przedzwojowy zespół Hornera

Przedzwojowy zespół Hornera (preganglioniczny zespół Hornera) to stan kliniczny wywołany uszkodzeniem włókien przedzwojowych współczulnych w obrębie drogi przebiegającej od podwzgórza do zwoju szyjnego górnego. Charakteryzuje się klasyczną triadą objawów: opadaniem powieki (ptoza), zwężeniem źrenicy (mioza) oraz brakiem pocenia się (anhidroza) po stronie uszkodzenia.

W przeciwieństwie do pozazwojowego zespołu Hornera, w wariancie przedzwojowym uszkodzenie dotyczy neuronu pierwszego rzędu, znajdującego się przed zwojem współczulnym. Najczęstszymi przyczynami są: guzy szczytu płuca (guz Pancoasta), urazy rdzenia kręgowego na poziomie C8-T2, zmiany demielinizacyjne oraz zabiegi neurochirurgiczne w obrębie szyi.

Diagnostyka różnicowa między przedzwojowym a pozazwojowym zespołem Hornera opiera się na testach farmakologicznych, w tym próbie z hydroksyamfetaminą lub apraklodiną. W przedzwojowej postaci zespołu Hornera, z uwagi na zachowaną integralność neuronu drugiego rzędu, obserwuje się dodatnią reakcję na hydroksyamfetaminę – rozszerzenie źrenicy po podaniu leku.

Leczenie przedzwojowego zespołu Hornera koncentruje się przede wszystkim na zidentyfikowaniu i terapii choroby podstawowej, gdyż sam zespół jest manifestacją poważniejszego schorzenia. Rokowanie zależy od przyczyny wywołującej, przy czym szczególnie istotne jest wczesne wykrycie nowotworów złośliwych, które mogą manifestować się tym zespołem jako objaw wczesny.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl