Digoxin Teva
Tabletki, 100 mcg
Produkt leczniczy zawiera digoksynę w dawkach 100 μg lub 250 μg oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w postaci białych tabletek o różnych kształtach i właściwościach powierzchni. Stosuje się go w leczeniu migotania przedsionków z szybką czynnością komór oraz zaawansowanej niewydolności serca w II-IV klasie wg NYHA. Preparat pomaga w regulacji pracy serca i poprawie jego funkcji u pacjentów z powyższymi schorzeniami.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Terapia digoksyną wymaga precyzyjnej indywidualizacji dawkowania, uwzględniającej wskazania kliniczne, wiek, masę ciała, funkcję nerek oraz poziom elektrolitów w surowicy. Monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy jest kluczowe dla optymalizacji leczenia i zapobiegania toksyczności. Stężenia poniżej 0,8 ng/ml rzadko wywołują objawy zatrucia, natomiast u około 66% pacjentów z objawami toksyczności stężenie przekracza 2 ng/ml, a wartości powyżej 3 ng/ml niemal zawsze wiążą się z zatruciem. Terapia rozpoczyna się dawką nasycającą, która w metodzie szybkiego nasycania wynosi 500-750 μg początkowo, następnie 125-375 μg co 6-8 godzin, sumarycznie 750-1500 μg w pierwszej dobie, dostosowaną do masy ciała (10-15 μg/kg mc./dobę). Alternatywnie stosuje się powolne nasycanie (250-750 μg/dobę), które u pacjentów z prawidłową funkcją nerek pozwala osiągnąć stężenie stacjonarne w ciągu 6-7 dni.
Dawkowanie podtrzymujące standardowo wynosi 250 μg raz lub dwa razy na dobę, z modyfikacjami zależnymi od wieku: 375 μg/dobę u pacjentów <60 lat z prawidłową funkcją nerek oraz 250 μg/dobę u osób w wieku 60-80 lat. U dzieci dawka nasycająca wynosi 20-35 μg/kg mc., a podtrzymująca 5-9 μg/kg mc., podawane w 3-4 dawkach dziennie; dla dzieci 2-12 lat odpowiednio 10-15 μg/kg mc. i 3-5 μg/kg mc. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie dostosowuje się do klirensu kreatyniny: dla 50-59 ml/min dawka podtrzymująca wynosi 188-375 μg/dobę, dla 20-49 ml/min 125-250 μg/dobę, a przy klirensie <20 ml/min 125 μg co 48 godzin. Digoksynę podaje się doustnie, preferencyjnie przed posiłkiem, z możliwością podania podczas jedzenia w przypadku dolegliwości żołądkowych, unikając jednocześnie pokarmów bogatych w błonnik, które mogą ograniczać wchłanianie leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Digoxin Teva 100 mcg
czynność nerek, dawka dobowa, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, dolegliwość żołądkowa, indywidualizacja dawkowania, klirens kreatyniny, monitorowanie stężenia digoksyny, niewydolność nerek, podanie doustne, stężenie digoksyny we krwi, stężenie stacjonarne leku, toksyczność digoksyny, wchłanianie leku, zatrucie digoksyną -
Profil bezpieczeństwa leku
Digoksyna wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów, w tym kobiet karmiących piersią, seniorów oraz osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U kobiet karmiących przenika do mleka matki w małych stężeniach, dlatego mimo braku danych o szkodliwym wpływie na dziecko, zaleca się ostrożność. U seniorów wskazane jest zmniejszenie dawki początkowej i podtrzymującej ze względu na obniżony klirens nerkowy i zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Pacjenci z niewydolnością nerek wymagają dostosowania dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny oraz monitorowania stężenia digoksyny i elektrolitów, aby uniknąć toksyczności. W przypadku zaburzeń czynności wątroby zaleca się monitorowanie funkcji wątroby, choć brak jest szczegółowych wytycznych dotyczących modyfikacji dawkowania.
Podczas prowadzenia pojazdów pacjenci stosujący digoksynę powinni zachować ostrożność jedynie w przypadku wystąpienia objawów niepożądanych takich jak zawroty głowy czy zaburzenia widzenia, które mogą wpływać na sprawność psychofizyczną. Dokumentacja nie zawiera informacji dotyczących interakcji digoksyny z alkoholem, co wskazuje na brak danych w tym zakresie. Ogólnie, stosowanie digoksyny wymaga indywidualnego podejścia i ścisłego monitorowania u pacjentów z grup ryzyka, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych i zapewnić bezpieczeństwo terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Digoxin Teva 100 mcg
-
Przeciwwskazania
Digoxin Teva, zawierający digoksynę w dawkach 100 μg i 250 μg, jest glikozydem nasercowym o wąskim indeksie terapeutycznym, co wymaga szczególnej ostrożności w doborze pacjentów i monitorowaniu terapii. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na digoksynę, glikozydy nasercowe lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (52,30 mg w tabletce 100 μg i 65,25 mg w tabletce 250 μg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy. Przeciwwskazania obejmują arytmie związane z zatruciem glikozydami, częstoskurcz komorowy, migotanie komór, zespół chorej zatoki, zespół Wolffa–Parkinsona–White’a oraz blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń rytmu i całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego.
Digoxin Teva jest również przeciwwskazany u pacjentów z kardiomiopatią przerostową i idiopatycznym przerostowym zwężeniem podzastawkowym aorty, gdzie może pogarszać hemodynamikę poprzez zwiększenie kurczliwości mięśnia sercowego i nasilenie obturacji drogi odpływu lewej komory. Nie należy stosować leku w ostrych stanach kardiologicznych, takich jak wczesna faza zawału serca oraz ostra faza zapalenia mięśnia sercowego, ze względu na zwiększone ryzyko arytmii i toksyczności digoksyny. Tabletki 250 μg posiadają linię podziału umożliwiającą dostosowanie dawki, natomiast tabletki 100 μg są jednolite, co należy uwzględnić przy ordynacji, zwłaszcza u pacjentów z trudnościami w połykaniu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Digoxin Teva 100 mcg
arytmia, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dysfagia, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, kardiomiopatia przerostowa, migotanie komór, nadwrażliwość, nagła śmierć sercowa, nietolerancja galaktozy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał serca, zespół chorej zatoki, zespół preekscytacji, zespół WPW, zwężenie podzastawkowe aorty -
Przedawkowanie
Przedawkowanie digoksyny stanowi poważne zagrożenie kliniczne, które może manifestować się zarówno w formie ostrej, częściej obserwowanej u dzieci, jak i przewlekłej, typowej dla dorosłych. Toksyczność leku nie zawsze koreluje ze stężeniem powyżej 3 ng/ml, co wymaga szczególnej uwagi klinicystów. Czynniki zwiększające ryzyko zatrucia to zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), zasadowica, niedotlenienie, niewydolność wieńcowa, zapalenie mięśnia sercowego, a także wiek podeszły, niedoczynność tarczycy i niewydolność nerek. Obraz kliniczny jest wieloukładowy i obejmuje objawy ze strony przewodu pokarmowego (anoreksja, nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (zawroty głowy, pobudzenie, splątanie, omamy wzrokowe) oraz narządu wzroku (chromatopsja, diplopia). Najistotniejsze są objawy kardiologiczne, takie jak niedociśnienie tętnicze, arytmie komorowe, bradykardia i nadkomorowe tachyarytmie. W ostrym zatruciu typowa jest hiperkaliemia, natomiast w przewlekłym hipokaliemia.
Postępowanie w ostrym zatruciu digoksyną wymaga natychmiastowej interwencji, obejmującej płukanie żołądka z węglem aktywowanym oraz podanie kolestyraminy w celu ograniczenia wchłaniania leku. Leczenie objawowe obejmuje stosowanie atropiny lub bromku ipratropium w bradykardii, lidokainy lub fenytoiny w arytmiach komorowych oraz β-blokerów w tachyarytmiach nadkomorowych. Korekta zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza uzupełnienie potasu w przypadku hipokaliemii, jest kluczowa dla zmniejszenia toksyczności digoksyny. W ciężkich przypadkach może być konieczna czasowa kardiostymulacja elektryczna. Warto podkreślić, że w zatruciu digoksyną należy monitorować stężenia potasu, które w ostrym zatruciu mogą przekraczać normę, a w przewlekłym są obniżone, co ma istotne znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Digoxin Teva 100 mcg
anoreksja, arytmia komorowa, atropina, beta-adrenolityki, bradykardia, bromek ipratropium, chromatopsja, dezorientacja, digoksyna, diplopia, fenytoina, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiostymulacja elektryczna, kolestyramina, lidokaina, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie, niewydolność nerek, niewydolność wieńcowa, omamy wzrokowe, płukanie żołądka, preparaty potasu, serce płucne, splątanie, tachyarytmia nadkomorowa, węgiel aktywowany, zapalenie mięśnia sercowego, zasadowica, zatrucie digoksyną -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Digoksyna, substancja czynna produktu leczniczego Digoxin Teva, posiada ograniczone dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania. W dokumentacji charakterystyki produktu brak jest informacji o potencjalnym działaniu mutagennym i rakotwórczym, co wynika z braku przeprowadzenia standardowych badań genotoksyczności i karcynogenności. Ponadto, nie udokumentowano toksyczności ostrej, przewlekłej, wpływu na rozród i rozwój płodu, badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa ani tolerancji miejscowej. Brak tych danych jest konsekwencją długotrwałego stosowania digoksyny w praktyce klinicznej, zanim wprowadzono współczesne rygorystyczne wymogi badań przedklinicznych dla nowych substancji czynnych.
Mimo ograniczeń w danych przedklinicznych, bezpieczeństwo digoksyny opiera się na szerokim doświadczeniu klinicznym oraz nadzorze farmakowigilancyjnym, które dostarczają informacji o jej profilu bezpieczeństwa. Brak danych przedklinicznych nie implikuje automatycznie ryzyka mutagennego lub rakotwórczego, lecz wskazuje na niekompletność dokumentacji i konieczność interpretacji wyników w kontekście klinicznym. W praktyce klinicznej ocena bezpieczeństwa digoksyny powinna uwzględniać zarówno dostępne dane kliniczne, jak i ograniczenia w zakresie badań przedklinicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Digoxin Teva 100 mcg
badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, digoksyna, Digoxin Teva, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, pharmacovigilance, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wpływ na rozród -
Skład i postać leku
Digoxin Teva to preparat zawierający digoksynę w dawkach 100 μg oraz 250 μg na tabletkę, stosowany doustnie w terapii kardiologicznej. Tabletki o dawce 100 μg są białe, okrągłe, bez linii podziału, natomiast 250 μg mają kształt wypukły, gładką powierzchnię i linię podziału umożliwiającą dostosowanie dawki. Substancje pomocnicze obejmują laktozę jednowodną (52,30 mg w dawce 100 μg i 65,25 mg w dawce 250 μg), celulozę sproszkowaną, krzemionkę koloidalną bezwodną, talk oraz magnezu stearynian. Produkt jest pakowany w blistry PVC/Aluminium po 30 tabletek i przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji.
Lek Digoxin Teva charakteryzuje się długim biologicznym okresem półtrwania, co uzasadnia zwykle jednokrotne dobowe podawanie. Zaleca się przyjmowanie tabletek o stałej porze, niezależnie od posiłków, aby utrzymać stabilne stężenie terapeutyczne digoksyny. Ze względu na wąski indeks terapeutyczny konieczne jest ścisłe przestrzeganie zaleceń dawkowania, a linia podziału w tabletkach 250 μg umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. Produkt nie wymaga specjalnych procedur utylizacji, co ułatwia postępowanie z niewykorzystanymi lekami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Digoxin Teva 100 mcg
bezpieczeństwo terapii, biologiczny okres półtrwania, celuloza sproszkowana, dawkowanie leku, digoksyna, Digoxin Teva, indeks terapeutyczny, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, linia podziału tabletki, nietolerancja laktozy, podanie doustne, stearynian magnezu, stężenie terapeutyczne, tabletka doustna -
Specjalne ostrzeżenia
Digoksyna, ze względu na wąski indeks terapeutyczny, wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z zespołem chorej zatoki, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia) oraz u osób w podeszłym wieku i z obniżonym klirensem nerkowym. Toksyczność digoksyny może manifestować się arytmiami, które mogą przypominać pierwotne zaburzenia rytmu, co komplikuje diagnostykę i terapię. Zaleca się regularne oznaczanie stężenia digoksyny w surowicy, jednak interpretacja wyników powinna uwzględniać możliwe interakcje z innymi glikozydami nasercowymi oraz obserwacje kliniczne, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów w ciągu ostatnich 2 tygodni. Dawkowanie wymaga indywidualizacji u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy: niedoczynność wymaga redukcji dawki, natomiast nadczynność może wymagać jej zwiększenia, z późniejszą korektą po kontroli stanu tarczycy.
Wskazane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów po zawale mięśnia sercowego, z amyloidozą serca, zapaleniem mięśnia sercowego, chorobą beri-beri oraz zaciskającym zapaleniem osierdzia, gdzie stosowanie digoksyny jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego nadzoru. Przed planowaną kardiowersją elektryczną zaleca się przerwanie podawania digoksyny na 24 godziny, a w sytuacjach nagłych stosowanie niższej energii impulsu. Monitorowanie terapii powinno obejmować kontrolę elektrolitów (potas, wapń, magnez), EKG oraz funkcji wątroby i nerek. U pacjentów dializowanych należy uwzględnić ryzyko hipokaliemii i hipomagnezemii, które zwiększają ryzyko arytmii. Produkt zawiera laktozę jednowodną, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi związanymi z nietolerancją galaktozy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Digoxin Teva
amyloidoza serca, arytmia, azotemia, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, choroba beri-beri, dysfagia, dziedziczna nietolerancja galaktozy, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, kardiowersja, kardiowersja elektryczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy digoksyny, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, niedobór tiaminy, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, stężenie digoksyny w surowicy, stężenie elektrolitów, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół chorej zatoki, zespół złego wchłaniania -
Właściwości farmakodynamiczne
Digoksyna, glikozyd naparstnicy o kodzie ATC C01AA05, działa głównie poprzez hamowanie Na+, K+–ATP–azy w sarkolemmie miocytów, co prowadzi do zatrzymania jonów sodowych wewnątrz komórek, zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia oraz wzmocnienia skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie). Ponadto, digoksyna wykazuje działanie dromotropowe ujemne, spowalniając przewodzenie w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca, co jest kluczowe w kontroli częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem i trzepotaniem przedsionków. Działanie to jest związane z pobudzeniem nerwu błędnego, zwiększeniem wrażliwości węzła zatokowo-przedsionkowego na acetylocholinę oraz wydłużeniem okresu refrakcji węzła AV. Warto podkreślić, że digoksyna wpływa także na mięśnie gładkie i szkieletowe oraz układ nerwowy, co przekłada się na jej szerokie spektrum działania farmakodynamicznego.
Digoksyna wykazuje również działanie moczopędne, wynikające ze zwiększenia pojemności minutowej serca, zmniejszenia aktywności reninowej osocza oraz zahamowania uwalniania aldosteronu, co prowadzi do obniżenia całkowitego oporu obwodowego, zmniejszenia obciążenia wstępnego serca i normalizacji wielkości serca. Klinicznie, lek ten jest szczególnie wartościowy w terapii niewydolności serca z towarzyszącymi zaburzeniami rytmu, zwłaszcza migotaniem przedsionków, gdzie poprawia funkcję skurczową mięśnia sercowego, kontroluje częstość rytmu komór oraz wykazuje efekt antyarytmiczny w tachyarytmiach nadkomorowych. Kompleksowe mechanizmy działania digoksyny sprawiają, że jest ona istotnym elementem leczenia pacjentów z przewlekłymi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Digoxin Teva 100 mcg
acetylocholina, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, ciśnienie skurczowe, działanie dromotropowe, działanie inotropowe dodatnie, działanie moczopędne, filtracja kłębuszkowa, glikozydy naparstnicy, jony sodowe, jony wapnia, migotanie przedsionków, Na+/K+ ATP-aza, napadowy częstoskurcz przedsionkowy, naparstnica wełnista, nerw błędny, obciążenie wstępne serca, obwodowy opór naczyniowy, okres refrakcji, pojemność minutowa serca, pojemność wyrzutowa, potencjał błonowy, przepływ nerkowy, sarkolemma, siateczka śródbłonkowa, skurczowa niewydolność serca, tachyarytmia nadkomorowa, troponina, trudność w połykaniu, trzepotanie przedsionków, układ bodźcotwórczo-przewodzący, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Digoksyna, stosowana w terapii chorób układu sercowo-naczyniowego, zasadniczo nie wpływa negatywnie na sprawność psychofizyczną pacjentów, co jest istotne dla ich zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Jednakże, w trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia, które mogą czasowo ograniczać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Dawki digoksyny stosowane w praktyce klinicznej to 100 μg lub 250 μg, a ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych może wzrosnąć przy rozpoczynaniu terapii, modyfikacji dawkowania lub łączeniu z innymi lekami.
W codziennej praktyce lekarz powinien indywidualnie ocenić pacjenta, uwzględniając wiek, doświadczenie w prowadzeniu pojazdów, współistniejące schorzenia oraz stosowane leki, a także poinformować o potencjalnym wpływie digoksyny na zdolności psychomotoryczne. Zaleca się dokumentowanie tych informacji oraz monitorowanie objawów takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, które powinny skutkować czasowym powstrzymaniem się od prowadzenia pojazdów. Regularne weryfikacje podczas wizyt kontrolnych pozwalają na optymalizację bezpieczeństwa terapii i minimalizację ryzyka związanego z prowadzeniem pojazdów mechanicznych przez pacjentów leczonych digoksyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Digoxin Teva 100 mcg
-
Wskazania do stosowania
Digoxin Teva, zawierający digoksynę w dawkach 100 µg i 250 µg, jest glikozydem nasercowym stosowanym głównie w leczeniu migotania przedsionków z przyspieszoną czynnością komór oraz zaawansowanej niewydolności serca (klasy II-IV wg NYHA). Digoksyna działa poprzez spowolnienie przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia kontrolę częstości rytmu komór i poprawę wydolności hemodynamicznej, zmniejszając objawy tachyarytmii, takie jak duszność i kołatania serca. W niewydolności serca jej działanie inotropowe dodatnie zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego, poprawiając rzut serca i łagodząc objawy choroby, szczególnie u pacjentów z jednoczesnym migotaniem przedsionków.
Tabletki Digoxin Teva dostępne są w dwóch dawkach, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii w zależności od wieku, masy ciała, funkcji nerek oraz współistniejących schorzeń pacjenta. Lek zawiera laktozę jednowodną (52,30 mg w tabletce 100 µg i 65,25 mg w tabletce 250 µg), co wymaga ostrożności u osób z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy. Monitorowanie leczenia powinno obejmować ocenę kliniczną oraz kontrolę stężenia digoksyny w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem toksyczności (np. zaburzenia nerek, podeszły wiek, zaburzenia elektrolitowe). Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, aby zapewnić optymalną kontrolę objawów i minimalizować ryzyko działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Digoxin Teva 100 mcg
antagonista aldosteronu, beta-adrenolityk, digoksyna, diuretyk, działanie inotropowe dodatnie, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, migotanie przedsionków, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, rzut serca, tachyarytmia, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy