roztwór izobaryczny

Roztwór izobaryczny w kontekście medycznym to płyn, którego ciśnienie osmotyczne jest równe ciśnieniu osmotycznemu płynów ustrojowych, głównie osocza krwi. Termin ten ma kluczowe znaczenie w płynoterapii, ponieważ podanie roztworu o odpowiednim ciśnieniu osmotycznym minimalizuje ryzyko zaburzeń elektrolitowych i przesunięć wody między przestrzeniami płynowymi organizmu.

Roztwory izobaryczne (inaczej izotoniczne) charakteryzują się tym, że ich osmolarność wynosi około 290-310 mOsm/l, co odpowiada osmolarności osocza. Najczęściej stosowanym roztworem izobarycznym jest 0,9% roztwór chlorku sodu (tzw. sól fizjologiczna), a także zrównoważony roztwór elektrolitów Ringera. Podanie takich roztworów nie powoduje hemolizę erytrocytów ani kurczenia się komórek, co ma miejsce odpowiednio przy roztworach hipotonicznych i hipertonicznych.

W praktyce klinicznej roztwory izobaryczne są podstawowymi płynami stosowanymi w terapii nawadniającej, szczególnie u pacjentów z odwodnieniem izotonicznym oraz jako nośniki dla leków podawanych dożylnie. Są również wykorzystywane jako płyny wypełniające przestrzeń naczyniową w przypadku hipowolemii spowodowanej krwawieniami czy rozległymi oparzeniami. Znajomość właściwości roztworów izobarycznych jest niezbędna dla prawidłowego prowadzenia płynoterapii i zapobiegania powikłaniom.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl