zaburzenie czynności
Zaburzenie czynności to termin medyczny odnoszący się do nieprawidłowości w funkcjonowaniu narządu, układu lub organizmu jako całości. W medycynie rozróżnia się zaburzenia czynności czynnościowe (funkcjonalne) i organiczne (strukturalne). Te pierwsze występują bez widocznych zmian anatomicznych, natomiast drugie są następstwem zmian w budowie tkanek i narządów.
Zaburzenia czynności mogą dotyczyć każdego układu organizmu – od układu nerwowego (np. zaburzenia czynności poznawczych), przez układ krążenia (np. zaburzenia rytmu serca), układ pokarmowy (np. zaburzenia czynności wątroby), układ hormonalny (np. zaburzenia czynności tarczycy), aż po układ moczowy, oddechowy czy narządy zmysłów.
Diagnostyka zaburzeń czynności obejmuje zarówno badania laboratoryjne, obrazowe, jak i czynnościowe, które pozwalają ocenić wydolność danego narządu lub układu. Leczenie jest uzależnione od przyczyny zaburzenia i może obejmować farmakoterapię, fizjoterapię, psychoterapię, a w niektórych przypadkach interwencję chirurgiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gexiro 32 mg/ml + 9,6 mg/ml
Lek Gexiro w postaci zawiesiny doustnej zawiera 32 mg/ml paracetamolu oraz 9,6 mg/ml ibuprofenu i jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania u dzieci w wieku 2-12 lat, o masie ciała powyżej 12 kg. Dawkowanie odbywa się co 6 godzin, maksymalnie 4 dawki na dobę, z uwzględnieniem masy ciała dziecka, a nie tylko wieku. Przykładowo, dla dziecka o masie 12-14 kg (około 2 lat) pojedyncza dawka wynosi 4,5 ml, a maksymalna dobowa 18 ml, natomiast dla dziecka 33-40 kg (11-12 lat) odpowiednio 12,5 ml i 50 ml. Stosowanie leku powinno być ograniczone do 3 dni, stosując najmniejszą skuteczną dawkę w celu opanowania objawów. U dzieci powyżej 10 lat masa ciała może się różnić ze względu na pokwitanie, co wymaga indywidualnego podejścia do dawkowania.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nolpaza control
Stosowanie pantoprazolu w postaci tabletek dojelitowych Nolpaza control 20 mg wymaga szczególnej ostrożności oraz dokładnego poinformowania pacjenta o konieczności monitorowania objawów takich jak: niezaplanowana utrata masy ciała, niedokrwistość, krwawienia z przewodu pokarmowego (np. smoliste stolce, krwawe wymioty), dysfagia oraz uporczywe lub krwawe wymioty. Objawy te mogą wskazywać na poważne schorzenia, w tym nowotworowe, których rozpoznanie może zostać opóźnione przez działanie pantoprazolu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią choroby wrzodowej, po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, z zaburzeniami funkcji wątroby oraz tych, u których objawy dyspeptyczne utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie. Pacjenci powyżej 55 roku życia wymagają regularnej kontroli lekarskiej, zwłaszcza gdy stosują leki bez recepty na zgagę lub niestrawność.
antagonista receptora histaminowego H2, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, esomeprazol, famotydyna, farmakokinetyka leku, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, lanzoprazol, niedokrwistość, niestrawność, objawy dyspeptyczne, omeprazol, pantoprazol, rabeprazol, ranitydyna, schorzenie, smolisty stolec, tabletka dojelitowa, test ureazowy, zaburzenie czynności, zgaga, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Polsart Plus to lek złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem (40 mg lub 80 mg) nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Dostępne są trzy warianty dawkowania: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie na podstawie odpowiedzi klinicznej, a tabletki przyjmuje się doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się regularne monitorowanie parametrów nerkowych, natomiast u osób z lekkim lub umiarkowanym uszkodzeniem wątroby maksymalna dawka to 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dawkowanie i sposób podawania, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, monitorowanie czynności nerek, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, odpowiedź na leczenie, pacjent w podeszłym wieku, parametry nerkowe, produkt leczniczy, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny, szczególnie w modelach małp i królików. U małp dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, liczne anomalie kończyn oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie 10-20 mg/kg/dobę skutkowało brakiem płata środkowego płuc, przemieszczeniem nerek oraz wadami tkanek miękkich i szkieletu. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła minimalną dawkę letalną powyżej 2000 mg/kg/dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, a u małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały poważne objawy toksyczności, w tym cytopenię, krwotoki i atrofie układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę podawane do roku indukowały odwracalne zmiany hematologiczne i atrofie grasicy, z łagodnym spadkiem leukocytów przy 1 mg/kg/dobę, odpowiadającym ekspozycji u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie niepożądane, funkcja nerek, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutacja bakteryjna, NOAEL, ostre zatrucie, parametr morfologiczny krwi, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, śmiertelność, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, transformacja komórek zarodkowych, zaburzenie czynności, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa