metabolizm metforminy
Metabolizm metforminy jest wyjątkowy wśród leków przeciwcukrzycowych. W przeciwieństwie do wielu innych substancji leczniczych, metformina nie jest metabolizowana przez enzymy wątrobowe cytochromu P450. Lek nie ulega istotnym przemianom biochemicznym w organizmie, a około 90% przyjętej dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki.
Metformina jest transportowana do komórek za pomocą białek transportujących kationy organiczne (OCT), głównie OCT1 w wątrobie i OCT2 w nerkach. Warianty genetyczne tych transporterów mogą wpływać na farmakokinetykę leku i jego skuteczność terapeutyczną. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych opartych na wypieraniu z tych wiązań.
Okres półtrwania metforminy wynosi około 6-8 godzin, co pozwala na dawkowanie 2-3 razy na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek metabolizm metforminy ulega wydłużeniu, co zwiększa ryzyko kumulacji leku i potencjalnie groźnej kwasicy mleczanowej. Z tego względu konieczne jest dostosowanie dawkowania metforminy u osób z upośledzoną funkcją nerek lub jej odstawienie przy ciężkiej niewydolności nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glucophage 500 mg 500 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna Glucophage 500 mg, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z biodostępnością doustną na poziomie 50-60% i Tmax około 2,5 godziny. Po podaniu doustnym dawki 500-850 mg, Cmax w osoczu nie przekracza 5 µg/ml, a stężenie w stanie stacjonarnym utrzymuje się poniżej 1 µg/ml. Obecność pokarmu zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów i ma dużą objętość dystrybucji (63-276 l). Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny, a w niewydolności nerek klirens metforminy ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu, co zwiększa ryzyko kumulacji i kwasicy mleczanowej.
absorpcja metforminy, AUC, biodostępność metforminy, Cmax, ekspozycja układowa, erytrocyty, farmakokinetyka metforminy, Glucophage, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwasica mleczanowa, metabolizm metforminy, metformina chlorowodorek, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stężenie glukozy we krwi, stężenie maksymalne leku, stężenie metforminy w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Teva 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna w dawce 850 mg, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godzinach (tmax) oraz biodostępnością doustną na poziomie 50-60%. Wchłanianie metforminy jest nieliniowe i częściowo wysycone, z około 20-30% dawki wydalanej z kałem jako frakcja niewchłonięta. W stanie stacjonarnym stężenie w osoczu jest zwykle <1 µg/ml, a maksymalne stężenie nie przekracza 5 µg/ml nawet przy maksymalnych dawkach. Obecność pokarmu zmniejsza Cmax o około 40%, AUC o 25% oraz opóźnia tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejednoznaczne. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz przenika do erytrocytów, co wpływa na jej dystrybucję tkankową.
absorpcja metforminy, biodostępność metforminy, dystrybucja metforminy, ekspozycja na metforminę, eliminacja metforminy, farmakokinetyka metforminy, frakcja niewchłonięta, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolity metforminy, metabolizm metforminy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania metforminy, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie metforminy w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Formetic 500 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna leku Formetic, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 50-60% po podaniu dawek 500-850 mg u osób zdrowych, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godzinach (tmax). Wchłanianie jest niecałkowite i nieliniowe, a około 20-30% dawki jest wydalane z kałem w postaci niezmienionej. Pokarm zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje nieznaczne wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji (Vd) waha się od 63 do 276 litrów. W osoczu stężenie równowagi nie przekracza 1 μg/ml, a maksymalne stężenia nie przekraczają 5 μg/ml nawet przy dawkach maksymalnych.
badanie kliniczne, biodostępność leku, cukrzyca typu 2, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, erytrocyt, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, metabolizm metforminy, metformina chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, populacja pediatryczna, powierzchnia pod krzywą, powierzchnia pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stan równowagi stężenia, stężenie glukozy we krwi, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne leku, substancja czynna, wchłanianie leku, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – RANMET XR 500 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna Ranmet XR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka kwasicy mleczanowej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie metforminy z alkoholem oraz jodowymi środkami kontrastowymi, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym kwasicy mleczanowej i nefropatii. W przypadku środków kontrastowych zaleca się przerwanie terapii metforminą na co najmniej 48 godzin oraz ponowną ocenę czynności nerek przed wznowieniem leczenia. Ponadto, leki wpływające na czynność nerek, takie jak NLPZ (w tym inhibitory COX-2), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, wymagają ścisłego monitorowania funkcji nerek ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej i pogorszenia funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, glikemia, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, induktor OCT1, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, interakcja metforminy z alkoholem, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metabolizm metforminy, metformina, nefropatia, niedotlenienie tkanek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, odwodnienie, Ranmet XR, sympatykomimetyk, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asitalip Combo 50 mg + 1000 mg
Asitalip Combo to lek zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorek (1000 mg), wykazujący farmakokinetyczną biorównoważność z podawaniem tych substancji oddzielnie. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, Tmax wynosi 1-4 godziny, a okres półtrwania około 12,4 godziny. Lek wykazuje znaczną dystrybucję do tkanek (Vd ~198 L) i niskie wiązanie z białkami osocza (38%). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (87% w postaci niezmienionej), z udziałem aktywnego wydzielania kanalikowego, a metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8. Wpływ pokarmu na farmakokinetykę sytagliptyny jest nieistotny. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 do < 90 mL/min) wzrost AUC sytagliptyny jest niewielki (1,2- do 1,6-krotny) i nie wymaga modyfikacji dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 mL/min) oraz u osób dializowanych obserwuje się 2- do 4-krotny wzrost AUC, co wymaga ostrożności w dawkowaniu.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, DPP-4, dystrybucja metforminy, dystrybucja sytagliptyny, eliminacja metforminy, eliminacja sytagliptyny, farmakokinetyka metforminy, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, metabolizm metforminy, metabolizm sytagliptyny, metformina chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, wchłanianie metforminy, wchłanianie sytagliptyny, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valimar 500 mg
Przedawkowanie metforminy chlorowodorku zawartego w preparacie Valimar może prowadzić do rozwoju kwasicy mleczanowej, która stanowi stan zagrożenia życia. Dane kliniczne wykazały, że nawet przy dawkach do 85 g metforminy nie obserwowano hipoglikemii, jednak ryzyko kwasicy mleczanowej znacząco wzrasta przy tak wysokich dawkach. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się nadmiernym gromadzeniem kwasu mlekowego, prowadząc do poważnych zaburzeń metabolicznych i wymaga natychmiastowej hospitalizacji. Szczególnie narażeni są pacjenci z współistniejącymi czynnikami ryzyka, takimi jak niewydolność nerek lub wątroby, które upośledzają metabolizm i eliminację metforminy.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean XR 750 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Metcrean XR) charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax około 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny dla formy o natychmiastowym uwalnianiu. Po jednorazowym podaniu 1500 mg (2 tabletki po 750 mg) Cmax wynosi średnio 1193 ng/ml, a po dawce 1000 mg podanej po posiłku Cmax to 1214 ng/ml, z Tmax około 5 godzin. AUC dla dawki 2000 mg w formie XR jest porównywalne z podwójną dawką 1000 mg formy natychmiastowej. Podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast posiłek zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26% dla dawki 1000 mg. Nie obserwuje się kumulacji leku przy dawkach do 2000 mg. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz brak metabolizmu, jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki z klirensem >400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 godziny.
AUC, biorównoważność dawki, Cmax, dystrybucja metforminy, eliminacja metforminy, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metabolizm metforminy, Metcrean XR, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metforminy, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Interakcje leku – Siofor 1000 1000 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku Siofor 1000, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest przerwanie stosowania metforminy na co najmniej 48 godzin przed i po badaniu z użyciem jodowych środków kontrastowych ze względu na ryzyko ostrej niewydolności nerek i kwasicy mleczanowej. Spożywanie alkoholu podczas terapii metforminą jest przeciwwskazane z uwagi na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia oraz zaburzeń czynności wątroby. Ponadto, leki nefrotoksyczne, takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, mogą zwiększać ryzyko kumulacji metforminy i wymagają ścisłego monitorowania funkcji nerek.
antagoniści receptora angiotensyny II, chlorowodorek metforminy, działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka metforminy, glikokortykosteroidy, glukoneogeneza wątrobowa, induktory OCT1, inhibitory ACE, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory OCT1, inhibitory OCT2, interakcje lekowe, kwasica mleczanowa, leki hiperglikemizujące, leki moczopędne, metabolizm metforminy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, środki kontrastowe z jodem, stężenie metforminy w osoczu, sympatykomimetyki, terapia skojarzona, transportery kationu organicznego, wydalanie metforminy, zaburzenia czynności wątroby, zatrucie alkoholem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Formetic SR 1000 mg
Formetic SR, zawierający 1000 mg metforminy chlorowodorku (780 mg metforminy), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który wpływa na jego zastosowanie kliniczne. Po jednorazowym podaniu doustnym po posiłku, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 1214 ng/ml i osiągane jest po około 5 godzinach (zakres 4-10 h). Spożycie pokarmu zwiększa ekspozycję na lek, podnosząc AUC o 77% oraz Cmax o 26%, a także wydłuża Tmax o około 1 godzinę. Metformina z Formetic SR wykazuje brak kumulacji przy dawkach do 2000 mg, a jej biodostępność jest biorównoważna z podaniem dwóch tabletek po 500 mg. Objętość dystrybucji jest szeroka (63-276 l), a lek wiąże się nieznacznie z białkami osocza. Metformina nie ulega metabolizmowi i jest wydalana w postaci niezmienionej, głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co wskazuje na udział zarówno przesączania kłębuszkowego, jak i wydzielania kanalikowego.
biorównoważność, dystrybucja metforminy, ekspozycja na metforminę, eliminacja metforminy, erytrocyty, Formetic SR, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, maksymalne stężenie metforminy, metabolizm metforminy, metforminy chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RANMET XR 750 mg
Ranmet XR, zawierający metforminę w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do postaci o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym 7 godzin (vs. 2,5 godziny). Po podaniu dawki 1000 mg po posiłku obserwuje się wzrost AUC o 77% oraz Cmax o 26%, przy Tmax około 5 godzin (zakres 4-10 h). Przyjmowanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, nie wpływając na Cmax i Tmax. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki, a po dawce 2000 mg XR ekspozycja jest porównywalna do 2×1000 mg formy natychmiastowej. Nie stwierdzono kumulacji leku po wielokrotnym podaniu do 2000 mg. Biorównoważność potwierdzono między pojedynczą tabletką 1000 mg a dwoma tabletkami 500 mg XR.
biorównoważność, dystrybucja metforminy, ekspozycja na metforminę, erytrocyt, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, krwinka czerwona, maksymalne stężenie, metabolit metforminy, metabolizm metforminy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie metforminy, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Agartha DUO 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Agartha DUO to lek złożony zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych. Wildagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85%), szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,7 h na czczo, 2,5 h z pokarmem) oraz liniową farmakokinetyką. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (9,3%), a objętość dystrybucji wynosi 71 litrów. Metabolizm wildagliptyny obejmuje hydrolizę do nieaktywnych metabolitów, z minimalnym udziałem enzymów CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki z moczem, 23% w formie niezmienionej), z okresem półtrwania około 2-3 godzin. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 h, nieliniową farmakokinetykę oraz szeroką dystrybucję (Vd 63-276 l). Nie ulega metabolizmowi i jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki z klirensem nerkowym >400 ml/min, a jej okres półtrwania wynosi około 6,5 h. Pokarm wpływa na zmniejszenie Cmax wildagliptyny o 19% i metforminy o 40% (dla dawki 850 mg), jednak zmiany te nie są klinicznie istotne dla wildagliptyny.
AUC, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja metforminy, eliminacja metforminy, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka metforminy, farmakokinetyka wildagliptyny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm metforminy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa, przesączanie kłębuszkowe, Tmax, wchłanianie metforminy, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Siofor XR 750 mg 750 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Siofor XR 750 mg wykazuje specyficzną farmakokinetykę charakteryzującą się maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 1193 ng/ml po dawce 1500 mg, osiąganym średnio po 5 godzinach (zakres 4-12 h). Preparat jest biorównoważny z podwójną dawką tabletek 500 mg o przedłużonym uwalnianiu, a parametry Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Po podaniu na czczo AUC zmniejsza się o 30%, bez wpływu na Cmax i Tmax. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz brak istotnego metabolizmu, co potwierdza wydalanie leku w postaci niezmienionej z moczem. Klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, wskazując na eliminację przez filtrację kłębuszkową i wydzielanie kanalikowe, a okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
biorównoważność, dystrybucja metforminy, ekspozycja na metforminę, erytrocyt, faza eliminacji, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja produktu leczniczego, metabolizm metforminy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr Cmax, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne metforminy, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sademlip 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Sademlip zawiera sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg). Farmakokinetyka sytagliptyny charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ 950 nM) osiąganym w 1-4 godziny po podaniu dawki 100 mg, z wysoką biodostępnością około 87%. Lek jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79% dawki), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i wysokim klirensem nerkowym (~350 ml/min). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wzrost AUC sytagliptyny od 1,2-krotnego (GFR 60-90 ml/min) do 4-krotnego (GFR <30 ml/min), co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy ciężkiej niewydolności nerek i hemodializie (usuwanie około 13,5% dawki). Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby (Child-Pugh ≤9). Farmakokinetyka sytagliptyny jest podobna u osób zdrowych i pacjentów z cukrzycą typu 2, a także nie wymaga korekty dawki ze względu na wiek, płeć, rasę czy BMI.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dystrybucja metforminy, dystrybucja sytagliptyny, eliminacja metforminy, eliminacja sytagliptyny, farmakokinetyka metforminy, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, krwinka czerwona, metabolizm metforminy, metabolizm sytagliptyny, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, transporter anionów organicznych-3, wchłanianie metforminy, wchłanianie sytagliptyny, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby