Właściwości farmakokinetyczne
Siofor XR 750 mg 750 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Siofor XR 750 mg

Właściwości farmakokinetyczne metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Siofor XR 750 mg charakteryzują się specyficzną kinetyką wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z podziałem na poszczególne procesy farmakokinetyczne.¹

Wchłanianie metforminy z postaci o przedłużonym uwalnianiu

Po jednorazowym podaniu doustnym preparatu Siofor XR 750 mg w dawce 1500 mg (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), średnie stężenie maksymalne metforminy w osoczu wynosi 1193 ng/ml i występuje średnio po około 5 godzinach, przy czym czas ten może wahać się w zakresie od 4 do 12 godzin.²

W badaniach biorównoważności wykazano, że u zdrowych ochotników, zarówno na czczo jak i po posiłku, Siofor XR 750 mg w dawce 1500 mg jest biorównoważny z dawką 1500 mg produktu leczniczego Siofor XR 500 mg (również o przedłużonym uwalnianiu). Biorównoważność ta dotyczy zarówno parametru Cmax (maksymalne stężenie w osoczu), jak i AUC (pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu).³

W stanie stacjonarnym, podobnie jak w przypadku produktu leczniczego w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, parametry Cmax i AUC nie zwiększają się proporcjonalnie do podawanej dawki. Wartość AUC po jednorazowym podaniu doustnym 2000 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do wartości obserwowanej po podaniu 1000 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, stosowanych dwa razy na dobę.⁴

Zmienność wewnątrzosobnicza parametrów Cmax i AUC dla metforminy chlorowodorku w postaci o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do zmienności wewnątrzosobniczej obserwowanej przy podawaniu metforminy chlorowodorku w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu.⁵

Wpływ posiłku na wchłanianie metforminy

W przypadku podawania tabletek o przedłużonym uwalnianiu na czczo, AUC zmniejsza się o 30%, przy czym nie obserwuje się wpływu zarówno na Cmax jak i Tmax.⁶

Istotnym jest, że skład posiłku w większości przypadków nie wpływa na średnie wchłanianie metforminy w postaci o przedłużonym uwalnianiu.⁷

Po wielokrotnym podaniu metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, w dawkach do 2000 mg, nie obserwuje się kumulacji produktu leczniczego w organizmie.⁸

Dystrybucja metforminy w organizmie

Metformina w nieznacznym stopniu wiąże się z białkami osocza. Przenika ona do wnętrza erytrocytów, gdzie maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu i osiągane jest w tym samym czasie. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią wtórny kompartment dystrybucji metforminy.⁹

Średnia objętość dystrybucji (Vd) metforminy chlorowodorku wynosi od 63 do 276 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku w tkankach organizmu.¹⁰

Metabolizm metforminy

Metformina jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem. U ludzi nie wykryto żadnych metabolitów metforminy, co wskazuje na brak istotnego metabolizmu tego związku w organizmie.¹¹

Eliminacja metforminy

Klirens nerkowy metforminy wynosi powyżej 400 ml/min, co wskazuje na wydalanie w mechanizmie filtracji kłębuszkowej i wydzielanie kanalikowe. Po podaniu doustnym rzeczywisty okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godziny. ^{400 ml/min, co wskazuje na wydalanie w mechanizmie filtracji kłębuszkowej i wydzielanie kanalikowe. Po podaniu doustnym rzeczywisty okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godzin.”>12}

Przy zaburzeniach czynności nerek klirens nerkowy metforminy zmniejsza się proporcjonalnie do spadku klirensu kreatyniny, a zatem okres półtrwania w fazie eliminacji wydłuża się, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy w osoczu.¹³

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Niewydolność nerek

Dostępne dane dotyczące pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek są niewystarczające do pełnej oceny farmakokinetyki metforminy w tej grupie. Brak wiarygodnego oszacowania ogólnoustrojowej ekspozycji na metforminę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek.¹⁴

Z uwagi na powyższe ograniczenia, dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek należy rozważyć przede wszystkim na podstawie skuteczności klinicznej i tolerancji leku przez pacjenta.¹⁵