wchłanianie metforminy
Wchłanianie metforminy zachodzi głównie w jelicie cienkim, szczególnie w jego proksymalnej części. Proces ten jest powolny i niekompletny – biodostępność leku wynosi około 50-60%. Absorpcja metforminy odbywa się poprzez transportery kationów organicznych (OCT), głównie OCT1 i OCT3, które są obecne w błonie komórkowej enterocytów.
Pokarm może opóźniać i nieznacznie zmniejszać wchłanianie metforminy, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłku, co minimalizuje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) jest osiągane po około 2-3 godzinach od zażycia standardowej formy leku.
Preparaty o przedłużonym uwalnianiu (XR) charakteryzują się odmienną kinetyką wchłaniania – dostarczają metforminę do dystalnych części jelita cienkiego, co zapewnia bardziej równomierne uwalnianie substancji czynnej i wydłuża czas osiągnięcia Cmax do 4-8 godzin. Ważną cechą wchłaniania metforminy jest efekt wysycenia transporterów przy wyższych dawkach, co prowadzi do nieliniowej farmakokinetyki.
Zmienność genetyczna transporterów OCT może wpływać na indywidualne różnice w biodostępności metforminy i być przyczyną zróżnicowanej odpowiedzi terapeutycznej u pacjentów z cukrzycą typu 2. Zaburzenia wchłaniania metforminy mogą występować u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit, po resekcjach jelita oraz przy równoczesnym stosowaniu niektórych leków wpływających na funkcję transporterów OCT.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zenofor 500 mg
Metformina, substancja czynna preparatu Zenofor dostępnego w tabletkach o dawkach 500 mg, 850 mg oraz 1000 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 2,5 godzinach (tmax) oraz biodostępnością wynoszącą 50-60% po podaniu doustnym. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta. Stężenie metforminy w stanie stacjonarnym osiąga wartości poniżej 1 μg/ml po 24-48 godzinach, a maksymalne stężenie w osoczu nie przekracza 5 μg/ml nawet przy dawkach maksymalnych. Pokarm zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje niewielkie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji (Vd) wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek.
biodostępność metforminy, biotransformacja, czas stężenia maksymalnego, ekspozycja układowa, farmakokinetyka leku, frakcja niewchłonięta, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenie-czas, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne metforminy, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, tabletka powlekana, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina SR 1000 mg
Avamina SR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się opóźnionym Tmax w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu – dla dawki 500 mg Tmax wynosi około 7 godzin, a dla 750 mg i 1000 mg około 5 godzin (zakres 4-12 h i 4-10 h odpowiednio). Maksymalne stężenia Cmax dla dawki 1500 mg (2×750 mg) i 1000 mg wynoszą odpowiednio 1193 ng/ml i 1214 ng/ml. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Wpływ posiłku na farmakokinetykę jest dawko- i formo-zależny: dla 500 mg i 750 mg podawanych na czczo AUC zmniejsza się o 30% bez wpływu na Cmax i Tmax, natomiast dla 1000 mg podawanego po posiłku AUC wzrasta o 77%, Cmax o 26%, a Tmax wydłuża się o około 1 godzinę. Metformina nie ulega metabolizmowi, jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem, a jej klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny.
AUC, biorównoważność, biotransformacja, erytrocyt, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metforminy chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks wykazuje farmakokinetykę zgodną z profilem jego składników aktywnych. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax 1-4 godziny), umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (38%) oraz dużą objętością dystrybucji (~198 litrów). Eliminacja sytagliptyny odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79%), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 mL/min. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 godziny, minimalne wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji 63-276 litrów oraz jest wydalana w całości przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,5 godziny i klirensem nerkowym >400 mL/min. Wchłanianie metforminy jest nieliniowe i ulega zmniejszeniu pod wpływem pokarmu (Cmax niższe o 40%, AUC o 25%).
biodostępność leku, biorównoważność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cytochrom CYP3A4, eliminacja nerkowa, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, okres półtrwania leku, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, substrat transportera, transporter anionów organicznych, wchłanianie leku, wchłanianie metforminy, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 850 mg
Produkt Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma, dostępny w dawkach 50 mg + 850 mg oraz 50 mg + 1000 mg, wykazuje biorównoważność z równoczesnym podawaniem składników w oddzielnych tabletkach. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87%, Tmax wynosi 1-4 godziny, a Cmax 950 nM po dawce 100 mg. Lek jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej (87% dawki), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym 350 mL/min. Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP. Metformina wykazuje biodostępność 50-60%, Tmax około 2,5 godziny, nieznaczne wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji 63-276 litrów oraz klirens nerkowy >400 mL/min. Metformina jest wydalana w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,5 godziny. Pokarm wpływa na zmniejszenie i opóźnienie wchłaniania metforminy, jednak znaczenie kliniczne tych zmian jest nieustalone.
aktywne wydzielanie kanalikowe, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dysfunkcja nerek, farmakokinetyka metforminy, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, metformina chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wchłanianie metforminy, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – RANMET XR 750 mg
Ranmet XR to preparat metforminy chlorowodorku w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg. Dawkowanie powinno być indywidualizowane na podstawie regularnej oceny glikemii i funkcji nerek (GFR). Terapia rozpoczyna się od 500 mg raz dziennie podczas wieczornego posiłku, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 10-15 dni o 500 mg do maksymalnej dawki 2000 mg/dobę. W przypadku niesatysfakcjonującej kontroli glikemii można rozważyć podział dawki na 2 x 1000 mg lub przejście na metforminę o natychmiastowym uwalnianiu do 3000 mg/dobę. Tabletki 750 mg i 1000 mg stosuje się u pacjentów podtrzymujących terapię, dostosowując dawkę do aktualnego zapotrzebowania (maksymalnie 1500 mg i 2000 mg odpowiednio). W terapii skojarzonej z insuliną dawkę insuliny ustala się na podstawie glikemii, a metformina podawana jest podczas wieczornego posiłku.
Dawkowanie Ranmet XR wymaga uwzględnienia czynności nerek ocenianej przez GFR: przy GFR 60-89 ml/min maksymalna dawka to 2000 mg, przy 45-59 ml/min dawka początkowa nie powinna przekraczać połowy maksymalnej, a przy 30-44 ml/min dawka maksymalna to 1000 mg. Metformina jest przeciwwskazana przy GFR <30 ml/min. U osób starszych konieczna jest częstsza kontrola funkcji nerek (co 3-6 miesięcy). Preparatu nie stosuje się u dzieci i młodzieży. Tabletki Ranmet XR należy przyjmować w całości podczas wieczornego posiłku, nie żuć ani nie dzielić, aby zachować mechanizm przedłużonego uwalniania i zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane, funkcja nerek, GFR, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, metforminy chlorowodorek, monoterapia, natychmiastowe uwalnianie, parametry glikemii, przedłużone uwalnianie, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, stężenie glukozy we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, terapia skojarzona z insuliną, wchłanianie metforminy, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xuvelex XR 750 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Xuvelex XR charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax około 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny w preparatach o natychmiastowym uwalnianiu. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki; AUC po 2000 mg Xuvelex XR jest porównywalne do AUC po 1000 mg metforminy w formie natychmiastowej podawanej dwukrotnie dziennie. Podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26%, bez istotnej zmiany Tmax. Średnie Cmax dla dawki 750 mg wynosi 1193 ng/mL (Tmax 5 h), a dla 1000 mg 1214 ng/mL (Tmax 5 h). Lek wykazuje biorównoważność z odpowiednimi dawkami tabletek o przedłużonym uwalnianiu 500 mg. Nie obserwuje się kumulacji po wielokrotnym podaniu dawek do 2000 mg, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania.
AUC, biodostępność, biorównoważność, Cmax, ekspozycja na metforminę, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, metformina, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, postać o natychmiastowym uwalnianiu, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valimar 750 mg
VALIMAR w dawce 750 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz stanu przedcukrzycowego. U dorosłych z prawidłową funkcją nerek (GFR ≥90 ml/min) dawka początkowa wynosi 1 tabletkę raz dziennie podczas wieczornego posiłku, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 2 tabletek (1500 mg) na dobę. W przypadku niewystarczającej kontroli glikemii przy dawce 2000 mg metforminy o przedłużonym uwalnianiu, można rozważyć przejście na metforminę o natychmiastowym uwalnianiu do 3000 mg/dobę. U pacjentów stosujących metforminę o natychmiastowym uwalnianiu dawka VALIMAR powinna odpowiadać dotychczasowej całkowitej dawce dobowej, z wyłączeniem pacjentów przyjmujących >2000 mg/dobę, u których nie zaleca się zamiany na VALIMAR. W terapii skojarzonej z insuliną dawka metforminy wynosi 1 tabletkę na dobę, a dawkę insuliny dostosowuje się indywidualnie. U pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy indywidualizować na podstawie GFR, z regularnym monitorowaniem funkcji nerek co najmniej raz w roku, a u osób z ryzykiem pogorszenia czynności nerek co 3-6 miesięcy.
cukrzyca typu 2, czynnik ryzyka, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane, kontrola glikemii, kontrola stężenia glukozy, leczenie skojarzone z insuliną, metformina o natychmiastowym uwalnianiu, metforminy chlorowodorek, monoterapia metforminą, pogorszenie czynności nerek, poziom glikemii, prawidłowa czynność nerek, stan przedcukrzycowy, stężenie glukozy we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie metforminy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symformin XR 750 mg
Farmakokinetyka metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Symformin XR charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym około 7 godzin po dawce 500 mg (vs. 2,5 h dla formy natychmiastowej). Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) dla dawek 750 mg i 1000 mg wynoszą odpowiednio 1193 ng/ml i 1214 ng/ml, osiągane średnio po 5 godzinach. AUC i Cmax nie rosną proporcjonalnie do dawki, a podanie na czczo zmniejsza AUC o około 30%, nie wpływając istotnie na Cmax i Tmax. Po posiłku obserwuje się wzrost AUC o 77% i Cmax o 26% dla dawki 1000 mg. W stanie stacjonarnym dawka 2000 mg Symformin XR wykazuje ekspozycję porównywalną do 1000 mg formy natychmiastowej podawanej dwukrotnie dziennie. Nie stwierdzono kumulacji leku przy dawkach do 2000 mg. Zmienność farmakokinetyczna jest porównywalna do form natychmiastowych.
AUC, biorównoważność, Cmax, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, powinowactwo do białek osocza, przesączanie kłębuszkowe, Symformin XR, T½, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie metforminy, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza