kryteria MSKCC
Kryteria Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSKCC) to system prognostyczny opracowany do oceny rokowania pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym przerzutowym. Zostały one opublikowane w 1999 roku przez zespół badaczy z Memorial Sloan Kettering Cancer Center w Nowym Jorku i są powszechnie stosowane w praktyce klinicznej oraz badaniach naukowych.
Kryteria MSKCC, znane również jako kryteria Motzera, uwzględniają pięć niekorzystnych czynników prognostycznych: stan sprawności według skali Karnofsky’ego poniżej 80%, podwyższony poziom dehydrogenazy mleczanowej (LDH), podwyższony skorygowany poziom wapnia w surowicy, niedokrwistość oraz czas od diagnozy do rozpoczęcia terapii systemowej krótszy niż rok.
Na podstawie liczby obecnych czynników ryzyka, pacjenci są klasyfikowani do jednej z trzech grup rokowniczych: korzystnego rokowania (brak czynników ryzyka), pośredniego rokowania (1-2 czynniki ryzyka) oraz niekorzystnego rokowania (3 lub więcej czynników ryzyka). Przynależność do określonej grupy istotnie koreluje z czasem przeżycia całkowitego oraz odpowiedzią na stosowane leczenie.
Kryteria MSKCC są szeroko wykorzystywane w kwalifikacji pacjentów do badań klinicznych oraz przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych w praktyce klinicznej. W ostatnich latach pojawiły się również nowsze modele prognostyczne, takie jak kryteria IMDC (International Metastatic Renal Cell Carcinoma Database Consortium), które uzupełniają klasyfikację MSKCC, szczególnie w erze terapii celowanych i immunoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Właściwości farmakodynamiczne
Pazopanib jest doustnym inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania, hamującym kluczowe receptory zaangażowane w angiogenezę i proliferację nowotworową, w tym VEGFR-1 (IC50 = 10 nM), VEGFR-2 (30 nM), VEGFR-3 (47 nM), PDGFR-α (71 nM), PDGFR-β (84 nM) oraz c-KIT (74 nM). Mechanizm działania opiera się na zależnym od dawki zahamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co skutkuje ograniczeniem neowaskularyzacji guza oraz proliferacji komórek nowotworowych i podścieliska. W modelach in vivo pazopanib wykazuje zdolność do hamowania fosforylacji VEGFR-2 indukowanej przez VEGF, angiogenezy oraz wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworowych. Farmakogenetyczna analiza 31 badań klinicznych wykazała, że nosicielstwo allelu HLA-B*57:01 wiąże się z podwyższonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT > 5x ULN, stopień 3 wg NCI CTC) u 19% pacjentów, w porównaniu do 10% u nie-nosicieli, co sugeruje konieczność monitorowania funkcji wątroby u tej grupy chorych.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, biomarker, c-KIT, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nowotwór jasnokomórkowy, OS, pazopanib, PDGFR, PFS, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek nowotworowych, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak nerkowokomórkowy, RCC, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor kinazy tyrozynowej, skala ECOG, VEGFR - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib jest doustnym inhibitorem kinazy tyrozynowej o wysokiej selektywności i silnym działaniu na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co prowadzi do zahamowania angiogenezy i proliferacji komórek nowotworowych. W modelach in vivo pazopanib skutecznie blokuje fosforylację VEGFR-2 indukowaną przez VEGF, ogranicza unaczynienie guza oraz hamuje wzrost ksenoprzeszczepów nowotworów człowieka. Farmakogenetyczna analiza wykazała istotną korelację między obecnością allelu HLA-B*57:01 a zwiększonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5 x GGN, toksyczność stopnia 3 wg NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% pacjentów bez allelu.
aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, działanie przeciwnowotworowe, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, kryteria MSKCC, leczenie systemowe, neoangiogeneza, pazopanib, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek nowotworowych, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, radioterapia, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, resekcja nerki, skala ECOG, terapia drugiej linii, terapia pierwszej linii - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris jest doustnym, wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazującym silne działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów VEGFR (typ 1, 2, 3), PDGFR (α i β) oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji tych receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach in vivo i in vitro. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 a ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x GGN, stopień 3 NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, pazopanib, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor VEGFR-2, skala ECOG, terapia cytokinami, wzrost guza