odpowiedź rozkurczowa
Odpowiedź rozkurczowa to zjawisko fizjologiczne występujące w naczyniach krwionośnych podczas fazy rozkurczu mięśnia sercowego (diastole). Określa zdolność naczyń tętniczych do rozszerzania się w odpowiedzi na zwiększony przepływ krwi, co jest kluczowym wskaźnikiem prawidłowej funkcji śródbłonka naczyniowego.
W praktyce klinicznej ocena odpowiedzi rozkurczowej stanowi ważny element diagnostyki funkcji naczyń. Najczęściej dokonuje się jej poprzez badanie ultrasonograficzne tętnicy ramiennej po okresie niedokrwienia (FMD – Flow-Mediated Dilation) lub po podaniu substancji wazoaktywnych. Zaburzona odpowiedź rozkurczowa jest wczesnym markerem dysfunkcji śródbłonka i może poprzedzać rozwój miażdżycy oraz innych chorób sercowo-naczyniowych.
Czynniki negatywnie wpływające na odpowiedź rozkurczową to między innymi: palenie tytoniu, hipercholesterolemia, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze oraz przewlekły stan zapalny. Poprawę odpowiedzi rozkurczowej można uzyskać poprzez regularne ćwiczenia fizyczne, dietę śródziemnomorską, suplementację L-argininy oraz stosowanie statyn i niektórych leków przeciwnadciśnieniowych.
W kardiologii i angiologii prawidłowa odpowiedź rozkurczowa jest uznawana za wskaźnik zdrowej funkcji układu sercowo-naczyniowego i stanowi istotny element w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego pacjenta.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Fingolimod, będący selektywnym modulatorem receptorów sfingozyny-1-fosforanu (S1P), działa poprzez funkcjonalny antagonizm receptorów S1P na limfocytach, co prowadzi do ich zatrzymania w węzłach chłonnych i zmniejszenia migracji prozapalnych komórek Th17 do OUN. Po podaniu doustnym dawki 0,5 mg obserwuje się szybkie, znaczące obniżenie liczby limfocytów o około 75% w ciągu 4-6 godzin, z dalszym spadkiem do około 500 komórek/μl (30% wartości wyjściowych) w ciągu dwóch tygodni. U około 18% pacjentów liczba limfocytów może spaść poniżej 200 komórek/μl. Po odstawieniu leku liczba limfocytów powraca do normy w ciągu 1-2 miesięcy. Fingolimod nie wpływa na funkcję efektorowych komórek pamięci (15-20% limfocytów T), co pozwala zachować obwodowy nadzór immunologiczny. Ponadto, lek powoduje łagodne zmniejszenie liczby neutrofilów do około 80% wartości wyjściowych, nie wpływając na monocyty.
antagonizm receptorów S1P, arytmia komorowa, bariera krew-mózg, bradykardia, działanie chronotropowe ujemne, efekt farmakodynamiczny, efekt kardiologiczny, efektorowe komórki pamięci, fingolimod, fosforan fingolimodu, kinaza Rho, komórki Th17, lek immunosupresyjny, migotanie przedsionków, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężony przepływ wydechowy, neutrofile, odpowiedź rozkurczowa, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność minutowa serca, przedwczesny skurcz przedsionkowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, receptor S1P4, receptor sfingozyny-1-fosforanu -
Leksykon leków
Fingolimod Adamed, selektywny modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P), jest stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Po podaniu doustnym dawki 0,5 mg, lek jest metabolizowany do aktywnego fosforanu, który blokuje egressję limfocytów z węzłów chłonnych, redukując ich liczbę we krwi obwodowej do około 500 komórek/μl (około 30% wartości wyjściowych) w ciągu dwóch tygodni. Mechanizm działania obejmuje również potencjalne oddziaływanie na komórki nerwowe OUN poprzez receptory S1P. Fingolimod wywołuje przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, szczególnie po pierwszej dawce, z maksymalnym efektem w ciągu 6 godzin, który ulega adaptacji w ciągu miesiąca. Wpływ na układ oddechowy jest minimalny przy dawkach terapeutycznych (0,5 mg i 1,25 mg), bez istotnych zmian w FEV1 i FEF 25-75. W badaniach klinicznych (FREEDOMS, FREEDOMS 2, TRANSFORMS) fingolimod w dawce 0,5 mg/dobę znacząco obniżał roczny wskaźnik rzutów (ARR) do wartości około 0,18-0,21 w porównaniu do 0,40 w grupach placebo lub 0,33 przy interferonie beta-1a, zwiększając odsetek pacjentów bez rzutów do ponad 70% po 24 miesiącach terapii. Ponadto, lek redukował liczbę nowych lub powiększających się zmian w obrazach MRI T2-zależnych oraz spowalniał utratę objętości mózgu.
atrofia mózgu, bariera krew-mózg, bradykardia, desaturacja podczas wysiłku, efektorowe komórki pamięci, fosforan fingolimodu, kinaza Rho, limfocyty T i B, limfocyty Th17, mechanizm działania fingolimodu, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, nadzór immunologiczny, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, objętość mózgu, odpowiedź rozkurczowa, ośrodkowy układ nerwowy, postęp niepełnosprawności, proces zapalny, progresja niepełnosprawności, reaktywność dróg oddechowych, receptor S1P, roczny wskaźnik rzutów, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, selektywny lek immunosupresyjny, skala niewydolności ruchowej, stwardnienie rozsiane -
Leksykon leków
Fingolimod Alvogen, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym z grupy modulatorów receptorów sfingozyny-1-fosforanu (S1P), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący redystrybucję limfocytów T i B poprzez blokadę ich egressu z węzłów chłonnych, co skutkuje obniżeniem liczby limfocytów we krwi obwodowej do około 30% wartości wyjściowych (około 500 komórek/μl) po dwóch tygodniach stosowania dawki 0,5 mg. Lek wykazuje również potencjalne działanie neuroprotekcyjne dzięki zdolności do przekraczania bariery krew-mózg i interakcji z receptorami S1P na komórkach nerwowych OUN. Efekty hematologiczne utrzymują się przez cały okres terapii, a po jej zakończeniu liczba limfocytów normalizuje się w ciągu 1-2 miesięcy. Fingolimod wywołuje przejściowe efekty kardiologiczne, takie jak bradykardia i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, szczególnie po pierwszej dawce, z maksymalnym spadkiem częstości akcji serca w ciągu 6 godzin, które ustępują w ciągu miesiąca. Działania te są związane z aktywacją kanałów potasowych IKACh/GIRK oraz mechanizmami zwężania naczyń krwionośnych zależnymi od kinazy Rho i wapnia. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wpływu na funkcję układu oddechowego przy dawkach terapeutycznych 0,5 mg i 1,25 mg.
bariera krew-mózg, beta-agonista, desaturacja wysiłkowa, działanie neuroprotekcyjne, efekt immunomodulacyjny, FEV1, fosforan fingolimodu, kanał potasowy prostowniczy, kinaza Rho, komórka nerwowa, komórki Th17, lek immunosupresyjny, limfocyty T, migotanie przedsionków, nadzór immunologiczny, natężony przepływ wydechowy, odpowiedź rozkurczowa, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność dróg oddechowych, reaktywność oskrzeli, receptor S1P, receptor sfingozyny-1-fosforanu, RRMS, skala EDSS
