około 30% wartości wyjściowych (około 500 komórek/μl). Efekt ten utrzymuje się podczas przewlekłego leczenia, a po jego przerwaniu liczba limfocytów normalizuje się w ciągu 1-2 miesięcy. Ponadto, fingolimod wykazuje łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, bez wpływu na monocyty. W początkowej fazie terapii obserwuje się przemijające spowolnienie akcji serca i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin po podaniu dawki, który ustępuje w ciągu miesiąca. Bradykardia jest związana z aktywacją kanałów potasowych IKACh/GIRK, a leczenie nie wpływa na pojemność minutową serca ani na autonomiczne reakcje serca.
antagonista receptorów S1P, badanie mechanistyczne, bariera krew-mózg, dokomórkowy prostowniczy kanał potasowy, efektorowa komórka pamięci, fosforan fingolimodu, kanał potasowy aktywowany białkiem G, kinaza Rho, lek immunosupresyjny, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, receptor sfingozyno-1-fosforanu, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Adamed 0,5 mg
Fingolimod Adamed, selektywny modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P), jest stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Po podaniu doustnym dawki 0,5 mg, lek jest metabolizowany do aktywnego fosforanu, który blokuje egressję limfocytów z węzłów chłonnych, redukując ich liczbę we krwi obwodowej do około 500 komórek/μl (około 30% wartości wyjściowych) w ciągu dwóch tygodni. Mechanizm działania obejmuje również potencjalne oddziaływanie na komórki nerwowe OUN poprzez receptory S1P. Fingolimod wywołuje przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, szczególnie po pierwszej dawce, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin, który ulega adaptacji w ciągu miesiąca. Wpływ na układ oddechowy jest minimalny przy dawkach terapeutycznych (0,5 mg i 1,25 mg), bez istotnych zmian w FEV1 i FEF 25-75. W badaniach klinicznych (FREEDOMS, FREEDOMS 2, TRANSFORMS) fingolimod w dawce 0,5 mg/dobę znacząco obniżał roczny wskaźnik rzutów (ARR) do wartości około 0,18-0,21 w porównaniu do 0,40 w grupach placebo lub 0,33 przy interferonie beta-1a, zwiększając odsetek pacjentów bez rzutów do ponad 70% po 24 miesiącach terapii. Ponadto, lek redukował liczbę nowych lub powiększających się zmian w obrazach MRI T2-zależnych oraz spowalniał utratę objętości mózgu.
atrofia mózgu, bariera krew-mózg, bradykardia, desaturacja podczas wysiłku, efektorowe komórki pamięci, fosforan fingolimodu, kinaza Rho, limfocyty T i B, limfocyty Th17, mechanizm działania fingolimodu, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, objętość mózgu, odpowiedź rozkurczowa, ośrodkowy układ nerwowy, postęp niepełnosprawności, proces zapalny, progresja niepełnosprawności, reaktywność dróg oddechowych, receptor S1P, roczny wskaźnik rzutów, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, selektywny lek immunosupresyjny, skala niewydolności ruchowej, stwardnienie rozsiane - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fenoxa 0,5 mg
Fingolimod, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (kod ATC: L04AA27), działa jako modulator receptora sfingozyny-1-fosforanu (S1P), prowadząc do funkcjonalnej blokady receptorów S1P na limfocytach i ich zatrzymania w węzłach chłonnych. Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się szybkie zmniejszenie liczby limfocytów we krwi obwodowej do około 30% wartości wyjściowych (około 500 komórek/μl) w ciągu dwóch tygodni, z utrzymaniem tego efektu podczas terapii. Lek nie wpływa istotnie na limfocyty T efektorowe pamięci (15-20% populacji), co pozwala na zachowanie nadzoru immunologicznego. Fingolimod wywołuje przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, szczególnie w pierwszych 6 godzinach po podaniu, z powrotem do normy w ciągu miesiąca. Mechanizm kardiologiczny wiąże się z aktywacją kanałów potasowych IKACh/GIRK oraz kinazy Rho. Dawkowanie powyżej 5 mg może zwiększać opór dróg oddechowych, jednak standardowa dawka 0,5 mg nie wpływa na FEV1, FEF 25-75 ani na natlenowanie podczas wysiłku.
antagonizm funkcjonalny, bariera krew-mózg, FEV1, fosforan fingolimodu, kinaza Rho, kinaza sfingozynowa, komórki Th17, limfocyty T i B, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyny-1-fosforanu, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, postęp niesprawności, rezonans magnetyczny, roczny wskaźnik rzutów, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, RRMS, sfingozyna-1-fosforan, stwardnienie rozsiane, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, zmiany T2-zależne, zmiany ulegające wzmocnieniu po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Teva 0,5 mg
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. W stanie stacjonarnym, osiąganym po 1-2 miesiącach codziennego podawania, stężenia we krwi są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, charakteryzują się wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%) oraz dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie przez mocz (81% dawki w postaci metabolitów). Okres półtrwania fingolimodu wynosi 6-9 dni, a farmakokinetyka jest liniowa i nie wykazuje istotnych różnic płciowych, etnicznych ani przy łagodnych do ciężkich zaburzeniach nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, dysfagia, dystrybucja w krwinkach czerwonych, farmakologicznie czynny metabolit, fingolimod, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, końcowy okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenie-czas, skala Child-Pugh, stereoselektywna fosforylacja, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Fingolimod – Właściwości farmakokinetyczne
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. W stanie stacjonarnym, osiąganym po 1-2 miesiącach codziennego dawkowania, stężenia we krwi są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Substancja ulega znaczącej dystrybucji do erytrocytów (86%) oraz tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l), a jej aktywny metabolit – fosforan fingolimodu – wykazuje mniejszy wychwyt w komórkach krwi (99%). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP4F2 oraz prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją oksydacyjną i powolnym klirensem wynoszącym 6,3 ± 2,3 l/h. Okres półtrwania fingolimodu i jego fosforanu wynosi 6-9 dni, a wydalanie odbywa się głównie z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów (81%), natomiast postać niezmieniona jest obecna w kale (<2,5% dawki). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę i nie różni się istotnie ze względu na płeć, rasę czy stopień niewydolności nerek.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, dawka fingolimodu, dystrybucja w krwinkach czerwonych, ekspozycja całkowita, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane, wchłanianie doustne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Bluefish 0,5 mg
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, z około 10-krotnym wzrostem stężeń w osoczu. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l) i silnym wiązaniem z białkami osocza (>99%). Fingolimod i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,5-1,25 mg. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm oksydacyjny (CYP4F2, prawdopodobnie CYP3A4) do nieaktywnych metabolitów, z klirensem 6,3±2,3 l/h i okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki wydalane jest z moczem w postaci metabolitów, a łączne odzyskanie dawki po 34 dniach wynosi około 89%. Przyjmowanie leku niezależnie od posiłku nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) ani Cmax fingolimodu.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, dystrybucja do tkanek, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP3A4, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, końcowy okres półtrwania, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Accord 10 mg/ml
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Lek i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do tkanek (objętość dystrybucji około 1200±260 l). Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Eliminacja przebiega głównie przez metabolizm oksydacyjny z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z klirensem 6,3±2,3 l/h i okresem półtrwania 6-9 dni. Około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast lek i metabolit nie są wydalane w formie niezmienionej. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, grupę etniczną czy stopień niewydolności nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie, dysfagia, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, krwinka czerwona, łagodne zaburzenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność dawki, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie osoczowe, stwardnienie rozsiane, umiarkowane zaburzenie, zaburzenie czynności nerek, znacznik radioaktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg
Fingolimod w dawce 0,5 mg charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Lek wykazuje znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) i tkanek (objętość dystrybucji około 1200±260 l), a jego czynny metabolit, fosforan fingolimodu, jest farmakologicznie aktywny. Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania raz na dobę i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC ani Cmax fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, a około 81% dawki jest wydalane z moczem jako metabolity nieaktywne. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę, bez różnic płciowych i etnicznych.
analogi ceramidowe, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, ejakulat, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, klirens fingolimodu, metabolit czynny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod MSN 0,5 mg
Fingolimod MSN, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (ATC: L04AA27), stosowany jest w dawce 0,5 mg w postaci kapsułek twardych. Mechanizm działania opiera się na modulacji receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P), co prowadzi do funkcjonalnej blokady receptorów S1P na limfocytach, uniemożliwiając ich egress z węzłów chłonnych i skutkując redystrybucją limfocytów, zwłaszcza prozapalnych komórek Th17, do OUN. Po pierwszej dawce obserwuje się spadek liczby limfocytów o około 75% w ciągu 4-6 godzin, a po dwóch tygodniach liczba ta stabilizuje się na poziomie około 500 komórek/μl (około 30% wartości wyjściowych). Efekt ten utrzymuje się podczas przewlekłej terapii, a po jej przerwaniu normalizacja liczby limfocytów następuje w ciągu 1-2 miesięcy. Fingolimod wywołuje także przejściowe zwolnienie akcji serca i blok przedsionkowo-komorowy, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki, który ustępuje w ciągu miesiąca. Działania niepożądane obejmują łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, bez wpływu na monocyty, oraz brak istotnych zaburzeń funkcji oddechowych przy dawkach terapeutycznych.
bariera krew-mózg, chlorowodorek, częstość akcji serca, dokomórkowy prostowniczy kanał potasowy, fingolimod, fosforan fingolimodu, interferon beta-1a, kinaza Rho, komórki Th17, limfocyty T i B, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, progresja niesprawności, przedwczesne skurcze przedsionkowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, redystrybucja limfocytów, roczny wskaźnik rzutów, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, wzmocnienie po podaniu gadolinu, zmiany T2-zależne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fimodigo 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie po podaniu doustnym z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność około 93%. Aktywnym metabolitem jest fosforan fingolimodu, odpowiedzialny za efekt terapeutyczny. Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l), wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do erytrocytów (86%). Metabolizm obejmuje stereoselektywną fosforylację do aktywnego fosforanu oraz oksydacyjną biotransformację przez CYP4F2 i CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania fingolimodu wynosi 6-9 dni, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (81%), bez wydalania leku w formie niezmienionej.
analogi ceramidowe, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, dystrybucja do krwinek czerwonych, enzym CYP3A4, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmiana farmakokinetyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Fingolimod Symphar, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wykazuje powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę, stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l), wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%) oraz znacznym wychwytem przez erytrocyty (86%). Metabolit aktywny, fosforan fingolimodu, wykazuje mniejszy wychwyt do komórek krwi (<17%). Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm oksydacyjny z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z klirensem 6,3 ±2,3 l/h i okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, a łączne odzyskanie dawki po 34 dniach wynosi 89%. Farmakokinetyka jest liniowa, a parametry nie różnią się istotnie między płciami, grupami etnicznymi ani u pacjentów z niewydolnością nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, fingolimod, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym, izoenzym CYP4F2, klirens fingolimodu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie we krwi, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bonaxon 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna preparatu Bonaxon, jest selektywnym modulatorem receptorów sfingozyny-1-fosforanu (S1P), który po metabolizacji do fosforanu fingolimodu działa głównie poprzez blokowanie egressu limfocytów T i B z węzłów chłonnych, co prowadzi do ich redystrybucji i zmniejszenia liczby limfocytów we krwi obwodowej do około 500 komórek/μl (ok. 30% wartości wyjściowych). Efekt ten jest widoczny już po 4-6 godzinach od podania dawki 0,5 mg i utrzymuje się przy przewlekłym stosowaniu. Fingolimod przenika przez barierę krew-mózg, oddziałując także na receptory S1P w OUN, co może przyczyniać się do jego działania neuroprotekcyjnego. Terapia wiąże się z przejściową bradykardią i zwolnieniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki, który ustępuje w ciągu miesiąca. Dawkowanie 0,5 mg i 1,25 mg nie wpływa istotnie na funkcję oddechową (FEV1, FEF 25-75) ani na saturację podczas wysiłku, a działania niepożądane kardiologiczne można kontrolować farmakologicznie (atropina, izoprenalina).
arytmia komorowa, bariera krew-mózg, beta-agonista, bradykardia, desaturacja wysiłkowa, efektorowe komórki pamięci, FEV1, fosforan fingolimodu, interferon beta-1a, kinaza Rho, komórka nerwowa, komórki Th17, lek immunosupresyjny, metacholina, migotanie przedsionków, nadzór immunologiczny, natężony przepływ wydechowy, objętość mózgu, obraz T2-zależny, ośrodkowy układ nerwowy, postęp niesprawności, proces zapalny, receptor sfingozyny-1-fosforanu, redystrybucja limfocytów, RRMS, selektywny lek immunosupresyjny, skala EDSS, wskaźnik rzutów, wzmocnienie po podaniu gadolinu, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Richter 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax 12-16 godzin. Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 1200±260 l) oraz wysokie wiązanie z białkami (>99%). Fingolimod ulega odwracalnej fosforylacji do farmakologicznie czynnego metabolitu – fosforanu fingolimodu, który wykazuje niższy stopień dystrybucji do erytrocytów (<17%) w porównaniu do substancji macierzystej (86%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie nieaktywnych metabolitów z moczem (81% dawki) oraz w mniejszym stopniu z kałem (<2,5% dawki). Okres półtrwania fingolimodu i jego fosforanu wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h.
analog ceramidowy, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dawkowanie dobowe, dysfunkcja wątroby, dystrybucja w krwinkach czerwonych, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, izoenzym CYP4F2, izotop węgla, klirens, metabolit farmakologicznie czynny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorny okres półtrwania, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, stopień wchłaniania, stwardnienie rozsiane, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (tmax) po 12-16 godzinach, z biodostępnością doustną wynoszącą 93% (95% CI: 79-111%). Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucją do erytrocytów (86%) i tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l). Aktywnym metabolitem jest fosforan fingolimodu, który wykazuje mniejszy wychwyt do komórek krwi (<17%). Farmakokinetyka leku jest liniowa w dawkach 0,5 mg i 1,25 mg podawanych raz na dobę, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Okres półtrwania fingolimodu wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3 ± 2,3 l/h. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm oksydacyjny (CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4) oraz wydalanie metabolitów nieaktywnych z moczem (81% dawki) i kałem.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie wątroby, dystrybucja leku, dystrybucja w krwinkach czerwonych, farmakologicznie czynny metabolit, fosforan fingolimodu, izotop węgla, klirens fingolimodu, łagodne zaburzenie wątroby, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powolne wchłanianie, proporcjonalność dawki, skala Child-Pugh, stereoselektywna fosforylacja, stężenie stacjonarne, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, umiarkowane zaburzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg
Fingolimod Fresenius Kabi, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (kod ATC: L04AA27), działa jako modulator receptora fosforanu sfingozyny 1 (S1P), szczególnie wpływając na receptor S1P1 na limfocytach i komórkach nerwowych OUN. Po podaniu doustnym dawki 0,5 mg, lek powoduje redukcję liczby limfocytów we krwi obwodowej o około 75% w ciągu 4-6 godzin, osiągając minimalne wartości około 500 komórek/μl (30% wartości wyjściowych) w ciągu dwóch tygodni. Efekt ten utrzymuje się podczas terapii, z limfopenią poniżej 200 komórek/μl u około 18% pacjentów. Fingolimod wywołuje również przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego po pierwszej dawce, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin, który ustępuje w ciągu miesiąca. Nie obserwuje się istotnych zaburzeń pojemności minutowej serca ani reaktywności dróg oddechowych przy dawkach terapeutycznych 0,5 mg i 1,25 mg.
