podwiązanie naczyń wieńcowych
Podwiązanie naczyń wieńcowych to zabieg chirurgiczny, który polega na celowym zamknięciu przepływu krwi przez określone naczynie wieńcowe. Jest to procedura rzadko stosowana we współczesnej kardiochirurgii jako samodzielna metoda leczenia, częściej wykonywana jako element złożonych operacji kardiochirurgicznych.
Historycznie, podwiązanie naczyń wieńcowych było stosowane w przypadkach tętniaków naczyń wieńcowych, przetok wieńcowych lub jako metoda hamowania krwawienia z uszkodzonej tętnicy wieńcowej. Obecnie, dzięki rozwojowi kardiologii interwencyjnej i kardiochirurgii, procedura ta została w dużej mierze zastąpiona przez mniej inwazyjne techniki, takie jak embolizacja przezskórna czy implantacja stent-graftów.
Zabieg podwiązania naczyń wieńcowych wiąże się z ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego w obszarze zaopatrywanym przez podwiązane naczynie, co może prowadzić do zawału serca. Z tego powodu procedura ta jest wykonywana tylko w ściśle określonych wskazaniach, często po dokładnej ocenie krążenia obocznego i stanu mięśnia sercowego w badaniach obrazowych.
W nowoczesnej kardiochirurgii, podwiązanie naczyń wieńcowych może być stosowane podczas operacji naprawczych złożonych wad wrodzonych serca, w leczeniu powikłań po zawale serca (np. przy pęknięciu wolnej ściany lewej komory) lub podczas operacji resekcji tętniaków naczyń wieńcowych, gdy inne metody są niewykonalne lub nieskuteczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Icatibant Fresenius 30 mg
Ikatybant przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo, obejmujące toksyczność długoterminową, wpływ na układ endokrynologiczny, genotoksyczność, toksyczność reprodukcyjną oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano dawkozależne obniżenie stężeń hormonów płciowych oraz odwracalne opóźnienie dojrzewania płciowego. Maksymalna ekspozycja dobowa (AUC) przy braku działań niepożądanych (NOAEL) u psów wynosiła 2,3-krotność AUC u dorosłych ludzi po dawce 30 mg podskórnie. U szczurów obserwowano przerost nadnerczy, który ustępował po odstawieniu leku, jednak kliniczne znaczenie tego efektu pozostaje nieustalone. Ikatybant nie wpływał negatywnie na płodność samców myszy i szczurów przy dawkach odpowiednio do 80,8 mg/kg/dobę i 10 mg/kg/dobę. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani promującego rozwój nowotworów przy ekspozycji do około dwukrotnie wyższej niż terapeutyczna u ludzi.
antagonista bradykininy, atrofia jąder, badanie mikroskopowe, badanie przedkliniczne, dawka podskórna, działanie niepożądane, działanie tokolityczne, genotoksyczność, gonadotropina, hormon płciowy, implantacja w macicy, niedokrwienie serca, NOAEL, podwiązanie naczyń wieńcowych, potencjał rakotwórczy, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnych dawek, układ endokrynologiczny, układ sercowo-naczyniowy, wstrzyknięcie podskórne, zgon okołoporodowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Icatibant Zentiva 30 mg
Przedkliniczne badania toksyczności ikatybantu obejmowały długoterminowe podawanie wielokrotnych dawek u szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 9 miesięcy), wykazując odwracalne, dawko-zależne obniżenie stężeń hormonów płciowych oraz opóźnienie dojrzewania płciowego. Maksymalna dawka bez efektów niepożądanych (NOAEL) u psów odpowiadała ekspozycji AUC 2,3-krotnie wyższej niż u dorosłych ludzi po dawce 30 mg podskórnie. U szczurów obserwowano przerost nadnerczy, który ustępował po odstawieniu leku, jednak kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje niejasne. Ikatybant nie wpływał negatywnie na płodność samców myszy i szczurów przy dawkach do 80,8 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg mc./dobę odpowiednio, a także nie wykazywał działania teratogennego u szczurów (do 25 mg/kg mc./dobę) i królików (do 10 mg/kg mc./dobę). Jednakże, jako silny antagonista bradykininy, lek może zaburzać implantację i stabilność macicy, wykazując działanie tokolityczne, co skutkowało opóźnieniem porodu, zwiększoną śmiertelnością okołoporodową i zaburzeniami u płodów przy dawkach 10 mg/kg mc./dobę u szczurów.
atrofia jąder, atrofia najądrzy, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mikroskopowe, badanie toksykologiczne, bradykinina, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie tokolityczne, gonadotropina, hormon płciowy, ikatybant, implantacja, kanał hERG, niedokrwienie serca, podwiązanie naczyń wieńcowych, poziom ekspozycji, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, test genotoksyczności, zgon okołoporodowy, zmiana hemodynamiczna, zmiana histopatologiczna