procedura Starnesa
Procedura Starnesa to wieloetapowy zabieg chirurgiczny stosowany w leczeniu zespołu hipoplazji lewego serca (HLHS), wrodzonej wady serca, w której lewa komora jest niedorozwinięta i nie może skutecznie pompować krwi. Zabieg ten został opracowany przez dr. Williama Starnesa w latach 80. XX wieku jako alternatywa dla bardziej radykalnych metod leczenia HLHS.
Procedura Starnesa obejmuje trzy główne etapy. Pierwszy etap wykonuje się w okresie noworodkowym i polega na wytworzeniu anastomozy między tętnicą podobojczykową a tętnicą płucną (zespolenie Blalock-Taussig), wykonaniu atrioseptektomii oraz przewiązaniu przewodu tętniczego. Drugi etap, przeprowadzany w wieku 4-6 miesięcy, polega na wykonaniu dwukierunkowego zespolenia Glenna, które łączy żyłę główną górną bezpośrednio z tętnicą płucną. Ostatni etap (procedura Fontana) wykonywany jest zwykle między 2 a 4 rokiem życia i polega na połączeniu żyły głównej dolnej z układem tętnic płucnych.
Celem procedury Starnesa jest przekształcenie układu krążenia w taki sposób, aby jedyna sprawna prawa komora mogła pompować krew do krążenia systemowego, podczas gdy krew żylna jest kierowana bezpośrednio do płuc, z pominięciem serca. Mimo że procedura nie przywraca prawidłowej anatomii i fizjologii układu krążenia, pozwala na przeżycie i względnie dobrą jakość życia pacjentów z HLHS.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Leczenie
Wada Ebsteina to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się nieprawidłowym umiejscowieniem i budową zastawki trójdzielnej oraz dysfunkcją prawej komory. Leczenie zależy od ciężkości wady, wieku pacjenta i obecności objawów takich jak niewydolność serca, sinica czy arytmie. W łagodnych przypadkach stosuje się regularne monitorowanie, oceniając stopień niedomykalności zastawki, funkcję prawej komory, obecność arytmii i wydolność fizyczną. Farmakoterapia obejmuje beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne klasy I i III (np. prokainamid, flekainid, amiodaron) oraz leki stosowane w niewydolności serca (ACE inhibitory, diuretyki, digoksyna, milrinon). U noworodków z ciężką postacią wady stosuje się prostaglandynę E1 (PGE1) dla utrzymania drożności przewodu tętniczego oraz tlenek azotu inhalacyjnie. Ablacja prądem o częstotliwości radiowej jest metodą z wyboru w leczeniu nadkomorowych zaburzeń rytmu, choć ze względu na zmienioną anatomię serca skuteczność jest niższa niż u pacjentów bez wad strukturalnych.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, amiodaron, anomalia Ebsteina, antykoagulant, arytmia, badanie echokardiograficzne, badanie holterowskie, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, diuretyk, dysfagia, dysfunkcja prawej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiowerter-defibrylator, krioablacja, lek inotropowy, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, operacja Fontana, procedura maze, procedura Starnesa, prostaglandyna E1, saturacja tlenu, sinica, terapia resynchronizująca serca, tlenek azotu, transplantacja serca, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, warfaryna, wentylacja mechaniczna, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zastawka trójdzielna, zator paradoksalny, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespolenie Blalocka-Taussig - Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wada Ebsteina to rzadka wrodzona anomalia zastawki trójdzielnej, charakteryzująca się jej przemieszczeniem w kierunku koniuszka serca, co prowadzi do powiększenia prawego przedsionka i zmniejszenia prawej komory. Patofizjologia obejmuje niedomykalność zastawki trójdzielnej z wstecznym przepływem krwi oraz upośledzenie funkcji prawej komory. Spektrum kliniczne jest szerokie, od bezobjawowych postaci wykrywanych w dorosłości, po ciężkie przypadki wymagające natychmiastowej interwencji już w okresie prenatalnym lub noworodkowym. Diagnostyka prenatalna opiera się na echokardiografii płodowej, a opieka perinatalna powinna być prowadzona w wyspecjalizowanych ośrodkach z dostępem do intensywnej terapii noworodkowej. Wczesne rozpoznanie umożliwia optymalne planowanie porodu i leczenia, w tym monitorowanie powikłań takich jak nieimmunologiczny obrzęk płodu i niewydolność serca.
ablacja, arytmia, atrezja zastawki płucnej, badanie elektrofizjologiczne, digoksyna, diuretyk, echokardiogram płodowy, elektrofizjolog, inhibitor konwertazy angiotensyny, intubacja, kardiologia dziecięca, kardiologia płodowa, kardiologiczny oddział intensywnej terapii, leki inotropowe, niedomykalność zastawki trójdzielnej, nieimmunologiczny obrzęk płodu, OIOM noworodkowy, patofizjologia, procedura maze, procedura Starnesa, prostaglandyna E, sinica, transplantacja serca, ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, wymiana zastawki trójdzielnej, zapalenie wsierdzia, zastawka trójdzielna, zastoinowa niewydolność serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a