Leki zawierające w składzie
digoksyna

Digoksyna to glikozyd nasercowy, który jest pozyskiwany z rośliny naparstnicy purpurowej (Digitalis purpurea). Jest stosowana w leczeniu niewydolności serca oraz niektórych zaburzeń rytmu serca, szczególnie migotania przedsionków. Mechanizm działania digoksyny polega na hamowaniu aktywności pompy sodowo-potasowej w komórkach mięśnia sercowego, co prowadzi do zwiększenia stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego. Skutkuje to zwiększeniem siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowolnieniem przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym (działanie dromotropowe ujemne).

W Polsce digoksyna jest dostępna pod nazwami handlowymi Digoxin WZF oraz Digoxin-Polfa. Leki te występują w formie tabletek oraz roztworu do wstrzykiwań. Digoksyna jest stosowana przede wszystkim w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, gdy objawy utrzymują się pomimo stosowania inhibitorów ACE, beta-blokerów i diuretyków, a także w kontroli częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków.

Główne zalety stosowania digoksyny obejmują zwiększenie siły skurczu mięśnia sercowego bez zwiększenia jego zapotrzebowania na tlen, co jest korzystne u pacjentów z niewydolnością serca. Dodatkowo, lek skutecznie kontroluje częstość rytmu komór w migotaniu przedsionków. Digoksyna jest również stosunkowo tania, co ma znaczenie w długotrwałej terapii. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca digoksyna może zmniejszać liczbę hospitalizacji i poprawiać jakość życia.

Stosowanie digoksyny wiąże się jednak z istotnymi zagrożeniami. Lek ma wąski indeks terapeutyczny, co oznacza, że różnica między dawką terapeutyczną a toksyczną jest niewielka. Zatrucie digoksyną może prowadzić do różnych zaburzeń rytmu serca, w tym do bloku przedsionkowo-komorowego, komorowych zaburzeń rytmu, a nawet zatrzymania krążenia. Inne objawy toksyczności obejmują nudności, wymioty, zaburzenia widzenia (widzenie w kolorze żółto-zielonym), splątanie i halucynacje. Ryzyko toksyczności wzrasta u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zaburzeniami elektrolitowymi (szczególnie hipokaliemią, hipomagnezemią i hiperkalcemią) oraz u osób starszych. Ze względu na te zagrożenia, poziom digoksyny we krwi powinien być regularnie monitorowany, zwłaszcza po zmianie dawki lub włączeniu leków mogących wchodzić w interakcje.