defekt współczulno-oczny
Defekt współczulno-oczny (zespół Hornera) to zespół objawów neurologicznych wynikający z uszkodzenia współczulnego unerwienia oka. Klasyczna triada objawów obejmuje miozę (zwężenie źrenicy), częściową ptozę (opadanie powieki górnej) oraz anhydrozę (zmniejszone pocenie się) po stronie uszkodzenia.
Przyczyny zespołu Hornera są różnorodne i zależą od lokalizacji uszkodzenia w drodze współczulnej: mogą to być zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym (udar pnia mózgu, demielinizacja), uszkodzenia w rdzeniu kręgowym, zmiany w zwoju szyjnym górnym lub uszkodzenia nerwu współczulnego na szyi (nowotwory szczytu płuca, urazy). Diagnoza wymaga dokładnego badania neurologicznego oraz często badań obrazowych, w tym MRI głowy i szyi.
Leczenie defektu współczulno-ocznego jest przede wszystkim ukierunkowane na przyczynę pierwotną. W przypadkach idiopatycznych lub gdy leczenie przyczyny nie jest możliwe, postępowanie ma charakter objawowy. Różnicowanie między wrodzonym a nabytym zespołem Hornera jest kluczowe dla ustalenia dalszego postępowania diagnostycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hornera – Objawy
Zespół Hornera to rzadkie zaburzenie neurologiczne wynikające z przerwania szlaku współczulnego unerwiającego głowę, oko i szyję, manifestujące się klasyczną triadą objawów ipsilateralnych: miozą (zwężenie źrenicy), łagodną ptozą (opadanie powieki o 1-2 mm) oraz anhydrozą (zmniejszone lub nieobecne pocenie się twarzy). Charakterystyczna jest anizokoria, bardziej widoczna w ciemności, z opóźnionym rozszerzaniem źrenicy po stronie uszkodzenia (dilation lag). Dodatkowo mogą wystąpić objawy takie jak enoftalmus, przekrwienie spojówek, a w zależności od lokalizacji uszkodzenia – zawroty głowy, ból szyi, podwójne widzenie czy objawy pleksopatii splotu ramiennego. U dzieci poniżej 2. roku życia możliwa jest heterochromia tęczówek, będąca wynikiem zaburzeń pigmentacji melanocytów. Nagły początek zespołu Hornera z towarzyszącym bólem wymaga pilnej diagnostyki w kierunku rozwarstwienia tętnicy szyjnej wewnętrznej, ze względu na ryzyko udaru mózgu.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hornera – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół Hornera, charakteryzujący się ipsilateralną ptozą, miozą i anhydrozą, ma rokowanie ściśle zależne od etiologii. W przypadku idiopatycznego zespołu Hornera rokowanie jest zazwyczaj pomyślne, z około 50% pacjentów doświadczających ustąpienia anizokorii oraz 30% poprawy lub całkowitego ustąpienia ptozy w ciągu średnio 7,9 lat. Przedzwojowy zespół Hornera wskazuje na poważną patologię, często nowotworową, natomiast pozazwojowy ma zwykle łagodne przyczyny, takie jak naczyniowe bóle głowy. W badaniu populacyjnym 56,4% przypadków miało niebezpieczne podłoże, najczęściej rozwarstwienie tętnicy szyjnej wewnętrznej, co podkreśla konieczność dokładnej diagnostyki obrazowej i klinicznej u pacjentów zgłaszających ból.
anhydroza, anizokoria, badanie obrazowe, choroba podstawowa, defekt współczulno-oczny, demielinizacja, idiopatyczny zespół Hornera, mioza, neurookulistyka, pozazwojowy zespół Hornera, przedzwojowy zespół Hornera, ptoza, radiologia interwencyjna, rozwarstwienie tętnicy szyjnej wewnętrznej, schorzenie podstawowe, stwardnienie rozsiane, tętniak, zespół Hornera