stężenie leku w stanie stacjonarnym

Stężenie leku w stanie stacjonarnym (ang. steady-state concentration) to poziom substancji leczniczej we krwi, który zostaje osiągnięty, gdy szybkość podawania leku zrównoważy się z szybkością jego eliminacji z organizmu. Jest to istotny parametr farmakokinetyczny, który zwykle występuje po podaniu 4-5 dawek leku w regularnych odstępach czasu, przy założeniu stałego interwału dawkowania.

Stan stacjonarny jest osiągany po czasie odpowiadającym około 4-5 okresom półtrwania danego leku. W stanie stacjonarnym obserwuje się fluktuacje stężenia między wartością maksymalną (Cmax) a minimalną (Cmin), ale średnie stężenie pozostaje stałe. Monitorowanie stężenia leku w stanie stacjonarnym ma kluczowe znaczenie dla oceny skuteczności terapeutycznej oraz ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

Znajomość stężenia w stanie stacjonarnym pozwala na optymalizację schematów dawkowania, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby czas osiągnięcia stanu stacjonarnego może być wydłużony, co wymaga odpowiedniego dostosowania dawkowania lub monitorowania stężeń terapeutycznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl