złóg kałowy
Złóg kałowy (kamień kałowy, koprolith) to zbita, twarda masa kału zalegająca w jelicie grubym, najczęściej w odbytnicy lub esicy. Powstaje wskutek nadmiernego zagęszczenia stolca, jego odwodnienia i długotrwałego zalegania w jelicie. Złogi kałowe mogą osiągać znaczne rozmiary i konsystencję przypominającą kamień.
Główną przyczyną powstawania złogów kałowych jest przewlekłe zaparcie, szczególnie u osób starszych, unieruchomionych, odwodnionych lub przyjmujących leki spowalniające perystaltykę jelit. Predysponują do tego również zaburzenia neurologiczne, jak choroba Parkinsona czy stwardnienie rozsiane, a także niektóre zaburzenia metaboliczne.
Objawy złogu kałowego obejmują uczucie niepełnego wypróżnienia, dyskomfort w podbrzuszu, ból przy defekacji, wyciek płynnego stolca (paradoksalna biegunka) oraz objawy niedrożności jelit w zaawansowanych przypadkach. Diagnostyka opiera się na badaniu per rectum, badaniach obrazowych (RTG jamy brzusznej, tomografia komputerowa) oraz endoskopii.
Leczenie złogów kałowych polega na ich mechanicznym usunięciu (ręczne wydobycie, irygacja, rozbijanie złogu) oraz zapobieganiu nawrotom poprzez odpowiednie nawodnienie, dietę bogatą w błonnik, aktywność fizyczną i stosowanie środków przeczyszczających. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wyrostka robaczkowego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie wyrostka robaczkowego jest stanem zapalnym wyrostka, najczęściej spowodowanym niedrożnością jego światła, co prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrz wyrostka, upośledzenia odpływu żylnego i limfatycznego, niedokrwienia, namnażania bakterii i rozwoju stanu zapalnego. Główne przyczyny niedrożności to kamienie kałowe (fekality), przerost tkanki limfatycznej (szczególnie u dzieci), infekcje bakteryjne (m.in. Escherichia coli, Bacteroides spp.), wirusowe, grzybicze i pasożytnicze, a także guzy nowotworowe i rzadziej ciała obce. Ryzyko zachorowania wynosi około 8,6% u mężczyzn i 6,7% u kobiet, z najwyższą częstością w wieku 10-30 lat. Czynniki ryzyka obejmują młody wiek, płeć męską, historię rodzinną, dietę ubogą w błonnik oraz choroby zapalne jelit, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
appendektomia, choroba Leśniowskiego-Crohna, guz rakowiak, interwencja chirurgiczna, kamień kałowy, martwica tkanki, mukowiscydoza, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedrożność jelit, ostry ból brzucha, perforacja wyrostka robaczkowego, przerost tkanki limfatycznej, ropień, ropień okołowyrostkowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, sepsa, śluzowiak, węzeł chłonny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie uchyłków esicy, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalna choroba jelit, złóg kałowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hirschsprunga – Objawy
Choroba Hirschsprunga to wrodzona aganglionoza jelita grubego, najczęściej odbytniczo-esiczego, objawiająca się brakiem komórek nerwowych w mięśniówce okrężnicy, co prowadzi do zaburzeń motoryki i niedrożności jelita. Występuje u około 1 na 5000 żywych urodzeń. Typowym objawem jest brak wydalenia smółki w ciągu pierwszych 24-48 godzin życia u 80-90% noworodków, a także wzdęcie brzucha, wymioty, zaparcia i objawy enterokolitis związanej z chorobą Hirschsprunga (HAEC), która dotyka 30-50% pacjentów i charakteryzuje się gorączką, biegunką, wymiotami i ryzykiem sepsy z 25-30% śmiertelnością. W ciężkich przypadkach może dojść do toksycznego megacolon, perforacji jelita i sepsy. Diagnostyka i leczenie chirurgiczne, polegające na usunięciu aganglionowego odcinka jelita, są kluczowe dla poprawy rokowania.
biegunka, choroba Hirschsprunga, enterokolitis, ileostomia, jelito grube, komórka nerwowa, niedożywienie, niedrożność jelita grubego, nietrzymanie kału, perforacja, przeszczep jelita, przewlekłe zaparcie, resekcja jelita, sepsa, smółka, stomia, toxic megacolon, wzdęcie brzucha, zahamowanie rozwoju, złóg kałowy