próba Yahagiego
Próba Yahagiego to test diagnostyczny wykorzystywany w kardiologii do oceny zastawki mitralnej. Został opracowany przez japońskiego kardiologa Katsuhiko Yahagiego. Badanie polega na obserwacji ruchu zastawki mitralnej podczas szybkiego opukiwania przedramienia pacjenta, co wywołuje przejściowy wzrost częstości akcji serca.
W prawidłowych warunkach podczas próby Yahagiego obserwuje się nieznaczne zmiany szmerów sercowych. Natomiast u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej (stenozą mitralną) dochodzi do wyraźnego skrócenia rozkurczowego szmeru oraz zwiększenia jego intensywności. Test jest szczególnie przydatny w diagnostyce różnicowej szmerów sercowych, zwłaszcza w przypadkach, gdy standardowe badania nie dają jednoznacznych wyników.
Próba Yahagiego, choć rzadziej stosowana we współczesnej kardiologii ze względu na dostępność bardziej zaawansowanych metod diagnostycznych (jak echokardiografia), pozostaje wartościowym narzędziem w badaniu fizykalnym pacjentów z podejrzeniem wad zastawki mitralnej. Jest metodą nieinwazyjną, szybką i nie wymagającą specjalistycznego sprzętu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Badania przedkliniczne nad mupirocyną wykazały brak istotnych działań niepożądanych przy stężeniach klinicznych oraz brak mutagenności w testach in vitro i in vivo, w tym w teście Amesa, próbie Yahagiego, badaniu mutacji genowych ssaków (MLA), teście mikrojądrowym u myszy oraz badaniu Comet u szczurów. Niewielkie wzrosty mutacji obserwowane in vitro występowały jedynie przy stężeniach silnie cytotoksycznych i nie przekładały się na efekty in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne mupirocyny. Nie przeprowadzono jednak badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego. Podawanie mupirocyny podskórnie szczurzym samcom i samicom w dawkach do 100 mg/kg mc./dobę nie wpływało negatywnie na płodność.
aktywacja metaboliczna, Bactroban, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, Escherichia coli, komórki drożdży, limfocyt, mupirocyna, mutacja genowa, mutagenność, nieplanowana synteza DNA, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, próba Yahagiego, rozwój embrionalno-płodowy, Salmonella typhimurium, stężenie cytotoksyczne, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie chromosomu, uszkodzenie genetyczne, wpływ na płodność, zrywanie nici DNA -
Leksykon leków
Badania przedkliniczne mupirocyny w kremie Bactroban (20 mg/g) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi obserwowanymi jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki stosowane u ludzi. Kompleksowe testy mutagenności, w tym standardowa próba Amesa, próba Yahagiego, test mutacji genowych ssaków (MLA) oraz badania na komórkach drożdży i ludzkich limfocytach, nie wykazały istotnego potencjału mutagennego mupirocyny. Wyniki badań in vivo, takich jak test mikrojądrowy u myszy i badanie Comet u szczurów, również były negatywne, co potwierdza brak genotoksyczności w warunkach klinicznych. Należy jednak zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego mupirocyny.
aktywacja metaboliczna, badanie genotoksyczności, działanie cytotoksyczne, działanie rakotwórcze, Escherichia coli, genotoksyczność, krem Bactroban, mupirocyna, mutacja genowa, nieplanowana synteza DNA, próba Yahagiego, rozwój embrionalno-płodowy, Salmonella typhimurium, test kometowy, test mikrojądrowy, toksyczność macierzyńska, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, zrywanie nici DNA -
Leksykon substancji czynnych
Badania przedkliniczne nad mupirocyną wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, z działaniami niepożądanymi pojawiającymi się jedynie przy stężeniach znacznie przekraczających poziomy kliniczne. Kompleksowe testy genotoksyczności, w tym test Amesa, próba Yahagiego, badania mutacji genowych ssaków (MLA), testy na ludzkich limfocytach, test UDS, mikrojądrowy in vivo u myszy oraz test Comet u szczurów, potwierdziły brak mutagenności mupirocyny. Niewielkie wzrosty mutacji in vitro obserwowane przy stężeniach cytotoksycznych nie przekładają się na ryzyko mutagenne in vivo. Brak jest również dowodów na działanie rakotwórcze, co sugeruje niskie ryzyko kancerogenności tej substancji.
aktywacja metaboliczna, ekspozycja terapeutyczna, Escherichia coli, margines bezpieczeństwa, nieplanowana synteza DNA, płodność, próba Yahagiego, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalno-płodowy, Salmonella typhimurium, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność u matek, uszkodzenie chromosomów, zrywanie nici DNA
