stężenie w tkance płucnej
Stężenie w tkance płucnej odnosi się do ilości określonej substancji (leku, patogenu, toksyny czy biomarkera) obecnej w jednostce objętości lub masy tkanki płucnej. Jest to istotny parametr w diagnostyce i leczeniu chorób układu oddechowego, gdyż determinuje skuteczność terapii oraz pomaga w ocenie nasilenia procesów patologicznych.
W farmakologii klinicznej szczególnie ważne jest osiągnięcie odpowiedniego stężenia antybiotyków w tkance płucnej podczas leczenia zakażeń dolnych dróg oddechowych. Stężenie terapeutyczne musi przekraczać minimalne stężenie hamujące (MIC) dla danego patogenu, co warunkuje skuteczność leczenia. Niektóre antybiotyki, jak makrolidy czy fluorochinolony, wykazują dobrą penetrację do tkanki płucnej, osiągając wysokie stężenia w stosunku do stężeń w surowicy.
Monitorowanie stężeń różnych substancji w tkance płucnej może być realizowane poprzez różne metody, w tym biopsję płuca, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe (BAL) czy techniki obrazowania molekularnego. W praktyce klinicznej ocenia się często stosunek stężenia leku w tkance płucnej do stężenia w osoczu jako wskaźnik dystrybucji tkankowej, co pomaga w optymalizacji dawkowania.
Zaburzenia stężeń różnych substancji endogennych w tkance płucnej mogą być również markerem procesów patologicznych. Na przykład, podwyższone stężenia cytokin prozapalnych obserwuje się w przebiegu chorób śródmiąższowych płuc, ostrego uszkodzenia płuc czy ARDS, co ma znaczenie zarówno diagnostyczne, jak i prognostyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Navirel 10 mg/ml
Winorelbina, substancja czynna leku Navirel (10 mg/ml, koncentrat do infuzji), charakteryzuje się rozległą dystrybucją z objętością dystrybucji 25,4-40,1 l/kg oraz wysokim powinowactwem do tkanki płucnej (stosunek stężenia w tkance do osocza >300). Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (13,5%), natomiast z płytkami krwi znaczne (78%). Farmakokinetyka winorelbiny jest liniowa do dawki 45 mg/m². Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu 4-O-deacetylowinorelbiny. Eliminacja przebiega głównie przez wydzielanie do żółci, z klirensem całkowitym 0,97-1,26 l/h/kg i okresem półtrwania w końcowej fazie >40 godzin; droga nerkowa odpowiada za mniej niż 20% eliminacji, głównie w formie niezmienionej substancji.
aminotransferaza, białko osocza, bilirubina, biotransformacja, CYP3A4, deacetylowinorelbina, droga nerkowa, farmakokinetyka, klirens, krzywa eliminacji, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór płuca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametr hematologiczny, płytka krwi, powierzchnia ciała, przerzut do wątroby, stężenie w tkance płucnej, tkanka płucna, upośledzona czynność nerek, winian winorelbiny, wydzielanie żółci