przewlekły niedobór snu

Przewlekły niedobór snu to stan długotrwałego, powtarzającego się braku odpowiedniej ilości snu, który ma poważne konsekwencje zdrowotne. Definiowany jest jako systematyczne spanie krócej niż 7 godzin na dobę u dorosłych, przy czym optymalna ilość snu dla prawidłowego funkcjonowania organizmu wynosi 7-9 godzin.

Przewlekły niedobór snu powoduje zaburzenia neuroendokrynne, w tym zwiększone wydzielanie kortyzolu i zaburzenia gospodarki węglowodanowej, co prowadzi do zwiększonego ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 i otyłości. Obserwuje się również upośledzenie funkcji układu immunologicznego, zwiększając podatność na infekcje i choroby autoimmunologiczne.

Długotrwały deficyt snu wiąże się z rozwojem chorób sercowo-naczyniowych poprzez aktywację układu współczulnego, podwyższenie ciśnienia tętniczego i nasilenie procesów zapalnych. Badania wykazują również związek z obniżoną zdolnością kognitywną, zaburzeniami pamięci i koncentracji oraz zwiększonym ryzykiem wystąpienia zaburzeń psychicznych, w tym depresji i lęku.

W praktyce klinicznej diagnostyka przewlekłego niedoboru snu opiera się na wywiadzie, dzienniczku snu i opcjonalnie badaniach polisomnograficznych. Leczenie obejmuje interwencje behawioralne (higiena snu), terapię poznawczo-behawioralną bezsenności (CBT-I) oraz identyfikację i leczenie chorób współistniejących, które mogą zakłócać sen.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl