skurcz dodatkowy
Wskazanie

Skurcz dodatkowy, zwany również ekstrasystolią, to przedwczesne pobudzenie serca występujące poza jego prawidłowym rytmem. Może dotyczyć zarówno przedsionków (skurcze przedsionkowe), jak i komór (skurcze komorowe). Skurcze dodatkowe są jednym z najczęstszych zaburzeń rytmu serca, występującym zarówno u osób zdrowych, jak i u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Skurcze dodatkowe przedsionkowe mogą być bezobjawowe lub objawiać się jako uczucie „przetoczeń” w klatce piersiowej, natomiast dodatkowe skurcze komorowe pacjenci często opisują jako „zatrzymanie serca” lub „przewrócenie się serca”. W większości przypadków pojedyncze skurcze dodatkowe u osób bez strukturalnej choroby serca nie wymagają leczenia. Jeśli jednak powodują uciążliwe objawy lub występują bardzo często, można rozważyć farmakoterapię.

W leczeniu skurczów dodatkowych stosuje się przede wszystkim beta-adrenolityki, takie jak Metocard (metoprolol), Bisocard (bisoprolol), Nebilet (nebiwolol) czy Concor (bisoprolol). W przypadku skurczów dodatkowych komorowych mogą być stosowane leki antyarytmiczne, jak Propafenon WZF (propafenon), Amiodaron (amiodaron) czy Rytmonorm (propafenon). U pacjentów z częstymi komorowymi zaburzeniami rytmu serca i strukturalną chorobą serca czasem stosuje się Meksitil (meksyletyna).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów ze skurczami dodatkowymi jest odpowiednia kwalifikacja do terapii. Nie każdy pacjent wymaga farmakoterapii, a niepotrzebne włączenie leków antyarytmicznych może prowadzić do działań niepożądanych, w tym paradoksalnie – nasilenia arytmii. Istotne jest również różnicowanie pomiędzy łagodnymi skurczami dodatkowymi a groźnymi arytmiami komorowymi, które mogą wymagać bardziej intensywnego leczenia. W przypadku częstych skurczów dodatkowych komorowych u pacjentów ze strukturalną chorobą serca konieczna jest dokładna diagnostyka i monitoring, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko nagłego zgonu sercowego.