arytmia komorowa, badanie spirometryczne, bariera krew-mózg, beta-agonista, fosforan fingolimodu, interferon beta-1a, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfopenia, metacholina, migotanie przedsionków, modulator receptora fosforanu sfingozyny, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, obrazy T2-zależne, ośrodkowy układ nerwowy, przedwczesne skurcze przedsionkowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, roczny wskaźnik rzutów, selektywny lek immunosupresyjny, skala niewydolności ruchowej, stwardnienie rozsiane, ustępująco-nawracająca postać stwardnienia rozsianego, wzmocnienie po podaniu gadolinu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Teva 0,25 mg
Fingolimod, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P) o kodzie ATC L04AE01, wykazuje złożony mechanizm działania immunosupresyjnego, polegający na funkcjonalnym antagonizmie receptorów S1P na limfocytach, co prowadzi do ich zatrzymania w węzłach chłonnych i ograniczenia migracji do OUN. Po podaniu dawki 0,5 mg obserwuje się szybkie zmniejszenie liczby limfocytów o około 75% w ciągu 4-6 godzin, z utrzymaniem wartości minimalnych około 500 komórek/µl (ok. 30% wartości wyjściowych) podczas przewlekłej terapii. U około 18% pacjentów liczba limfocytów spada poniżej 200 komórek/µl. Fingolimod wykazuje również łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, bez wpływu na monocyty. W początkowym okresie leczenia obserwuje się przemijającą bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin od podania pierwszej dawki, które jest odwracalne i można je leczyć atropiną lub izoprenaliną. Nie stwierdzono istotnych zaburzeń rytmu serca ani negatywnego wpływu na pojemność minutową serca. Fingolimod nie powoduje istotnych zaburzeń funkcji układu oddechowego przy dawkach terapeutycznych 0,5 mg i 1,25 mg.
atrofia mózgu, badanie z podwójnie ślepą próbą, bariera krew-mózg, bradykardia, desaturacja, efekt chronotropowy, efekt neuroprotekcyjny, fosforan fingolimodu, kanał potasowy aktywowany białkiem G, kinaza Rho, kinaza sfingozynowa, komórki Th17, lek immunosupresyjny, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, objętość mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, postęp niesprawności, roczny wskaźnik rzutów, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, trzepotanie przedsionków, zmiany ulegające wzmocnieniu po podaniu gadolinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Teva 0,25 mg
Fingolimod, stosowany głównie w terapii stwardnienia rozsianego, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Aktywnym metabolitem odpowiedzialnym za efekt terapeutyczny jest fosforan fingolimodu. Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do krwinek czerwonych (86%), natomiast fosforan fingolimodu dystrybuuje się do nich w mniejszym stopniu (<17%). Objętość dystrybucji wynosi około 1200±260 litrów, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%. Klirens z krwi wynosi 6,3±2,3 l/h, a okres półtrwania 6-9 dni. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm oksydacyjny, z udziałem izoenzymów CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, biotransformacja oksydacyjna, cytochrom P450, farmakokinetyka, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit nieaktywny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do krwinek czerwonych, przeciwwskazanie, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – INZOLFI 0,25 mg
INZOLFI, zawierający fingolimod w dawce 0,25 mg, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym z grupy modulatorów receptorów sfingozyno-1-fosforanu (S1P). Po podaniu doustnym fingolimod jest metabolizowany do aktywnego fosforanu, który przenika przez barierę krew-mózg i działa jako funkcjonalny antagonista receptorów S1P na limfocytach, blokując ich egress z węzłów chłonnych. W efekcie dochodzi do redystrybucji limfocytów, w tym prozapalnych komórek Th17, co ogranicza ich migrację do ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i zmniejsza procesy zapalno-demielinizacyjne. Dodatkowo, fingolimod może oddziaływać bezpośrednio na receptory S1P na komórkach nerwowych, co sugeruje dodatkowe mechanizmy działania neuroprotekcyjnego.
antagonista receptorów S1P, bariera krew-mózg, chlorowodorek fingolimodu, efektorowa komórka pamięci, fosforan fingolimodu, komórka Th17, krew obwodowa, lek immunosupresyjny, limfocyt T i B, nadzór immunologiczny, narząd limfatyczny, receptor sfingozyno-1-fosforanu, selektywny lek immunosupresyjny, stwardnienie rozsiane, subpopulacja limfocytów, węzeł chłonny - Leksykon leków
Interakcje leku – Bonaxon 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna Bonaxon, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów, zwłaszcza z stwardnieniem rozsianym. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi, przeciwnowotworowymi i immunomodulującymi jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy przejściu z natalizumabu, teriflunomidu i mitoksantronu. Ponadto, żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu ze względu na obniżoną odpowiedź immunologiczną. Fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol), leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), digoksyny, iwabradyny, pilokarpiny i inhibitorów cholinesterazy. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna lub przedłużona obserwacja pacjenta.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie immunosupresyjne, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, fosforan fingolimodu, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, ziele dziurawca, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Reddy 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność bezwzględną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 miesiącach codziennego podawania dawki 0,5 mg, przy czym stężenia leku wzrastają około 10-krotnie względem dawki początkowej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1200 ± 260 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%). Klirens fingolimodu wynosi 6,3 ± 2,3 l/h, a okres półtrwania 6-9 dni, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm oksydacyjny z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów. Wydalanie z kałem stanowi mniej niż 2,5% dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa i nie wykazuje istotnych różnic w zależności od płci, rasy czy umiarkowanych zaburzeń czynności nerek.
biodostępność, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, farmakokinetyka fingolimodu, farmakokinetyka liniowa, fingolimod, fosforan fingolimodu, klirens fingolimodu, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Teva 0,5 mg
Fingolimod Teva, będący modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P), wykazuje działanie immunosupresyjne poprzez blokowanie egressu limfocytów T i B z węzłów chłonnych, co prowadzi do ich redystrybucji i zmniejszenia infiltracji prozapalnych komórek Th17 do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Po podaniu pierwszej dawki 0,5 mg obserwuje się spadek liczby limfocytów o około 75% w ciągu 4-6 godzin, a po dwóch tygodniach liczba ta osiąga około 500 komórek/μl (30% wartości wyjściowych). U 18% pacjentów limfocyty spadają poniżej 200 komórek/μl. Efekt ten jest odwracalny po zakończeniu terapii. Fingolimod wywołuje również przejściową bradykardię i spowolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki, który ustępuje w ciągu miesiąca. Działania niepożądane obejmują łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, bez wpływu na monocyty, oraz brak istotnego wpływu na funkcję oddechową przy dawkach terapeutycznych (0,5 mg i 1,25 mg).
arytmia komorowa, bariera krew-mózg, bradykardia, desaturacja, efekt chronotropowy, efektorowe komórki pamięci, fosforan fingolimodu, kinaza sfingozynowa, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfocyty krwi obwodowej, migotanie przedsionków, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, opór dróg oddechowych, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, przedwczesne skurcze przedsionkowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, rezonans magnetyczny, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, wskaźnik rzutów, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – INZOLFI 0,25 mg
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l) i silnym wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizowany jest głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Eliminacja zachodzi głównie przez mocz w postaci metabolitów (81% dawki), natomiast sam fingolimod i jego fosforan stanowią mniej niż 2,5% dawki w kale. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, ejakulat, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, fosforylacja, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugha, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod Alvogen, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym z grupy modulatorów receptorów sfingozyny-1-fosforanu (S1P), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący redystrybucję limfocytów T i B poprzez blokadę ich egressu z węzłów chłonnych, co skutkuje obniżeniem liczby limfocytów we krwi obwodowej do około 30% wartości wyjściowych (około 500 komórek/μl) po dwóch tygodniach stosowania dawki 0,5 mg. Lek wykazuje również potencjalne działanie neuroprotekcyjne dzięki zdolności do przekraczania bariery krew-mózg i interakcji z receptorami S1P na komórkach nerwowych OUN. Efekty hematologiczne utrzymują się przez cały okres terapii, a po jej zakończeniu liczba limfocytów normalizuje się w ciągu 1-2 miesięcy. Fingolimod wywołuje przejściowe efekty kardiologiczne, takie jak bradykardia i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, szczególnie po pierwszej dawce, z maksymalnym spadkiem częstości akcji serca w ciągu 6 godzin, które ustępują w ciągu miesiąca. Działania te są związane z aktywacją kanałów potasowych IKACh/GIRK oraz mechanizmami zwężania naczyń krwionośnych zależnymi od kinazy Rho i wapnia. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wpływu na funkcję układu oddechowego przy dawkach terapeutycznych 0,5 mg i 1,25 mg.
bariera krew-mózg, beta-agonista, desaturacja wysiłkowa, działanie neuroprotekcyjne, efekt immunomodulacyjny, FEV1, fosforan fingolimodu, kanał potasowy prostowniczy, kinaza Rho, komórka nerwowa, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfocyty T, migotanie przedsionków, nadzór immunologiczny, natężony przepływ wydechowy, odpowiedź rozkurczowa, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, reaktywność oskrzeli, receptor S1P, receptor sfingozyny-1-fosforanu, RRMS, skala EDSS