kłykcina kończysta
Kłykcina kończysta (łac. condylomata acuminata) to zmiana brodawkowata wywołana przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), najczęściej typy 6 i 11. Zmiany lokalizują się głównie w okolicy narządów płciowych, odbytu oraz błon śluzowych jamy ustnej. Klinicznie manifestują się jako miękkie, różowe lub cieliste brodawki, często o kształcie przypominającym kalafior.
Zakażenie HPV odpowiedzialne za kłykciny kończyste przenosi się głównie drogą kontaktów seksualnych. Okres inkubacji wirusa wynosi od 3 tygodni do 8 miesięcy. Ważnym czynnikiem ryzyka jest obniżona odporność, co obserwuje się u pacjentów z HIV, po transplantacjach lub w trakcie terapii immunosupresyjnej.
Diagnostyka kłykcin kończystych opiera się głównie na badaniu klinicznym, ale może być uzupełniona o badanie histopatologiczne, testy molekularne w kierunku HPV oraz kwas octowy do uwidocznienia zmian subklinicznych. Leczenie obejmuje metody destrukcyjne (krioterapia, elektrokoagulacja, laseroterapia), chemiczne (podofilotoksyna, imikwimod) oraz chirurgiczne usunięcie zmian. Ważna jest również profilaktyka poprzez szczepienia przeciwko HPV.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki zwykłe – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki zwykłe (verrucae vulgaris) to łagodne zmiany skórne wywołane przez HPV, najczęściej lokalizujące się na rękach, palcach i kolanach. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym charakterystyczne cechy takie jak szorstka, hiperkeratotyczna powierzchnia, zaburzenie linii dermatoglifów oraz obecność drobnych czarnych kropek będących skrzepniętymi naczyniami włosowatymi. Podstawowe techniki diagnostyczne to zeskrobywanie powierzchni brodawki, które ujawnia czarne kropki i powoduje krwawienie, oraz dermoskopia, umożliwiająca wizualizację naczyń i wypustek brodawki. Biopsja skóry, zwykle metodą shave biopsy po miejscowym znieczuleniu, jest wskazana w przypadkach niepewnej diagnozy, nietypowego wyglądu zmian, podejrzenia transformacji nowotworowej lub oporności na leczenie. Histopatologicznie brodawki wykazują palczaste rozrosty naskórka, akantozę, hiperkeratozę, obecność komórek koilocytowych oraz rozszerzone naczynia włosowate.
akantoza, badanie dermoskopowe, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, biopsja skóry, brodawka anogenitalna, brodawka łojotokowa, brodawka zwykła, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, hiperkeratoza, hybrydyzacja Southern blot, kłykcina kończysta, kolposkopia, liszaj płaski, odcisk, rak brodawkujący, rak kolczystokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, test acetowhite, typ wysokoonkogenny HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, włókniak miękki, zakażenie HPV - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Objawy
Brodawki płciowe (kłykciny kończyste) są manifestacją zakażenia wirusem HPV, głównie typami 6 i 11, które odpowiadają za około 90% przypadków. Zmiany te mogą mieć różnorodny obraz kliniczny – od małych (1-3 mm), płaskich lub wypukłych, miękkich lub twardych narośli, występujących na skórze i błonach śluzowych narządów płciowych, odbytu oraz rzadziej w jamie ustnej i gardle. Objawy towarzyszące obejmują świąd, pieczenie, dyskomfort, krwawienia oraz zaburzenia mikcji, zwłaszcza przy lokalizacji w cewce moczowej. Okres inkubacji jest zmienny, od kilku tygodni do lat, a przebieg może być samoograniczający się (około 30% ustępuje w ciągu 4 miesięcy) lub przewlekły z nawrotami (25% przypadków w ciągu 3-6 miesięcy po leczeniu). U pacjentów z immunosupresją obserwuje się cięższy przebieg, większą oporność na terapię oraz ryzyko transformacji nowotworowej.
brodawczakowatość dróg oddechowych, brodawczakowatość krtani, brodawka płciowa, cewka moczowa, dysplazja, elektrokoagulacja, HPV 6 i 11, imikwimod, immunosupresja, kanał odbytu, kiła wtórna, kłykcina kończysta, krioterapia, leczenie immunosupresyjne, leczenie laserowe, mięczak zakaźny, okres inkubacji, podofilotoksyna, rak odbytu, rak płaskonabłonkowy, rak szyjki macicy, szyjka macicy, transformacja złośliwa, typ onkogenny, warga sromowa, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie HPV, żołądź prącia - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki płciowe (condyloma acuminatum) są wywołane przez HPV, głównie typy 6 i 11, i diagnozowane przede wszystkim na podstawie badania klinicznego obejmującego ocenę narządów płciowych i odbytu. U kobiet badanie rozszerza się o ocenę pochwy i szyjki macicy, często z wykorzystaniem kolposkopii i cytologii. Dodatkowe metody diagnostyczne to próba z kwasem octowym (3-5%), anoskopia, uretroskopia oraz dermatoskopia. Biopsja jest wskazana przy atypowym wyglądzie zmian, braku odpowiedzi na leczenie, u pacjentów z immunosupresją lub wysokim ryzykiem nowotworu. Histopatologicznie obserwuje się hiperkeratozę, parakeratozę i zmiany jądrowe charakterystyczne dla HPV. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. mięczak zakaźny, kłykciny płaskie, dermatozy i zmiany nowotworowe, co jest kluczowe dla właściwego leczenia.
anoskopia, badanie cytologiczne, badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie kliniczne, biopsja, brodawka płciowa, chlamydioza, condyloma acuminatum, dermatoskopia, gruczoł łojowy, hiperkeratoza, HPV, kiła, kłykcina kończysta, kłykcina płaska, kolposkopia, łuszczyca, mięczak zakaźny, nowotwór złośliwy, opryszczka narządów płciowych, Pap test, parakeratoza, perłowa grudka prącia, rak szyjki macicy, rogowacenie łojotokowe, rzeżączka, szyjka macicy, test DNA HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiana przedrakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Patofizjologia i mechanizm
Brodawki płciowe (condylomata acuminata) są manifestacją zakażenia wirusem HPV, głównie typami 6 i 11, które odpowiadają za około 90% przypadków. Patogeneza rozpoczyna się od infekcji komórek macierzystych warstwy podstawnej nabłonka przez wirusa, który wnika przez mikrourazy skóry lub błon śluzowych. Po okresie inkubacji trwającym od kilku tygodni do roku, wirus przechodzi w fazę latencji, a następnie indukuje ekspresję genów E1, E2, E5, E6 i E7, co prowadzi do proliferacji zakażonych keratynocytów i powstawania charakterystycznej koilocytozy. Geny E6 i E7 wysokoonkogennych typów HPV (np. 16 i 18) inaktywują białka supresorowe p53 i Rb, co sprzyja niekontrolowanej proliferacji i ryzyku transformacji nowotworowej. Układ odpornościowy odgrywa kluczową rolę w eliminacji wirusa, jednak u pacjentów z immunosupresją zakażenie może być przewlekłe, a brodawki bardziej liczne i oporne na leczenie. W warunkach hipoksji białka E7 indukują ekspresję HIF-1, co wspiera angiogenezę i utrzymanie zmian HPV.
białko retinoblastoma, brodawka płciowa, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik transkrypcyjny E2F, degradacja proteasomalna, fomit, imikwimod, ingenol mebutate, interferon, kłykcina kończysta, krioterapia, nawracająca brodawczakowatość dróg oddechowych, podofilotoksyna, retinoid, tlenek azotu, transformacja nowotworowa, typ niskoonkogenny HPV, typ wysokoonkogenny HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie subkliniczne, zakażenie wertykalne - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Brodawki płciowe (condylomata acuminata) są wywoływane głównie przez HPV typ 6 i 11, odpowiadające za ponad 90% przypadków, i manifestują się jako miękkie, mięsiste zmiany o różnej wielkości i kolorze, lokalizujące się głównie na narządach płciowych, odbycie i cewce moczowej. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w razie wątpliwości na biopsji i testach DNA HPV. Leczenie jest indywidualizowane i obejmuje metody miejscowe (imiquimod 5%, podofilotoksyna 0,5%, synekatechiny 15%) oraz procedury wykonywane przez personel medyczny, takie jak krioterapia, kwas trójchlorooctowy (TCA 80-90%), elektrokoagulacja, wycięcie chirurgiczne i terapia laserowa. Skuteczność terapii waha się od 30% do 100%, zależnie od metody, a leczenie u kobiet ciężarnych ogranicza się do bezpiecznych procedur fizycznych. Należy pamiętać, że leczenie usuwa zmiany, ale nie eliminuje wirusa HPV, co wiąże się z ryzykiem nawrotów, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością.
badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, biopsja, brodawka płciowa, choroba Bowena, ciekły azot, działanie teratogenne, elektrokoagulacja, HPV, imikwimod, immunosupresja, infekcja przenoszona drogą płciową, kłykcina kończysta, kłykcina płaska, krioterapia, kwas trójchlorooctowy, mięczak zakaźny, modulator odpowiedzi immunologicznej, perłowa grudka prącia, podofilotoksyna, rak kolczystokomórkowy in situ, rak szyjki macicy, szczepionka Gardasil 9, szyjka macicy, terapia laserowa, test DNA HPV, typ wysokoonkogenny HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, wycięcie chirurgiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Hemoroidy – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka hemoroidów opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie medycznym oraz badaniu fizykalnym, które obejmuje inspekcję okolicy odbytu oraz badanie per rectum. Wywiad powinien uwzględniać charakter, nasilenie i czas trwania objawów, częstotliwość wypróżnień, obecność krwawienia, bólu, świądu oraz ewentualne objawy towarzyszące, takie jak zaparcia czy nietrzymanie stolca. Badanie fizykalne pozwala na ocenę obecności hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych, szczelin odbytu, przetok czy zakrzepicy. W przypadku wątpliwości diagnostycznych lub podejrzenia innych schorzeń, wskazane jest wykonanie badań dodatkowych, takich jak anoskopia, proktoskopia, sigmoidoskopia czy kolonoskopia, zwłaszcza u pacjentów powyżej 40. roku życia z krwawieniem z odbytu.
anoskopia, badanie fizykalne, badanie per rectum, choroba Leśniowskiego-Crohna, hemoroid wewnętrzny, hemoroid zewnętrzny, kłykcina kończysta, kolonoskopia, krew utajona, krwawienie z odbytu, linia grzebieniasta, linia zębata, morfologia krwi, nietrzymanie stolca, polip odbytnicy, proktoskopia, przetoka, przetoka odbytu, rak odbytnicy, rak odbytu, ropień okołoodbytniczy, sigmoidoskopia, świąd odbytu, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie odbytnicy, wywiad medyczny, żylak odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Epidemiologia
Brodawki narządów płciowych (kłykciny kończyste) są jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową, wywoływaną przez HPV, głównie typy 6 i 11, które odpowiadają za około 90% przypadków. Roczna zapadalność wynosi około 1% populacji, z częstością występowania 10-20% wśród osób aktywnych seksualnie, a kliniczne objawy pojawiają się u około 1%. Najwyższa zapadalność obserwowana jest u osób w wieku 17-33 lat, ze szczytem w grupie 20-24 lat (kobiety 6,3/1000 osobolat, mężczyźni 2,9/1000 osobolat). Czynniki ryzyka obejmują liczbę partnerów seksualnych, zakażenie HIV (OR 7,14; 95% CI 2,41-28,7), palenie tytoniu oraz współistniejące zakażenia HPV. Epidemiologia wskazuje na wzrost częstości występowania w ostatnich dekadach, jednak wprowadzenie szczepień przeciw HPV (Gardasil, Gardasil 9) znacząco zmniejszyło zapadalność, np. w Australii o 90% u osób w wieku 15-20 lat w ciągu 10 lat od wdrożenia programu szczepień. Szczepienia zalecane są do 26 roku życia, z możliwością rozszerzenia do 45 lat, co stanowi kluczową strategię profilaktyczną.
brodawka anogenitalna, brodawka narządów płciowych, choroba przenoszona drogą płciową, chorobowość, Gardasil, Gardasil 9, HPV, HPV typu 16, immunizacja, kłykcina kończysta, nawracająca brodawczakowatość dróg oddechowych, nowotwór głowy i szyi, obciążenie psychospołeczne, prezerwatywa, rak odbytu, rak szyjki macicy, szczepienie przeciwko HPV, szczepionka 9-walentna, szczepionka czterowalentna, typ HPV, upośledzona odporność, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie chlamydiowe, zakażenie HPV, zapadalność - Leksykon chorób i schorzeń
Rak prącia – Diagnostyka i diagnoza
Rak prącia, choć rzadki (0,9-2,1/100 000 mężczyzn w Europie), stanowi istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na lokalizację i opóźnienia w zgłaszaniu się pacjentów. Około 95% przypadków to rak płaskonabłonkowy, diagnozowany na podstawie biopsji, która pozwala na ocenę typu histologicznego, gradingu, głębokości nacieku i inwazji naczyniowej. Diagnostyka obrazowa obejmuje USG, CT, MRI oraz PET-CT, które służą do oceny miejscowego zaawansowania i wykrywania przerzutów. MRI wykazuje czułość 80% (95% CI: 70-87%) i swoistość 96% (95% CI: 85-99%) w ocenie inwazji ciał jamistych, natomiast PET-CT charakteryzuje się czułością 91% i swoistością 100% w wykrywaniu przerzutów do węzłów chłonnych miednicy u pacjentów z potwierdzonymi przerzutami pachwinowymi. Kluczowa jest ocena węzłów chłonnych pachwinowych, gdyż ich zajęcie stanowi najważniejszy czynnik prognostyczny.
badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja wartowniczego węzła chłonnego, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, brodawka płciowa, ciało jamiste, czerniak, inwazja naczyniowa, kłykcina kończysta, mięsak, mikroprzerzut, nowotwór złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut, rak gruczołowo-płaskonabłonkowy, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rak prącia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień zróżnicowania komórek nowotworowych, stulejka, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny pachwinowy, zapalenie napletka, zapalenie żołędzi - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki zwykłe – Etiologia i przyczyny
Brodawki zwykłe (verruca vulgaris) są łagodnymi zmianami skórnymi wywołanymi przez zakażenie wirusem HPV, głównie typów 2 i 4, rzadziej 1, 3, 27, 29, 57 oraz 26. Wirus ten, będący dwuniciowym DNA, infekuje keratynocyty naskórka, prowadząc do nadprodukcji keratyny i powstania charakterystycznych, twardych, chropowatych guzków, często z czarnymi punktami będącymi zakrzepłymi naczyniami. Okres inkubacji wynosi od 2 do 6 miesięcy, a zakażenie następuje przez kontakt bezpośredni lub pośredni (np. dotykanie skażonych przedmiotów, uszkodzona lub wilgotna skóra). Brodawki zwykłe dotyczą około 10% populacji, najczęściej dzieci i młodzieży w wieku 12-16 lat, a ryzyko wzrasta przy uszkodzeniach skóry, wilgotnym środowisku oraz obniżonej odporności (np. HIV/AIDS, immunosupresja). Typy HPV wywołujące brodawki zwykłe nie są onkogenne i nie zwiększają ryzyka nowotworów.
autoinokulacja, brodawka anogenitalna, brodawka płaska, brodawka podeszwowa, brodawka zwykła, HPV, hyperhidrosis, kapsyd ikozaedryczny, kłykcina kończysta, łagodna zmiana skórna, lek immunosupresyjny, obniżona odporność, okres inkubacji, predyspozycja genetyczna, rak szyjki macicy, szczepionka przeciwko HPV, typ HPV, układ odpornościowy, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie HPV - Leksykon substancji czynnych
Galusan epigallokatechiny – Wskazania do stosowania
Galusan epigallokatechiny (EGCG) jest głównym składnikiem aktywnym maści Veregen, zawierającej 100 mg wyciągu z liści zielonej herbaty na 1 g maści, w tym 55-72 mg EGCG. Preparat jest zarejestrowany do miejscowego leczenia brodawek płciowych (condylomata acuminata) wywołanych przez HPV, głównie typy 6 i 11, na skórze zewnętrznych narządów płciowych oraz okolicy odbytu u dorosłych pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem immunologicznym. Maść ma postać gładką, brązową, co ułatwia aplikację bezpośrednio na zmiany. Wysoka koncentracja wyciągu (współczynnik ekstrakcji 24-56:1) świadczy o silnym stężeniu substancji czynnej, a preparat zawiera także substancje pomocnicze: 50 mg monopalmitynostearynianu glikolu propylenowego oraz 350 mg mirystynianu izopropylu na 1 g maści.
brodawka płciowa, Camellia sinensis, galusan epigallokatechiny, kłykcina kończysta, kriochirurgia, laseroterapia, metoda ablacyjna, mirystynian izopropylu, monopalmitynostearynian glikolu propylenowego, układ immunologiczny, wirus brodawczaka ludzkiego, współczynnik ekstrakcji, wyciąg z liści zielonej herbaty, zaburzenie odporności