zaburzenie objadania się
Zaburzenie objadania się (Binge Eating Disorder, BED) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami spożywania znacznie większej ilości pokarmu w krótkim czasie niż większość osób zjadłaby w podobnych okolicznościach. Podczas tych epizodów pacjenci doświadczają utraty kontroli nad ilością spożywanego pokarmu oraz tempem jedzenia.
Istotnym elementem diagnostycznym BED jest występowanie wyraźnego dystresu psychicznego związanego z epizodami objadania się. Pacjenci często odczuwają wstyd, wstręt do siebie lub poczucie winy po takich epizodach. W przeciwieństwie do bulimii, osoby z zaburzeniem objadania się nie podejmują regularnych zachowań kompensacyjnych, takich jak prowokowanie wymiotów czy nadmierne ćwiczenia fizyczne.
Kryteria diagnostyczne wymagają, by epizody objadania się występowały co najmniej raz w tygodniu przez okres trzech miesięcy. Zaburzenie to często współwystępuje z otyłością, depresją, zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami osobowości. Leczenie ma charakter wielodyscyplinarny i obejmuje psychoterapię (szczególnie terapię poznawczo-behawioralną), leczenie farmakologiczne oraz edukację żywieniową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia odżywiania – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenia odżywiania stanowią poważne zaburzenia psychiczne, które wymagają kompleksowego, wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w wczesnej identyfikacji objawów, takich jak nieprawidłowy BMI, rytuały żywieniowe, zaburzenia równowagi elektrolitowej czy objawy niedożywienia (np. lanugo, utrata masy mięśniowej, arytmie). Monitorowanie parametrów fizycznych, w tym ciśnienia krwi w różnych pozycjach, bilansu płynów oraz masy ciała (ważenie 2-3 razy w tygodniu), jest niezbędne dla oceny skuteczności leczenia i zapobiegania zespołowi ponownego odżywienia. Wsparcie psychologiczne, w tym ocena zniekształcenia obrazu ciała i myśli samobójczych, jest integralną częścią opieki, a interwencje pielęgniarskie obejmują koordynację opieki, edukację zdrowotną oraz współpracę z dietetykami i specjalistami zdrowia psychicznego. Leczenie może odbywać się na różnych poziomach – od hospitalizacji w przypadku masy ciała poniżej 75% normy, temperatury ciała <36°C czy poważnych zaburzeń elektrolitowych, po intensywne programy ambulatoryjne i terapię rodzinną (FBT) u młodzieży.
bulimia, ciśnienie krwi, dietetyk, intensywne leczenie ambulatoryjne, jadłowstręt psychiczny, lanugo, lek przeciwdepresyjny, myśl samobójcza, niska samoocena, podejście wielodyscyplinarne, równowaga elektrolitowa, środek przeczyszczający, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia rodzinna, terapia środowiskowa, wskaźnik śmiertelności, wywiad motywacyjny, zaburzenie objadania się, zaburzenie obrazu ciała, zaburzenie odżywiania, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zachowanie kompensacyjne, zespół ponownego odżywiania, zniekształcone postrzeganie