zaburzenia wzrostu paznokci

Zaburzenia wzrostu paznokci to szeroka grupa patologii dotyczących płytki paznokciowej, które mogą mieć podłoże wrodzone lub nabyte. Mogą one wynikać z chorób ogólnoustrojowych, infekcji, urazów, niedoborów pokarmowych, działania leków lub czynników środowiskowych.

Do najczęstszych zaburzeń wzrostu paznokci należą: onycholiza (oddzielanie się płytki paznokciowej od łożyska), onychomadeza (całkowite oddzielenie się płytki), onychorrexis (podłużne bruzdy i pęknięcia), onychogryphosis (zgrubienie i zniekształcenie), brachyonychia (skrócenie płytki) oraz koilonychia (paznokcie łyżeczkowate).

Ważnymi markerami diagnostycznymi są: zmiany zabarwienia paznokci (np. białe plamki – leukonychia, brązowe przebarwienia – melanonychia), zmiany grubości płytki, obecność bruzd poprzecznych (linie Beau’a) lub podłużnych, oddzielanie się płytki od łożyska oraz zmiany kształtu paznokci.

Diagnostyka zaburzeń wzrostu paznokci powinna obejmować dokładny wywiad, badanie fizykalne, a w wybranych przypadkach badania mikrobiologiczne, histopatologiczne lub obrazowe. Zaburzenia te mogą być pierwszym objawem chorób ogólnoustrojowych, takich jak niedokrwistość, choroby tarczycy, łuszczyca, choroby sercowo-naczyniowe czy nowotwory.

Leczenie zaburzeń wzrostu paznokci zależy od przyczyny i obejmuje terapię choroby podstawowej, miejscowe lub ogólnoustrojowe leczenie przeciwgrzybicze lub przeciwbakteryjne, suplementację niedoborów, a w niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne. Kluczowa jest właściwa pielęgnacja paznokci i unikanie czynników traumatyzujących.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl