deacetylowinorelbina

Deacetylowinorelbina to półsyntetyczny alkaloid z grupy winki, będący aktywnym metabolitem winorelbiny, który powstaje w wyniku deacetylacji. Jest to substancja o działaniu przeciwnowotworowym, stosowana w leczeniu różnych typów nowotworów, zwłaszcza niedrobnokomórkowego raka płuca i raka piersi.

Mechanizm działania deacetylowinorelbiny polega na wiązaniu się z tubuliną, co hamuje polimeryzację mikrotubul i prowadzi do zatrzymania procesu mitozy komórek nowotworowych. W porównaniu do związku macierzystego, deacetylowinorelbina wykazuje podobną aktywność przeciwnowotworową, ale nieco inny profil farmakokinetyczny.

W praktyce klinicznej deacetylowinorelbina jest monitorowana podczas terapii winorelbiną, ponieważ jej stężenie we krwi może być istotnym wskaźnikiem skuteczności leczenia. Badania wskazują, że metabolit ten przyczynia się do ogólnej aktywności przeciwnowotworowej obserwowanej podczas terapii winorelbiną, a jego oznaczanie może mieć znaczenie w indywidualizacji dawkowania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vinorelbine Zentiva 80 mg

Winorelbina podana doustnie charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1,5-3 godziny oraz maksymalnym stężeniem (Cmax) około 130 ng/ml przy dawce 80 mg/m². Biodostępność leku wynosi około 40% i jest niezależna od spożycia pokarmu. Dawki doustne 60 i 80 mg/m² odpowiadają stężeniom we krwi podobnym do dawek dożylnych 25 i 30 mg/m², a wzrost stężenia jest liniowy do 100 mg/m². Objętość dystrybucji jest znaczna (średnio 21,2 l/kg), z niskim wiązaniem z białkami osocza (13,5%) i wysokim wiązaniem z płytkami krwi (78%). Winorelbina wykazuje silną akumulację w tkance płucnej (do 300-krotnie wyższe stężenia niż w surowicy) i nie przenika do OUN. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z aktywnym metabolitem 4-O-deacetylowinorelbina, a eliminacja następuje głównie z żółcią, z klirensem około 0,72 l/h/kg i okresem półtrwania około 40 godzin. Wydalanie nerkowe jest minimalne (<5%).
biodostępność leku, cytochrom P450, deacetylowinorelbina, działanie niepożądane, granulocyty wielojądrzaste, izoenzym CYP3A4, klirens, metabolizm leku, mielosupresja, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, płytki krwi, podanie doustne, powinowactwo do komórek krwi, przepływ krwi w wątrobie, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne we krwi, tkanka płucna, wiązanie z białkami osocza, winorelbina, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Navirel 10 mg/ml

Winorelbina, substancja czynna leku Navirel (10 mg/ml, koncentrat do infuzji), charakteryzuje się rozległą dystrybucją z objętością dystrybucji 25,4-40,1 l/kg oraz wysokim powinowactwem do tkanki płucnej (stosunek stężenia w tkance do osocza >300). Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (13,5%), natomiast z płytkami krwi znaczne (78%). Farmakokinetyka winorelbiny jest liniowa do dawki 45 mg/m². Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu 4-O-deacetylowinorelbiny. Eliminacja przebiega głównie przez wydzielanie do żółci, z klirensem całkowitym 0,97-1,26 l/h/kg i okresem półtrwania w końcowej fazie >40 godzin; droga nerkowa odpowiada za mniej niż 20% eliminacji, głównie w formie niezmienionej substancji.
aminotransferaza, białko osocza, bilirubina, biotransformacja, CYP3A4, deacetylowinorelbina, droga nerkowa, farmakokinetyka, klirens, krzywa eliminacji, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór płuca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametr hematologiczny, płytka krwi, powierzchnia ciała, przerzut do wątroby, stężenie w tkance płucnej, tkanka płucna, upośledzona czynność nerek, winian winorelbiny, wydzielanie żółci

deacetylowinorelbina

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Vinorelbine Zentiva 80 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Navirel 10 mg/ml