ostra dekompensacja krążeniowa
Ostra dekompensacja krążeniowa to stan nagłego pogorszenia funkcji układu sercowo-naczyniowego, w którym serce nie jest w stanie zapewnić adekwatnego przepływu krwi do tkanek i narządów. Jest to poważny stan kliniczny, często będący zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca lub skutkiem ostrego incydentu sercowo-naczyniowego.
Patofizjologicznie dochodzi do zaburzenia mechanizmów kompensacyjnych, które w warunkach fizjologicznych utrzymują prawidłową perfuzję tkankową. Prowadzi to do aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz układu współczulnego, co skutkuje retencją sodu i wody, wzrostem obciążenia wstępnego i następczego serca, oraz nasileniem procesów remodelingu sercowego.
Objawy kliniczne ostrej dekompensacji krążeniowej obejmują duszność spoczynkową, ortopnoe, nasilone obrzęki obwodowe, tachykardię, zastój w krążeniu płucnym manifestujący się trzeszczeniami u podstawy płuc, a w ciężkich przypadkach obrzękiem płuc. Mogą również wystąpić objawy hipoperfuzji narządowej, w tym splątanie, oliguria i kwasica metaboliczna.
Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (m.in. peptydy natriuretyczne, troponiny, parametry funkcji nerek, elektrolity), badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, echokardiografia) oraz ocenę hemodynamiczną. Leczenie ukierunkowane jest na poprawę funkcji serca, zmniejszenie przewodnienia oraz leczenie przyczyny dekompensacji, z wykorzystaniem diuretyków, leków inotropowych, wazodylatatorów i w razie potrzeby wspomagania mechanicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bisoratio 10 10 mg
Bisoprolol, będący selektywnym beta1-adrenolitykiem (ATC: C07AB07), wykazuje kardioselektywne działanie poprzez hamowanie receptorów beta1 w mięśniu sercowym, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej. Jego przeciwnadciśnieniowy efekt wiąże się ze zmniejszeniem aktywności reniny w osoczu oraz redukcją pojemności wyrzutowej serca. W chorobie niedokrwiennej serca bisoprolol obniża częstość akcji serca, zmniejszając zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen i poprawiając jego ukrwienie, co skutkuje redukcją częstości i nasilenia bólów dławicowych. Ponadto, bisoprolol wykazuje działanie miejscowo znieczulające podobne do propranololu.
aktywność sympatykomimetyczna, badanie echokardiograficzne, beta-adrenolityk selektywny, bisoprolol, Bisoratio, ból dławicowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, działanie miejscowo znieczulające, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hemodynamiczny, frakcja wyrzutowa, kardioselektywność, klasyfikacja NYHA, niedociśnienie, niewydolność serca, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, ostra dekompensacja krążeniowa, pojemność minutowa serca, receptor adrenergiczny beta1, renina w osoczu, udar mózgu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bisoratio 5 5 mg
Bisoprolol, będący selektywnym beta1-adrenolitykiem (ATC: C07AB07), wykazuje kardioselektywne działanie poprzez hamowanie receptorów beta1 w sercu, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, redukcji pojemności wyrzutowej oraz obniżenia aktywności reniny w osoczu. W terapii choroby niedokrwiennej serca bisoprolol poprawia perfuzję wieńcową, zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen oraz redukuje częstość i nasilenie bólów dławicowych. Lek dostępny jest w dawkach 5 mg i 10 mg w postaci tabletek, nie wykazuje sympatykomimetycznej aktywności wewnętrznej i posiada działanie miejscowo znieczulające podobne do propranololu.
aktywność reniny, badanie CIBIS II, badanie echokardiograficzne, ból dławicowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, frakcja wyrzutowa, kardioselektywność, klasyfikacja NYHA, miejscowe znieczulenie, niedociśnienie, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, ostra dekompensacja krążeniowa, perfuzja wieńcowa, pojemność minutowa serca, przewlekła niewydolność serca, receptor adrenergiczny beta1, selektywny beta-adrenolityk, udar mózgu