różnicowanie częstoskurczu nadkomorowego
Wskazanie

Różnicowanie częstoskurczu nadkomorowego (SVT) jest istotnym procesem diagnostycznym w kardiologii, którego celem jest określenie dokładnego mechanizmu arytmii nadkomorowej. Częstoskurcze nadkomorowe to grupa zaburzeń rytmu serca, które powstają powyżej pęczka Hisa, charakteryzujące się nagłym początkiem i zakończeniem, z częstością rytmu serca zwykle powyżej 100 uderzeń na minutę.

W różnicowaniu SVT bierze się pod uwagę kilka rodzajów arytmii, w tym: nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT), nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT) z udziałem dodatkowej drogi przewodzenia, częstoskurcz przedsionkowy oraz trzepotanie przedsionków. Podstawą diagnostyki są: EKG spoczynkowe, EKG w trakcie epizodu, próby prowokacyjne, badanie elektrofizjologiczne oraz odpowiedź na leki.

W leczeniu różnych typów SVT stosuje się zarówno metody niefarmakologiczne (manewry zwiększające napięcie nerwu błędnego), jak i farmakoterapię. W ostrym napadzie częstoskurczu stosuje się najczęściej adenozynę (Adenocor), która przerywa większość nawrotnych częstoskurczów. W przewlekłej terapii wykorzystuje się beta-blokery (Betaloc, Concor, Nebilet), blokery kanału wapniowego (Dilzem, Isoptin) oraz leki antyarytmiczne klasy Ic (Propafenon, Rytmonorm) i III (Amiodaron, Cordarone).

Największe trudności w różnicowaniu SVT pojawiają się w przypadku nakładania się objawów różnych typów arytmii, niemożności uchwycenia napadu w standardowym EKG oraz przy współistnieniu innych chorób serca. Dodatkowym wyzwaniem jest właściwa kwalifikacja pacjentów do ablacji przezskórnej, która jest metodą z wyboru w leczeniu nawrotnych częstoskurczów nadkomorowych, szczególnie u pacjentów młodych lub z częstymi nawrotami arytmii mimo leczenia farmakologicznego.