długotrwałe unieruchomienie

Długotrwałe unieruchomienie to stan, w którym pacjent przez dłuższy czas nie może się poruszać, najczęściej z powodu urazu, choroby lub jako element terapii (np. unieruchomienie kończyny w opatrunku gipsowym). W praktyce medycznej przyjmuje się, że unieruchomienie staje się długotrwałe, gdy trwa powyżej 72 godzin.

Konsekwencje długotrwałego unieruchomienia dotyczą niemal wszystkich układów organizmu. W układzie mięśniowo-szkieletowym dochodzi do zaniku mięśni (atrofia), osteopenii i osteoporozy, przykurczów stawowych oraz zmniejszenia siły mięśniowej (nawet o 1-1,5% dziennie). W układzie krążenia obserwuje się zwiększone ryzyko zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, hipotensji ortostatycznej oraz zmniejszenia wydolności sercowo-naczyniowej.

Długotrwałe unieruchomienie wpływa również na układ oddechowy, powodując zaleganie wydzieliny w drogach oddechowych, niedodmę i zwiększone ryzyko zapalenia płuc. W układzie pokarmowym prowadzi do zaparć, niedrożności porażennej jelit i niedożywienia. Dodatkowo obserwuje się zmiany w układzie moczowym (zwiększone ryzyko kamicy nerkowej, infekcji dróg moczowych), skórnym (odleżyny) oraz neuroendokrynnym (zaburzenia metaboliczne).

Profilaktyka powikłań długotrwałego unieruchomienia obejmuje wczesną mobilizację, fizjoterapię (ćwiczenia czynne i bierne), odpowiednie ułożenie pacjenta z regularną zmianą pozycji, profilaktykę przeciwzakrzepową, właściwą pielęgnację skóry oraz odpowiednie nawodnienie i odżywienie. W przypadku pacjentów hospitalizowanych kluczowe znaczenie ma interdyscyplinarne podejście zespołu medycznego do prewencji i leczenia powikłań unieruchomienia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl