efekt przeciwpadaczkowy
Efekt przeciwpadaczkowy odnosi się do działania substancji lub procedur terapeutycznych, które zmniejszają częstotliwość, nasilenie lub całkowicie znoszą napady padaczkowe. Mechanizm tego efektu polega najczęściej na modyfikacji przewodnictwa nerwowego poprzez oddziaływanie na kanały jonowe, receptory lub neuroprzekaźniki w ośrodkowym układzie nerwowym.
Leki przeciwpadaczkowe (inaczej leki przeciwdrgawkowe lub antykonwulsyjne) wywołują efekt przeciwpadaczkowy poprzez różne mechanizmy działania, takie jak: blokowanie kanałów sodowych zależnych od napięcia, wzmacnianie działania kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), blokowanie kanałów wapniowych czy modulowanie receptorów glutaminianowych. Dzięki tej różnorodności mechanizmów możliwe jest dobranie odpowiedniego leku lub kombinacji leków do określonego typu padaczki.
Efekt przeciwpadaczkowy może być również uzyskany poprzez niefarmakologiczne metody leczenia, takie jak dieta ketogenna, stymulacja nerwu błędnego, głęboka stymulacja mózgu lub interwencje chirurgiczne. Siła działania przeciwpadaczkowego jest jednym z kluczowych parametrów ocenianych podczas badań klinicznych nowych potencjalnych leków przeciwpadaczkowych i stanowi podstawowe kryterium ich skuteczności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pragiola 150 mg
Pregabalina, będąca pochodną kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) i działająca poprzez selektywne wiązanie z podjednostką α2-δ kanałów wapniowych w OUN, wykazuje skuteczność w leczeniu bólu neuropatycznego (w tym neuropatii cukrzycowej, neuralgii po półpaścu oraz bólu po urazie rdzenia kręgowego) oraz jako terapia wspomagająca w padaczce. W badaniach klinicznych stosowano dawkowanie dwa razy na dobę (BID) lub trzy razy na dobę (TID), oba schematy cechowały się podobnym profilem bezpieczeństwa i skuteczności. W leczeniu bólu neuropatycznego 35% pacjentów doświadczyło ≥50% redukcji nasilenia bólu (vs. 18% placebo), a efekt przeciwbólowy pojawiał się już w pierwszym tygodniu terapii i utrzymywał się przez cały okres badania (do 13 tygodni). W terapii padaczki u dorosłych i dzieci wykazano szybkie działanie przeciwpadaczkowe, z istotną skutecznością w dawkach 10 mg/kg mc./dobę u dzieci (maks. 600 mg/dobę), natomiast brak przewagi nad placebo stwierdzono w leczeniu pierwotnie uogólnionych napadów toniczno-klonicznych (PGTC). Pregabalina nie wykazała równoważności względem lamotryginy w monoterapii padaczki w badaniu 56-tygodniowym.
badanie dna oka, badanie okulistyczne, badanie ostrości widzenia, badanie pola widzenia, białko α2-δ, ból neuropatyczny, ból neuropatyczny pourazowy, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, efekt przeciwpadaczkowy, kanał wapniowy, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwbólowy, nadpobudliwość neuronalna, napad częściowy, napad padaczkowy częściowy, neuralgia, neuralgia popółpaścowa, neuropatia cukrzycowa, niewyraźne widzenie, obwodowy ból neuropatyczny, ośrodkowy ból neuropatyczny, ośrodkowy układ nerwowy, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, pregabalina, profil bezpieczeństwa, rozszerzenie źrenicy, skala lęku Hamiltona, terapia skojarzona padaczki, zaburzenie lękowe uogólnione, zakażenie górnych dróg oddechowych